Δε διαφωνώ ότι είναι κακώς καμωμένος ο τρόπος που αξιολογείται η διδακτική επάρκεια εντός των σχολών, αλλά, το να δίνεται σε κάποιες σχολές μέσα στα όρια του πτυχίου - και, ενδεχομένως, κατόπιν επιλογής - και σε κάποιες εκτός δε μου φαίνεται καθόλου λάθος, αντιθέτως, είναι εναρμονισμένο με τη ζήτηση στην αγορά εργασίας. Διότι πολύ περισσότερα άτομα από τις παραδοσιακά «καθηγητικές» σχολές ζητούνται από την αγορά για να διδάξουν στα σχολεία παρά από τις υπόλοιπες.
Όσο για το bold νιώθω ότι μιλάς αμιγώς με προκατάληψη και χωρίς δεδομένα για την όλη κατάσταση, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το Μαθηματικό της Αθήνας. Γενικότερα, θεωρώ ότι είναι αρκετά καλό λειτουργικό και ρεαλιστικό υπόδειγμα για αυτό το ζήτημα και, επίσης, πολύ καλή είναι και η πρόταση που είχε κατατεθεί εν όψει του νομοσχεδίου περί διάσπασης του πτυχίου από την προηγούμενη κυβέρνηση.
Συγγνώμη για την έκφραση, αλλά η προσέγγιση αυτή ανήκει, μαζί με άλλες, στις κοντόφθαλμες του τύπου "εγώ ασφάλισα τον κ*λο μου, οι άλλοι κόψτε το λαιμό σας. Η διδακτική επάρκεια είναι αυτονόητη για τον Μαθηματικό, ώστε να διδάξει μαθηματικά, αλλά όχι για τον Οικονομολόγο να διδάξει ΑΟΘ, ή το Μηχανικό να διδάξει μηχανική. Αυτό είναι ακριβώς που περιγράφω παραπάνω, έχουμε μάθει ότι έτσι πρέπει να γίνεται και το θεωρούμε σωστό. Ο Γαβρόγλου, μέσα στο απύθμενο χάος που δημιούργησε, προσπάθησε να κάνει ελάχιστες, μετρημένες στα δάχτυλα ενός χεριού, σωστές ενέργειες. Η διδακτική επάρκεια ήταν μία από αυτές.
Ποια διάσπαση πτυχίου; Τα πολυτεχνεία αντιδρούν στην ενδεχόμενη διάσπαση του πτυχίου από όταν ήμουν εγώ στο Δημοτικό. Αρχίσανε να σας λένε και εσάς τέτοιες μπαρούφες τώρα; Κατά τα άλλα, καμία προκατάληψη, εσύ παρουσιάζεις ένα Τμήμα, το οποίο δεν κάνει και τίποτα, ένα μάθημα διδάσκει, και όλοι έχουμε δει πώς διδάσκονται τα μη-αμιγή μαθήματα, σε κάθε Τμήμα.
Το θέμα είναι, εάν ο καθηγητής δεν έχει πάρει τις αρχικές βάσεις, δεν μπορείς μετά να τον επιμορφώσεις. Είναι σαν να στέλνεις να τελειώσει κάποιο μεταπτυχιακό, χωρίς βασικό πτυχίο. Και να το βγάλει, είναι άνευ ουσίας.
Άχρηστη δεν είναι σε καμιά περίπτωση. Φαντάζομαι θα γίνει απλά μια πρώτη προσέγγιση μέσα από παιχνίδια και λοιπές δημιουργικές ασχολίες. Κακό δεν είναι να υπάρχει. Τώρα για το γενικότερο σύστημα εκμάθησης, φταίει κυρίως ότι οι διδακτικές ώρες είναι πολύ λίγες. Μέχρι το τέλος της σχολικής ζωής του ο μαθητής σύμφωνα με το πρόγραμμα φθάνει σε ένα καλό επίπεδο(δεν είμαι σίγουρος για τα αγγλικά αλλά αν θυμάμαι καλά το κάδρο σπουδών νομίζω μέχρι Γ1, αν υπάρχει κάποιος της αγγλικής ας διορθώσει). Το πράγμα χωλαίνει στο ότι τα παιδιά κάνουν εκτός σχολείου μαθήματα επί 2 και 3 φορές περισσότερες ώρες και με λιγότερα άτομα ανά τάξη. Φυσικά και θα είναι πολύ πιο γρήγορα πιο μεγάλο επίπεδο και αυτό φέρνει ως αποτέλεσμα τα παιδιά να κάνουν περίπατο στο σχολείο. Είναι και η γενικότερη υποβάθμιση που δέχονται οι ξένες γλώσσες του σχολείου από γονείς, παιδιά, μέχρι και καθηγητές άλλων μαθημάτων. Τι περιμένουμε λοιπόν; Το κράτος όμως οφείλει να πηγαίνει με ένα πρόγραμμα το οποίο θα σέβεται ακόμα και τον μαθητή που δεν έχει πάει φροντιστήριο, οπότε δεν μπορεί να πάει πιο γρήγορα από το κανονικό επειδή οι μαθητές έχουν ήδη Γ2. Ο μόνος τρόπος για να λυθεί κάτι τέτοιο είναι να προστεθούν ώρες. Αλλά αυτό δεν γίνεται. Εκτός αν είναι διατεθειμένο το κράτος να κόψει από άλλα μαθήματα και ουσιαστικά σιγά σιγά να βγάλει άχρηστα τα φροντιστήρια (όπως προσπάθησε φέτος με τα μαθήματα κατεύθυνσης). Δεν πας 2 επίπεδα πίσω πάντως. Το βιβλίο συνεχίζει κανονικά. Οι μαθητές/ή η κακιά διδασκαλία του διδάσκοντα φταίει που δεν έμαθαν τα περσινά και το πράγμα πάει ακόμα πιο αργά. Τα είδα με τα ίδια μου τα μάτια στην πρακτική. Παιδιά της τρίτης γυμνασίου να μην μπορούν να κλίνουν ούτε το être μετά από τόσα χρόνια...
