1)Το ότι ο "σχολικός επαγγελματικός προσανατολισμός" είναι σχεδόν ανύπαρκτος ως θεσμός στην Ελλάδα δεν αποτελεί δικαιολογία ούτε για τα παιδιά ούτε για τους γονείς!
Κι εμένα "με ενδιέφεραν" (με τον τρόπο που το εννοείς) και άλλες σχολές σε 2ο και 4ο πεδίο, αλλά ήθελα να γίνω μηχανολόγος μηχανικός και οι σχολές που μου προσέφεραν αυτή τη διέξοδο ήταν συγκεκριμένες και μετρημένες!
Αν ήταν λογικό έτσι όπως το περιγράφεις και μια που ήμουν καμιά 6-7 χιλιάδες μόρια πάνω απ' τη βάση της σχολής που επέλεξα (ως 1η και μοναδική επιλογή μηχανογραφικού) θα έπρεπε ίσως να δηλώσω άλλες 20-30 σχολές και να περνούσα π.χ. σε καμιά Μηχανικών Παραγωγής & Διοίκησης ή τίποτα Γεωγραφίας, έτσι για να 'χω να λέω ότι πέρασα πολυτεχνείο ή πανεπιστήμιο (που στα κλούβια κεφάλια των Νεοελλήνων "κολλάει" καλύτερα) έτσι δεν είναι;

2)Όσο μας ζουν οι άλλοι καλά λέμε για hobby, για ενδιαφέρουσες σχολές καλλιτεχνικής κ.λπ. φύσεως...ας ήταν η Ελλάδα π.χ. Βουλγαρία ή Φινλανδία που στα 18 τους υποχρεώνονται τα παιδιά να συντηρούνται από δικούς τους πόρους και θα μιλάγαμε σε άλλη βάση!

Για μένα κακώς έχει επικρατήσει η νοοτροπία του "άμα του αρέσει του παιδιού π.χ. να σπουδάσει ζωγράφος, ας δώσουμε ένα σκασμό λεφτά σε φροντιστήρια, δίδακτρα, διαβίωση κ.λπ. κι ας μη τα βγάλει ποτέ" και βλέπουμε κοπέλες 30+ ετών με πτυχία χωρίς αντίκρυσμα στην αγορά εργασίας, άνεργες να περιμένουν να παντρευτούν μπας και πάψουν να τρώνε τα λεφτά του πατέρα, ΑΝ αυτός ζει ακόμα ως τότε!

3)ΚΑΜΙΑ δουλειά δεν είναι "ευχαρίστηση" όπως την αντιλαμβάνεσαι τώρα..."ευχαρίστηση" είναι να κάνεις hobby, να είσαι διακοπές και γενικά να κάνεις ό,τι σου κατέβει όποτε σου κατέβει χωρίς να δίνεις λογαριασμό σε κανένα!
Από τη στιγμή που ΑΝΑΓΚΑΖΕΣΑΙ (είτε για να επιβιώσεις είτε για να κρατήσεις το βιωτικό σου επίπεδο ψηλά κ.λπ.) να ΕΡΓΑΣΤΕΙΣ σαν υπάλληλος, ελεύθερος επαγγελματίας κ.λπ. στη σύγχρονη κοινωνία, λίγη σημασία έχει το πόσο σου άρεσε αυτό που σπούδασες στα φοιτητικά σου χρόνια!
Το θέμα είναι να μπορεί κανείς να προσαρμοστεί σ' αυτά τα δεδομένα, να του γίνει η δουλειά με τον καιρό συνήθεια κι αν φτάσει σε σημείο να πηγαίνει διακοπές με άδεια και να μη βλαστημάει την ώρα που θα ξαναπατήσει το πόδι του στη δουλειά τυχερός θα 'ναι!