Καλησπέρα. Παρακολουθώ καιρό το σάιτ και αποφάσισα να γράψω και εγω, τις φοβίες μου, τους προβληματισμούς μου...
Φέτος, μέσα σε μια εβδομάδα αποφάσισα να ξαναδώσω πανελλήνιες, κι ας είμαι κοντά στα 30.
Την πρώτη φορά είχα περάσει ΤΕΙ Λογιστικής στην Βόρεια Ελλάδα και την δεύτερη χρονιά που συμπλήρωσα μηχανογραφικό με το 10%, πέρασα πάλι σε κάποιο ΤΕΙ επίσης στην Βόρεια Ελλάδα. Για να δώσω ξανά πανελλήνιες τότε με τα 10 εξεταζόμενα μαθήματα, δεν υπήρχε περίπτωση! Εγω ζω Νότια, οικονομικά προβλήματα είχα και έτσι δεν μπόρεσα να πάω σε καμία απο τις σχολές, και όλα αυτά τα χρόνια με τρώει το σαράκι αυτό. Όλα αυτά τα χρόνια τα πέρασα πηγαίνοντας απο την μια εργασία στην άλλη και πάντα είχα στο μυαλό μου τι θα γινόταν αν πήγαινα σε κάποια απο τις σχολές μου;
Όπως προείπα, μέσα σε μια εβδομάδα-μετά απο μια γνωριμία που έκανα με έναν άνθρωπο ο οποίος έχει σοβαρό πρόβλημα υγείας και προσπαθεί για το μέλλον του σπουδάζοντας-, σαν να έφυγε ένα πέπλο απο μπροστά μου και αναρρωτήθηκα τι κάνω εγω όλα αυτά τα χρόνια;
3ο ΕΠ για Οικονομικά και Πληροφορική, αν και θα ήθελα και τεχνικές σχολές αλλά δεν έκανα χημεία στο σχολείο.
Διάβασμα μόνη μου, με βοηθήματα σε κάθε μάθημα και ''καθαρά'' δλδ. χωρίς τα διαλλείματα 8-9 ώρες καθημερινά. Και σιγά-σιγά έρχονται όλα στο μυαλό μου...
Αυτά γίνεται επί σχεδόν 2 μήνες σε καθημερινή βάση και η αλήθεια είναι οτι νιώθω πλήρης και γεμάτη ΑΛΛΑ έχω και φοβίες και ενδοιασμούς, αν αυτό που κάνω είναι όντως επειδή το θέλω ή είναι απλά ένα απωθημένο απο παλιά...
Απο την μία θέλω να πετύχω και κάνω όνειρα οτι πέτυχα επειδή ξέρω οτι θα αλλάξει ολοκληρωτικά η ζωή μου και επλίζω προς το καλύτερο, απο την άλλη σκέφτομαι και την ανεργία και την ηλικία και πως όταν βγω στην αγορά εργασίας η ηλικία μου θα είναι ένα μεγάλο μείον απέναντι στα 25χρονα που θα έχουμε τις ίδιες γνώσεις....
Υπάρχουν φορές που λέω στον εαυτό μου οτι να σταματήσω να κάνω βλακείες και να συνεχίσω την όποια επαγγελματική ζωή που κάνω μέχρι τώρα και αυτομάτως λέω οτι ακόμα και με την σχολή μπορώ να κάνω την ζωή που έχω μέχρι τώρα είτε εδώ στον τόπο μου είτε αλλού...
Επίσης συγκρίνω τους βαθμούς που είχα γράψει τότε, τότε με το τρέξιμο του σχολείου και του φροντιστηρίου και το διάβασμα άσχετων μαθημάτων με τις πανελλήνιες και λέω πως και τώρα θα γράψω στα ίδια επίπεδα, μιας και δεν πηγαίνω και φροντιστήριο κι ας το μυαλό μου είναι μόνο 4 μαθήματα...
Ίσως καταβάθος να φοβάμαι και μια ενδεχόμενη αποτυχία, επειδή το θέλω πολύ ασχέτως ενδοιασμών, και οτι θα γκρεμοτσακιστώ απο το σύννεφα...
Ξέρω οτι έγραψα πολλά και συγνώμη για αυτό... Βασικά ήταν σαν μια εξομολόγηση όλο αυτό....
Εσείς σαν άγνωστοι που είμαστε, πως το βλέπετε; Υπάρχει ελπίδα να πετύχω; Μήπως είναι όντως ένα απωθημένο; Είναι τόσο μεγάλο μείον η ηλικία μου;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.