Για την επάρκεια διδασκαλίας: Εγώ συμφωνώ να δίνεται με το πτυχίο αν έχουν περαστεί ένα συγκεκριμένο και μεγάλο ποσοστό διδακτικών μαθημάτων, όπως είχαμε στην δικιά μου σχολή. Δεν ξέρω πως είναι στο μαθηματικό αλλά ένα μάθημα δεν φτάνει και το εξτρά εξάμηνο το θεωρώ λίγο χαζή λύση.
Όσο ήμουν στο Δημοτικό, έκανα αγγλικά με τη μάνα μου, η οποία δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο, πέρα του C2 που πήρε στο πανεπιστήμιο. Πήρε ένα βιβλίο από φίλη της φιλόλογο αγγλικών και ξεκινήσαμε. Επειδή ήταν η μάνα μου, δεν πολυ-ασχολούμουν. Αποτέλεσμα: έβγαλα την ύλη 1.5 χρόνου του φροντιστήριου σε 4 χρόνια. Και πάλι, ήμουν πιο μπροστά από το σχολείο.
Το πρόβλημα με τα αγγλικά στο σχολείο δεν είναι το πλήθος των μαθητών ή ότι πρέπει να γίνεται διδασκαλία στον ΜΟ αυτών. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει συνέχεια, όπως υπάρχει στο φροντιστήριο. Α' Γυμνασίου ξεκινήσαμε ξανά από Present Simple και Continuous. Ενώ Στ' Δημοτικού κάναμε Present και Past Perfect. Είναι σαν να πηγαίνεις στο Γυμνάσιο να μάθεις τους χρόνους των ρημάτων, ύλη Γ' Δημοτικού.
Τώρα, λέμε, θα το ξεκινάμε από το Νηπιαγωγείο και το Δημοτικό. Με το ισχύον σύστημα, ένα παιδί που δεν πάει φροντιστήριο, τελειώνει 8-9 χρόνια διδασκαλίας αγγλικών στο σχολείο και ΔΕΝ ανταποκρίνεται σε εξετάσεις επιπέδου Β2. Έχει κάνει μια 10ετία μαθήματα και είναι ΑΝΙΚΑΝΟΣ να επικοινωνήσει. Θα αλλάξει κάτι εάν βάλουμε άλλα 3-4 χρόνια διδασκαλίας. Τα φροντιστήρια, σε 7-8 χρόνια δίνουν C2. Όχι ότι χρειάζεται κάπου, πεταμένα λεφτά είναι, αλλά και πάλι. Είναι τραγικό το πόσες ώρες αφιερώνονται σε Αγγλικά στο σχολείο και το αποτέλεσμα είναι ΜΗΔΑΜΙΝΟ.
Ως προς την επάρκεια, θεωρώ ότι δεν μπορεί να δίνεται από το ίδιο το τμήμα. Πώς θα διδάξει διδακτική το Μαθηματικό; Ακυρώνει την όλη ιδέα της επάρκειας. Η καλύτερη λύση είναι, μετά το πτυχίο, να εγγράφονται απευθείας σε Παιδαγωγικό και να παρακολουθούν ένα εξάμηνο.
Ξαναλέω, οι Οικονομολόγοι, για να διδάξουν ΑΟΘ (αντικείμενο πρώτη ανάθεσης), πρέπει να κάνουν ΑΣΠΑΙΤΕ για ένα χρόνο, στο οποίο πληρώνουν και δίδακτρα, νομίζω.
Πέραν αυτού, θεωρώ ότι οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί περνάνε χρόνια μέχρι να διοριστούν. Ή κάνουν και 1-2 μεταπτυχιακά, για τα μόρια. Το ένα εξάμηνο που περιγράφω, για την απόκτηση επάρκειας, δεν είναι ούτε παράλογο, ούτε τραγικό. Και, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει ζήτηση για καθηγητές, είναι μια καλή ευκαιρία να εφαρμοστεί.
