Η αξία της κοπέλας δεν αμφισβητείται, μπορεί δίχως άκρες να έβγαζε την σχολή με 8-9.5, δεδομένου ότι έπραττε με τον ίδιο τρόπο. Και σε αυτήν την περίπτωση θα της άξιζαν πολλά συγχαρητήρια.
Από εκεί και πέρα, για άλλη μία φορά φάνηκε η κοινωνική σήψη.
Οι δημοσιογράφοι δίνουν στον λαό (πελάτη) όσα του αρέσουν. Ο μέσος Έλληνας 40+ με όρους βαθμολογίας καθορίζει την επιστημονική κατάρτιση κάποιου. Σπάνια θα ακουστούν οι επιτυχές φοιτητών σε διεθνείς πανεπιστημιακούς διαγωνισμούς και αν γίνει αυτό, σε κάποιο μικρό μέσο θα παρθούν μερικές σύντομες συνεντεύξεις συνοδευμένα με κάποιο συνοπτικό αρθράκι που θα σκιαγραφεί τα "ποιοι; πού; πότε;". Ίσως να προβληθεί παραπάνω -αλλά και πάλι ελάχιστα- κάποια ανακάλυψη από γηγενή επιστήμονα.
Πάντως και εμένα δεν μου άρεσαν κάποια πράγματα από την συνέντευξη και ειδικά η άμεση -δίχως από ό,τι φαίνεται να έχει ερωτηθεί- αναφορά στην βαθμολογία των πανελλαδικών. Δίνεται μία εικόνα δια αυτής ότι ο συνεντευξιαζόμενος θέλει να "δειχθεί".
Και θεωρώ οτι είναι μια ώριμη στάση αυτή που έχω διότι και ο Περελμαν αρνήθηκε το βραβείο Fields. Που εδώ δεν μιλάμε για έναν μ.ο. but for the freaking fields medal. Και δεν λέω ίσως extreme παράδειγμα, αλλά η ουσία παραμένει πως οποιοσδήποτε ευφυής άνθρωπος δεν θα κυνηγούσε ποτέ βαθμούς θεωρώ. Δεν είναι αυτός ο λόγος που κάνουμε επιστήμη.
Ο Φαινμαν επίσης είχε μεγαλώσει με τέτοια νοοτροπία.Ο πατέρας του δεν τον είχε μεγαλώσει με τέτοιο τρόπο που είχε καταλήξει να σιχένεται τις βραβεύσεις. Και ξαναλέω, πάλι extreme παράδειγμα. Δεν είναι τόσο κακό να θες να αναγνωριστεί ο κόπος σου που και που(θα έλεγα οτι είναι εν μέρει και απαραίτητο για λόγους επιβίωσης). Ωστόσο η ουσία πάλι παραμένει, φαίνεται πως όλοι αυτοί οι επιτυχημένοι άνθρωποι ήταν επιτυχημένοι διότι καταβάθος απλά έκαναν αυτό που γούσταραν χωρίς να κυνηγάνε την επιτυχία ως αυτοσκοπό.
Λαμβάνοντας τον ρόλο του συνηγόρου του διαβόλου, δεν θα απέκλεια αυτή η στάση -παρότι φαινομενικά έχει τον αντίθετο σκοπό- να αποβλέπει σε ότι η αντίθετή της. Μέσα από ένα πέπλο αντικομφορμισμού. Όχι πως ο Perelman
ή ο Feynman
είχαν τέτοιες επιδειώξεις, είμαι πεπεισμένος πως δεν είχαν, αλλά γενικά μιλώντας δεν θεωρώ αδύνατο για κάποιους το να πράξουν έτσι χάριν εντυπωσιασμού. Μην πέσουμε δηλαδή αμέσως να πούμε "αυτός αγαπά πραγματικά το αντικείμενό του ή έχει εξαίσιο χαρακτήρα" επειδή λειτούργησε έτσι.
Δεν διαφωνώ σε κάτι άλλο με το σχόλιό σου.
Και νομίζω ότι αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει τον άριστο φοιτητή από αυτόν που πρόκειται να συνεισφέρει στην έρευνα είναι η διακαής ενασχόληση με το αντικείμενο, ξεφεύγοντας από τις απαιτήσεις του προγράμμματος σπουδών. Το μυαλό ενός τέτοιου ατόμου λειτουργεί συνεχώς ασύνειδα, επεξεργαζόμενο ιδέες και αναλύοντας τα ερεθίσματα που έλαβε μέχρι τέλους. Και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις μεγαλοφυών ατόμων με βαθμούς μέτριους ή κακούς (βλέπε Einstein). Πιθανότατα επειδή εστίαζαν μανιωδώς σε συγκεκριμένα γνωστικά αντικείμενα, με αποτέλεσμα την παραμέληση των υπόλοιπων.
