Βρε παιδί μου δεν διαφωνώ, αλλά όταν λέμε ότι μια διαφήμιση αγγίζει την έννοια της τέχνης, δεν είναι μόνο θέμα τεχνικής, αλλά και θέματος. Μιλάω για τη συγκεκριμένη διαφήμιση και το κατά πόσο η απατηλή διαφήμιση ενός εμπορικού προϊόντος ως προϋπόθεση της ευτυχίας, δηλαδή μια διαφήμιση ενός κόσμου χωρίς αξίες και ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέχνη, να ενταχθεί δηλαδή σε μια κατηγορία έργων που είναι εκ φύσεως αντισυστημικά και αντιδραστικά προς τη μαζοποίηση και τον ευτελισμό της ζωής.
Χμμμ αγοράζεις το όφελός του και το κόστος παραγωγής του για την ακρίβεια. Και το αγοράζεις γιατί έχεις ο ίδιος κάποιο όφελος, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, το όφελος ανήκει στην κατηγορία της ικανοποίησης τεχνητών αναγκών που δημιουργεί ο καταναλωτικός κόσμος.
χμμμ... κάπου στη σύνταξη έχω χάσει το νόημα αυτού που λες... δεν γίνεται η ζωή σου καλύτερη αλλά ικανοποιείς την ανάγκη για αυτοεπιβεβαίωση??
Δηλαδή αν δεν βρίσκεσαι σε καλύτερη κατάσταση, νοιώθεις ανώτερος από τους άλλους? Νοιώθεις ότι ζεις καλύτερα?
Χμμ λυπάμαι πραγματικά αν σκέφτεσαι έτσι...
Προσωπικά δεν νοιώθω 'κατώτερος' από οποιονδήποτε έχει 60άρα τηλεόραση επειδή εγώ έχω 22άρα, ούτε θα νοιώσω 'ανώτερος' αν πάρω μια 40άρα με υπερ-χρώματα...
Δεν χρειάζομαι οποιοδήποτε χαζοκούτι ή άλλο προϊόν για να εκτιμήσω το τί είμαι και τί προσφέρω στον κόσμο...