Ναι γιατί στην θετική πάνε οι καλοί μαθητές. Στο τμήμα μου, είμαστε 15 άτομα και όλοι είναι απουσιολόγοι, σημαιοφόροι. Το επίπεδο είναι αρκετά καλό και οι καθηγητές κάνουν πιο δύσκολα θέματα από αυτά του φροντιστηρίου στα μαθηματικά και στη φυσική, τη στιγμή που οι τεχνολογικές μας έχουν 25 άτομα και επίπεδο νηπιαγωγείου.
Καλό είναι να μην ταυτίζουμε αυτά τα δύο πράγματα.. Το γεγονός ότι κάποιος μπορεί να είναι απουσιολόγος ή σημαιοφόρος δεν σημαίνει τίποτα. Από προσωπική πείρα το 80% των ατόμων που γνωρίζω οι οποίοι είναι "επιτυχημένοι" (αλίμονο αν κάποιος είναι επιτυχημένος όταν είναι απουσιολόγος ή σημαιοφόρος) είναι και βαθμοθήρες. Δηλαδή κυνηγάνε μονάχα τον βαθμό. Δυστυχώς σε πολλούς νέους στην σήμερον εποχή έχει "σφηνώσει" στο μυαλό η ιδέα ότι απουσιολόγος = καλός μαθητής. Και στο κάτω κάτω ποιός είναι καλός μαθητής; Αυτός που παίρνει αριστεία και βραβεία στο σχολείο; Που είναι απουσιολόγος; Που είναι παραστάτης ή σημαιοφόρος; Αυτά τα πράγματα είναι πολύ υποκειμενικά. Επιτυχημένος δεν είναι αυτός που έχει κύρος και γόητρο, αλλά αυτός που κατάφερε να κάνει το όνειρο του αληθινό (όποιο και να είναι αυτό). Αυτός που κατάφερε να μπει στις πιο υψηλόβαθμα και ανταγωνιστικά πανεπιστήμια με την αξία του αξίζει τον τίτλο του "καλού μαθητή", όχι ο εκάστοτε βαθμοθήρας.
Αυτή ήταν μία παρένθεση για τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποίησες. Δεν είναι σωστό να βάζουμε "ταμπέλες" στους ανθρώπους.
Όσον αφορά τα υπόλοιπα λεγόμενα σου ναι πράγματι, έχει παρατηρηθεί μία τάση των μαθητών (συχνά κάτω του 16-17) να στρέφονται προς τις σχολές οικονομικών λόγω της μεγαλύτερης τους ευκολίας... Για να μην εξιδανικεύουμε τα πράγματα όμως, κάθε σχολή/πανεπιστήμιο χρειάζεται διάβασμα απλά κάποιες έχουν υψηλότερες απαιτήσεις και κάποιες λιγότερες.
πάντως η ουσία της ανθρώπινης φύσης δεν είναι τα μόρια και το dna,πολύ ενδιαφέροντα βέβαια όλα αυτά,αλλά το είναι του ανθρώπου είναι οι σκέψεις του,τα πιστεύω και οι ιδέες του,που καθορίζουν την προσωπικότητά του και τελικά όντας κομμάτι ενός μεγάλου πάζλ είναι αυτά που ορίζουν και την ίδια την κοινωνία.
συνεπώς δεν πρέπει να υπερτιμάται ο ρόλος της τεχνολογίας και των θετικών επιστημών,που βοηθούν βέβαια πολλαπλώς σε μια ανετότερη καθημερινότητα με τις εφαρμογές τους.Αλλά να μην ξεχνάμε πως ο άνθρωπος δεν είναι ο υπολογιστής του,ούτε το αυτοκίνητό του,ούτε κάν τα φάρμακά του.Όλα καλά και άγια βεβαίως αυτά.
