Ναι καλησπερα/καλημερα/δεν ξερω πια.
Ανοίγω παλι ταμπλερ-τικτοκ-και-ολα-τα-συναφή θεμα τετοια ωρα (2 ΠΑΡΑ 10 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΑΡΑΚΑΛΩ !) , καθώς σε μια προσπάθεια να κανω ενδοσκόπηση έγραψα ενα γράμμα απευθυνόμενο στον 18χρονο νεαρό, άγαρμπο και ανώριμο μου εαυτό, αυτόν τον εαυτό που μόλις ειχε τελειώσει με τις πανελλήνιες και είχε δει τις βάσεις της χρονιάς (ακόμα θυμαμαι το συναίσθημα και τον τρόπο που πετάχτηκα απο το κρεβάτι για να πιάσω το λαπτοπ μου) . Εντάξει ίσως ήταν μία αρκετά κριντζ και μελή κίνηση, αλλά έκανα μία αναδρομή σε αυτά τα 2 χρόνια που πέρασαν από τότε και διαπίστωσα πως όλα έχουν αλλάξει. Τόσο σε προσωπικό επίπεδο (όσον αφορά τον χαρακτήρα), όσο και στο θέμα των φιλικών-ερωτικών σχέσεων , οικογένεια , ιδεολογίες κλπ κλπ. Ηταν μία αρκετά εποικοδομητική ενασχόληση και κατάλαβα επιτέλους πόσα πολλά κέρδισα από πράγματα τα οποία τότε με στεναχωρούσαν αφάνταστα και φάνταζαν σαν το τέλος του κόσμου και της απόλυτης καταστροφής(συγγνώμη , αρκετά δακρύβρεχτο). Τέλος πάντων για να μην μακρηγορώ, αυτό που συνειδητοποίησα ειναι οτι είμαι περήφανη για αυτό το άτομο που υπέμεινε τα πάντα και πάλεψε και βελτιώθηκε και αγάπησε και πληγώθηκε και έκανε λάθη και απογοήτευσε άτομα και απογοητεύτηκε. Γι'αυτό αν θα μπορούσα να πω κάτι στον 18χρονο μου εαυτό θα ήταν : είμαι ακραία περήφανη για σένα , το έχεις και μην σταματήσεις ποτέ να παλεύεις για αυτά που σε ενδιαφέρουν και για αυτά που θες να είσαι.
Εσείς λοιπόν αγαπουλίνια του φορουμ, μικρά και μεγάλα , τι θα λέγατε στον νεότερο σας εαυτό ? ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ , ΤΟ ΑΠΑΙΤΩ !
