Οι Γερμανόφωνοι λαοί μεγαλώνουν από μικρά παιδάκια με την προσωπική ευθύνη των πράξεων τους και ότι δεν πρέπει να δίνεται δεύτερη ευκαιρία. Μαθαίνουν με την ανελέητη και παραδειγματική τιμωρία ενώ όλοι πρέπει να προσπαθούν να είναι τέλειοι, ή να δείχνουν τέλειοι. Ακόμη και οι γονείς τους έτσι τους εκπαιδεύουν. Η θρησκεία και η ζωή είναι εκπαίδευση με αυστηρούς κανόνες. Τους κανόνες τους θέτουν οι γονείς και το σύστημα.
Βέβαια αυτό επειδή δεν είναι εφικτό λόγω της ατομικής ιδιαιτερότητας, σιγά-σιγά με τα χρόνια επέρχεται μια αλλοίωση της προτεσταντοκαθολικής κουλτούρας τους. Ενώ η εργασία και η νομική σχέση γι' αυτούς είναι το πρώτο πράγμα της κοινωνίας, με όλα τα άλλα (οικογένεια, φίλοι να ακολουθούν ως 5-οστή προτεραιότητα) σιγά σιγά πέφτει η μάσκα της θρησκευτικής υποκρισίας. Βλέπεις ανθρώπους να σκάνε από αυτή την σιδερένια μάσκα της τελειότητας. Ένας λόγος που καπνίζουν με μεγάλη μανία ή πίνουν πολύ αλκοόλ για να είναι μόνιμα σε άλλη πραγματικότητα. Δεν γίνεται οι ίδιοι άνθρωποι την μια μέρα να σου μιλάνε και την επόμενη αν σε δουν, να μην σου μιλάνε ενώ σε βλέπουν. Κάτι πάει λάθος. Το κάνουν και μεταξύ τους αυτό.