άλλωστε ακόμα και για αυτά μιλώντας παρόλη την πρωτοφανή στα χρονικά πρόοδο παραμένουν μερικά άτομα ζάμπλουτα εκμεταλλευόμενα π.χ πρώτες ύλες του πλανήτη,ξοδεύονταν δις για άρτον και θεάματα(μπάλα) την ώρα που μερικά άλλα δις ατόμων δεν έχουν νερό να πιούν,δουλειά ,τρόφιμα κ.λπ Κάτι όχι άσχετο με τα παραπάνω που αναφέραμε.
Φίλε μου Κομνηνέ,
Αυτά που λες είναι πολύ σωστά ως προς την πλευρά της δομής του ανθρώπου ως αυθύπαρκτης οντότητας. Αναντίλεκτα, ο άνθρωπος οφείλει να δομείται από αρχές και αξίες και να έχει έναν σωστό χαρακτήρα. Να τα έχει καλά πρώτα με τον εαυτό του και ύστερα με την υπόλοιπη κοινωνία. Συγχρόνως, η θεωρητική κατεύθυνση συμβάλλει στην μετάδοση της γλώσσας και στην διατήρηση της ιστορικής μνήμης μας, δηλαδή εν ολίγοις στο να επιβιώσει η ταυτότητα μας ως λαός.
Ωστόσο, δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την αξία της επιστήμης. Αυτή είναι που σε "έκανε άνθρωπο", που αναβάθμισε το βιοτικό μας επίπεδο. Διαφορετικά θα βρισκόμασταν ακόμη σε σπηλιές ακονίζοντας πέτρες και ανάβοντας φωτιές. Είναι ολοφάνερο ότι η αξία της επιστήμης δεν έχει υπερτονιστεί αλλά αντίθετα πρέπει να τονιστεί ακόμη περισσότερο...
Για να κοιτάξουμε τα πράγματα από μία πιο πρακτική σκοπιά και για να μην κενολογούμε ας σκεφτούμε τα επαγγέλματα και τη χρήση τους στην σύγχρονη κοινωνία. Ποιοί είναι τελικά αυτοί που βοήθησαν την κοινωνία μας να βελτιωθεί; Οι δικηγόροι ή οι φιλόλογοι που επενδύουν στην καλλιέπεια (δηλαδή στον ωραίο και ελκυστικό λόγο άνευ περιεχομένου) ή οι γιατροί, μηχανικοί, μαθηματικοί κ.ο.κ;
Δεν θα μπορούσε κανείς να αρνηθεί ότι οι τελευταίοι οφείλουν να τιμώνται περισσότερο για το έργο τους. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που λίγοι και τολμηροί επιλέγουν τον δύσκολο δρόμο της θετικής κατεύθυνσης και οι περισσότεροι τον εύκολο δρόμο της θεωρητικής. Η θετική επιστήμη προυποθέτει ολιστική και παραγωγική σκέψη, παράλληλα γνώσεις και εφαρμογή των γνώσεων. Λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να το καταφέρουν αυτό (και δεν αναφέρομαι στο να εφαρμόζω μία απλή διακρίνουσα για ένα τριώνυμο αλλά σε τρισέλιδα+ προβλήματα φυσικής/ μαθηματικών). Από την άλλη πλευρά στην θεωρητική κατεύθυνση (γιατί επιστήμη δεν την λες) ακολουθούν το ίδιο ακριβώς τροπάριο. ΑΠΟΣΤΙΘΗΣΗ ΓΝΩΣΕΩΝ = ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΗ ΜΑΘΗΣΗ. Μόνο όταν εφαρμόσεις κάτι στην πράξη καταλαβαίνεις αν πραγματικά το έχεις κατανοήσει σε βάθος αυτό που διάβασες. Ενδεχομένως αυτός μπορεί να ήταν και ένας από τους λόγους που ένα μεγάλο ποσοστό εξεταζόμενων Πανελλαδικά 'πάτωσε" στο μάθημα της Ιστορίας.
Συμπέρασμα: Η θεωρητική κατεύθυνση προσφέρει εν μέρει στην κοινωνία, ωστόσο η θετική επιστήμη είναι αυτή που αξίζει να τιμηθεί πραγματικά.
{Η θετική είναι η δύσκολη οδός, η θεωρητική επιστήμη είναι η εύκολη οδός.}
