Η αλήθεια είναι ότι διαβάζοντας την αρχική τοποθέτηση του Δία, ένιωσα ένα συναίσθημα χλευασμού. Εκ πρώτης όψης, η άποψη του Δία μου φάνηκε βαθιά σεμνότυφη, σοβαροφανής και όλοι οι υπόλοιποι στολιστικοί χαρακτηρισμοί τέλος πάντων. Οφείλω να το πω αυτό, γιατί αυτό είναι που δίνει αξία στην τελική μου γνώμη. Ο Δίας λοιπόν, μου θύμισε έναν συμμαθητή που είχα, που στα μάτια των υπολοίπων από μας, ήταν ο απόλυτος μαλάκας. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι όσα θα πω τώρα αφορούν τον Δία, αλλά τον συμμαθητή μου: Τυπολάτρης, άνθρωπος που ήθελε όσο τίποτε να είναι 100% ηθικός, με πολλά περίεργα κολλήματα και απόψεις της εκκλησίας. Ήταν ο μόνος που όχι απλώς δεν εξάντλησε το όριο των απουσιών στην τρίτη Λυκείου, αλλά άφησε και πολλές αδικαιολόγητες απουσίες περίσσευμα.
Κατόπιν, σκέφτηκα λίγο πιο αναλυτικά την θέση του Δία, και φυσικά, διάβασα τις απόψεις που ακολούθησαν. Και μετά αναλογίστηκα τον κόσμο γύρω μου.
Σκέφτηκα λοιπόν, από όλους τους ανθρώπους που έχω συναναστραφεί, έιτε είναι καταστηματάρχες, ταξιτζήδες, δημόσιοι υπάλληλοι, συνάδελφοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι, από όλους, ποιοι είναι αυτοί που με έχουν ενοχλήσει. Κάποιοι με εκνεύρισαν τόσο πολύ δε, που τους τράβηξα μέχρι και καταγγελίες.
Και διαπίστωσα πως σε όλους τους ενοχλητικούς, ο κοινός παρονομαστής ήταν ένας: Ο ωχαδερφισμός, η αίσθηση του εγώ και όχι του συνόλου, ο σταρχιδισμός και η μαγκιά του κώλου. Άνθρωποι που καταπατούσαν νόμους και κανονισμούς, ή που έβρισκαν παραθυράκια για να ξεφύγουν. Μιλάω για ταξιτζήδες που δεν με πήγαν στον προορισμό μου επειδή δεν ήθελαν να βάλουν το ταξί μέσα στα στενά, μιλάω για ταβερνιάρηδες που μου έφεραν απόδειξη μόνο όταν τους είπα ότι χωρίς αυτήν δεν θα πληρώσω, μιλάω για εφοριακούς που δεν μου εξέδιδαν εκκαθαριστικό επειδή "έκανα την δήλωση μέσω internet", μιλάω για εκπαιδευτικούς του δημοσίου τομέα που προσκόμιζαν χαρτιά από ιδιώτες γιατρούς για να παίρνουν τέσσερις διήμερες άδειες τον μήνα, μιλάω για στρατιωτικούς που λυμαίνονταν την δημόσια περιουσία και το δημόσιο χρήμα, και χίλιους δυο άλλους.
Και μετά σκέφτηκα τον εαυτό μου, πόσο λάθος θεωρώ όλες αυτές τις πρακτικές, πόσο τις στηλιτεύω στο blog μου, και πόσο και εγώ ο ίδιος προσπαθώ να αποφύγω να μην τις κάνω πράξη.
Γιατί λοιπόν, εκ πρώτης όψεως, η άποψη του Δία μου φάνηκε υποκριτική;
Μάλλον είναι επειδή η προηγούμενη αντίστοιχη εμπειρία μου με άνθρωπο που δεν εξάντλησε τις απουσίες του (τον συμμαθητή μου λέω), ήταν τραυματική, μιλάμε ο τύπος ήταν ο μέγιστος υποκριτής.
Μπορεί να είναι επειδή θεωρώ μικρό ένα παιδί 17-18 χρονών, παρόλο που ξέρω ότι με την ψήφο του εκλέγει κυβέρνηση.
Μπορεί να είναι επειδή έχω διαφωνήσει με τις απόψεις του Δία στο παρελθόν.
Αλλά, αν αφήσουμε τα προσωπικά και καθόλου αντικειμενικά φίλτρα και πιάσουμε ένα εντελώς αντικειμενικό φίλτρο, τι θα δούμε;
Θα δούμε έναν εν δυνάμει πολίτη που αρνείται να προβεί σε μια πράξη που, ναι μεν είναι νόμιμη, αλλά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Τα περί ήθους πάντως, εγώ τα έχω γραμμένα ξέρετε που κι αυτό γιατί δεν πιστεύω στην έννοια του ήθους ως κάτι αντικειμενικό. Τέλος πάντων. Βλέπουμε έναν άνθρωπο που αρνείται να πει ψέμματα, παρόλο που γνωρίζει ότι μπορεί να επωφεληθεί από αυτό και μάλιστα εντελώς ανώδυνα.
Το γεγονός ότι έχεις δικαίωμα να κάνεις κάτι (εν προκειμένω 114 απουσίες), δεν σημαίνει ταυτόχρονα ότι είναι και υποχρέωση σου. Και στον δρόμο, αν δεις μια στρόγγυλη ταμπέλα με κόκκινο περίγραμμα και άσπρο εσωτερικό και λέει μέσα "100", δεν σημαίνει ότι πρέπει να φτάσεις τα 100χλμ/ώρα, ούτε ότι μπορείς ούτε ότι πρέπει να τα περάσεις. Σημαίνει ότι μπορείς να πας ΜΕΧΡΙ τόσο.
Φυσικά, αυτό δεν συμβαίνει με όλα τα όρια που υπάρχουν. Θα θεωρούσα, π.χ. ηλίθιο κάποιον, που, ενώ μπορεί, δεν εξαντλεί τις μέρες άδειας του από την δουλειά του ή τον στρατό. Αλλά οι δικαιολογημένες απουσίες του σχολείου, δεν είναι "άδεια". Θεσπίστηκαν για συγκεκριμένο λόγο, και αυτός ο λόγος δεν είναι επουδενί η ξεκούραση του μαθητή πριν τις πανελλήνιες.
