Eπειδή κάποια πράγματα πρέπει επιτέλους να τα βλέπουμε από τη ρίζα τους, το πρόβλημα των "καθηγητών" στη χώρα μας είναι η ανεπάρκεια της αγοράς εργασίας να συμβαδίσει με τα προγράμματα σπουδών των Ελληνικών (και όχι μόνο) Πανεπιστημίων. Η πλειονότητα των ειδικοτήτων που καταλήγουν να διδάσκουν κυρίως στην ιδιωτική αλλά και αδήλωτη ιδιωτική εκπαίδευση, οφείλεται στις άμεσες βιοποριστικές ανάγκες και στην αδυναμία τους να ασκήσουν το επάγγελμα στην ελεύθερη αγορά. Αυτό μπορεί να οφείλεται και στην ιδιοσυγκρασία του πτυχίουχου, μεταπτυχιούχου, διδακτορούχου αλλά και στην ανύπαρκτη παραγωγική οικονομία.
Οι περισσότερες επιστήμες συνδέονται με τον δευτερογενή τομέα που η Ελλάδα δεν έχει. Στον τριτογενή τομέα, των υπηρεσιών, εκεί έχουμε πλεόνασμα αλλά λόγω ανυπαρξίας του δευτερογενούς τομέα, δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας με αρμοδιότητες και διαχείριση έργου. Η μικρή οικονομία, δημιουργεί περισμένο κύκλο υπηρεσιών ενώ ο κρατικός μηχανισμός χρησιμοποιήθηκε κυρίως για το πελατειακό εκλογικό σύστημα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Άρα, η κοινωνία λόγω ιστορικών αιτιών και όχι μόνο, εκμεταλλεύεται την ανάγκη για Πανεπιστημιακή παιδεία (κυρίως σε τίτλους και όχι σε μάθηση) και έτσι όλοι είναι ευχαριστημένοι. Πάντα ο καθένας θα αναζητήσει το καλύτερο και το περισσότερο με όποιο υλικό κόστος. Το σχολείο εξ' ορισμού ακόμη και σε ένα καλό εκπαιδευτικό μοντέλο δεν μπορεί να προσφέρει εξατομικευμένη μάθηση. Πάντα οι μαθητές θα έχουν κενά διότι ο κάθε μαθητής είναι διαφορετικός άνθρωπος.