Ακριβώς. Όσο και να μην τη βοήθησαν, υπήρχε μια ακαδημαϊκή επαφή στο σπίτι, μια κοινή σκέψη, αυτό που λένε οι ξένοι ως know how to. Και να μην την βοήθησαν γιατί οι άνθρωποι είναι χημικοί, υπήρχε μια συζήτηση τουλάχιστον σε οργανωτικά θέματα μελέτης. Πόσοι φοιτητές προέρχονται από σπίτια που οι γονείς ή τα αδέρφια δεν είναι κατάλληλο περιβάλλον ανθρώπων για υποστήριξη έστω και ηθική, ψυχολογική καθώς δεν ξέρουν από επιστήμες και άρα άθελά τους κάνουν φασαρία, δεν καταλαβαίνουν κάποιες ιδιαιτερότητες κτλ; Πολλά συγχαρητήρια βέβαια για τον κόπο της, αλλά όντως θα είχε πιο ενδιαφέρον να βλέπαμε το άριστα μετ' επαίνων ενός φτωχού νέου, με γονείς να δουλεύουν σε ορυζώνες κάτω από τον ήλιο όλη μέρα που μπόρεσε να βρει και θεώρημα τελειώνοντας το Μαθηματικό ή μπόρεσε να πάρει υποτροφία να σπουδάσει στην Οξφόρδη. Υπάρχει και αυτή η όψη της κενωνίας. Γνωρίζω παιδί από Ινδονησία που πήρε υποτροφία ως Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και εργάζεται σε πολυεθνική στη Γερμανία ενώ οι γονείς του είναι αγρότες (ο πατέρας του οδηγάει και ένα ταξί τρίκυκλο σαν ποδήλατο) και η μητέρα του είναι μοδίστρα και κάνει οικιακά φροντίζοντας άλλα 6 αδέρφια. Να πούμε και άλλα παραδείγματα που δεν φτάνουν στα αυτιά της Ελληνικής κοινωνίας;
Υπάρχουν πολλά άλλα καθημερινά παραδείγματα ανθρώπων που επίσης έκαναν λαμπρή καριέρα, προόδευσαν με όχι και τόσο χτυπητό τρόπο από τα ΜΜΕ χωρίς να προέρχονται από περιβάλλοντα με σχετικές σπουδές. Θέλω να πω ότι η επιτυχία στη ζωή είναι τελείως υποκειμενική, σχετική, πρόσκαιρη και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες που σχετίζονται με το άστρο του καθενός. Για μένα ένα πτυχίο 10 δεν λέει κάτι. Είναι απλά η επιτυχία σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα σπουδών και είναι τόσο σχετικό, ώστε σε άλλο πρόγραμμα σπουδών να μην ήταν 10 αλλά 8.5 ή 9.5, ή άλλος βαθμός μεγαλύτερος ή μικρότερος. Τότε τι θα λέγαμε;
Συμφωνώ απόλυτα με όλα.
Το θέμα είναι ότι ερχόμενος κάποιος σε επαφή με μία επιστήμη αυτόματα εξοικειώνεται με νοητικά εργαλεία που θα συναντήσει και άλλου. Αν κάποιος ασχοληθεί με τα μαθηματικά ή τη Χημεία να αναμένει βελτίωση και των ικανοτήτων του στη Φυσική ή την Ρητορική. Όχι μόνο επειδή υπάρχει αλληλοκάλυψη μεταξύ τους, αλλά σχεδόν εξ' ολοκλήρου επειδή τα μονοπάτια σκέψης μοιάζουν. Δεν γίνεται να επεκταθώ παραπάνω σε αυτό το thread, πάρα πολλά ωστόσο μπορούν να γραφτούν.
Όταν λοιπόν σε ένα σπίτι οι οικογενειακές συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τις εφαρμογές μίας επιστήμης στην καθημερινότητα και γίνεται κριτική διαφόρων φαινομένων με γνώμονα τον ορθολογισμό και σε ένα άλλο για γίνεται συζήτηση για τον Ολυμπιακό και κρίνονται όλα με βάση την άποψη του παππά της γειτονιάς ή κάθε μπούρδας που πλασάρεται προς μαζική κατανάλωση, τότε ναι θα υπάρξουν μεγάλες στατιστικές διαφορές μεταξύ των κοινωνικών ομάδων. Ή όταν οι απορίες ενός παιδιού θα απαντηθούν αναλυτικά, επιστημονικά και θα δοθούν περαιτέρω ερεθίσματα.
Και καλό θα ήταν για όσους ένιωσαν μία ενδόμυχη ανακούφιση, ευχαρίστηση και τρόπον τινά επανέκτησαν την αυταρέσκειά τους μόλις έμαθαν ότι οι γονείς του κοριτσιού είναι καθηγητές των Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ, να συλλογιστούν κάποια πράγματα για τον εαυτό τους και το τι θέλουν στη ζωή τους.
