Στα σχολεία δρουν οι περισσότερες από τις Δυνάμεις που δρουν μέσα στα Πανεπιστήμια.
Σαφώς και υπάρχουν διαφορές στο σχολείο και το πανεπιστήμιο, αυτό, όμως, δεν αλλάζει τη συμπεριφορά μιας οργάνωσης. Τα προβλήματα δεν είναι διαφορετικά. Τα ίδια είναι, με την ίδια βάση, απλώς, εκφράζονται σε άλλο χώρο. Στην παιδεία αναφερόμαστε.
Στα σχολεία,απ'όσο έχει πέσει στην αντίληψή μου,υπάρχει κυρίως το ΣΑΣΑ (που πρόσκειται στην ΚΝΕ),πυρήνες χρυσαυγιτών (τελευταία-κυρίως στα αστικά κέντρα) και αναρχικών (π.χ. Ανυπάκουοι Μαθητές).Οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις έχουν πολύ περιορισμένη δράση στα σχολεία (ΝΔ,ΠΑΣΟΚ κλπ).Αν κάνω κάπου λάθος,διόρθωσέ με.
Το ότι αναφερόμαστε στην παιδεία,είναι πολύ γενικόλογο.Ναι,πολλά προβλήματα είναι διαφορετικά.Η δομή ενός πανεπιστημίου και ενός λυκείου είναι τελείως διαφορετική.Οι αλλαγές του Υπουργείου Παιδείας στο λύκειο με τον νόμο Διαμαντοπούλου στα πανεπιστήμια,είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα.Το ίδιο και η θέση του φοιτητή και του μαθητή αντίστοιχα,και κατ'αναλογία η δύναμη την οποία αυτός έχει.Άλλη δικαιοδοσία έχει ένας Φ.Σ. και άλλη ένα δεκαπενταμελές.Όλα αυτά δεν είναι ζητήματα που μπορούμε να παραγνωρίσουμε.
Εγώ πάλι που θεωρώ ότι οι φοιτητές είναι πολύ πιο ηλίθιοι από τους μαθητές;
Εγώ έχω υπάρξει μαθητής,και εδώ και δύο χρόνια είμαι φοιτητής.Εσύ,έχεις υπάρξει μόνο μαθητής.Δεν νομίζεις λοιπόν ότι είναι λίγο νωρίς για να βγάζεις συμπεράσματα για τους φοιτητές?Sure,θα έχεις γνωστούς που είναι φοιτητές,αλλά αυτό είναι τελείως διαφορετικό απ'το να ζήσεις τα πράγματα από μέσα.
Μπορείς να συγκρίνεις τους ξύστες με τον άπειρο ελεύθερο χρόνο φοιτητές, με τους αντίστοιχους μαθητές. Σίγουρα οι πρώτοι είναι πολυπληθέστεροι. Από πού κι ως πού ένας φοιτητάκος, που τα έχει όλα στο χέρι, και που δεν τον νοιάζει τίποτα, μπορεί να έχει να πει περισσότερα πράγματα από έναν μαθητή, που, π.χ., μπορεί να δουλεύει τα καλοκαίρια για να πληρώνει τα φροντιστήριά του και για να εισφέρει στην οικογένεια;
Αν θέλεις συνεχίζουμε τις γενικεύσεις και σε ποσοστά μεγαλύτερα του 99%.
Όπως σου είπα ήδη,οι καταστάσεις είναι διαφορετικές.Ένα πανεπιστήμιο,αφήνει πολύ μεγαλύτερα περιθώρια πλουραλισμού από ένα σχολείο.Δεν είναι όλοι οι φοιτητές όπως τους περιγράφεις,και είναι πολύ λιγότεροι οι μαθητές που περιγράφεις (που δουλεύουν κλπ),απ'τους αντίστοιχους φοιτητές.Αυτό που σου εξηγώ,είναι ότι ο φοιτητής έχει πολύ περισσότερα πλεονεκτήματα,στο να σχηματίσει μια άποψη,από έναν μαθητή.Και αυτό γιατί η ζωή του μαθητή είναι πολύ πιο καθορισμένη:σχολείο-φροντιστήριο-διάβασμα-ύπνος-σαββατοβραδυνή έξοδος-hanging out με τους συμμαθητές.Ένας μαθητής λοιπόν είναι πολύ πιο περιορισμένος και καλείται να κάνει πολύ λίγες επιλογές μόνος του.Απλά υπάρχει ένα έτοιμο μονοπάτι γι'αυτόν,και αυτός το ακολουθεί,του αρέσει-δεν του αρέσει.Για έναν φοιτητή όμως,είναι διαφορετικά.Στη σχολή θα γνωρίσεις πολύ περισσότερα άτομα,με τελείως διαφορετικό τρόπο σκέψης από εσένα,έξω απ'τα στενά πλαίσια,που μεγάλωσαν σε τελείως διαφορετικές γειτονιές,σε διαφορετικές πόλεις,σε διαφορετικές οικογένειες.Στη σχολή θα έχεις περισσότερο χρόνο,τον οποίο θα μπορείς να διαμορφώσεις μόνος σου.Αν θες θα διαβάσεις (κάτι σχετικό με τη σχολή ή και όχι),αν θες θα δουλέψεις,αν θες θα ασχοληθείς με κάποιο hobby.Όλα αυτά,θα σου δώσουν νέες εμπειρίες.Στη σχολή,πολλές περισσότερες επιλογές είναι στο χέρι σου.Εσύ θα επιλέξεις ποια μαθήματα θα παρακολουθήσεις,με τι ρυθμούς θα σπουδάζεις,τι θα δώσεις,είναι πολύ πιθανόν να μένεις σε άλλη πόλη μακριά απ'τους γονείς σου,όλα αυτά σε κάνουν πιο έμπειρο και υπεύθυνο.Γι'αυτό σου είπα ότι ένας φοιτητής έχει μεγαλύτερο potential,γιατί βρίσκεται σε θέση που αποκτά περισσότερες εμπειρίες,είναι πιο ώριμος,έχει μια πιο χαλαρή καθημερινότητα που του επιτρέπει να ασχοληθεί με διάφορα πράγματα που τυχόν τον ενδιαφέρουν.
Να σου θυμίσω, επίσης, ότι η όρεξη να ασχοληθείς με τα πολιτικά και να ξυπνήσεις δε σου έρχεται όταν πατάς το πόδι σου στο αμφιθέατρο. Την "ανάγκη" να ασχοληθείς με τα πολιτικά σ'τη δημιουργεί το περιβάλλον και τα ερεθίσματα που δέχεσαι κατά καιρούς από γονείς, συγγενείς, δασκάλους κλπ. Το ενδιαφέρον αυτό μπορεί να δημιουργηθεί και σε πολύ μικρότερη ηλικία, και να καλλιεργηθεί.
Αν ο άλλος περιμένει το πανεπιστήμιο για να ανακαλύψει τον πολιτικό κόσμο, είναι χαμένος από χέρι.
Αν, επίσης, νομίζει ότι δεν έχει πολιτικά ενδιαφέροντα, είναι πάλι χαμένος.
Πραγματικά, δε θα με αγγίξει ΚΑΝ ένας φοιτητής με αυτά που θα πει, πόσω μάλλον αν είναι και κόπρος.
Τα λόγια ενός εργάτη θα με βάλουν σε σκέψεις.
Η πολιτικοποίηση μπορεί να είναι μια ανάγκη,αλλά μια ανάγκη δεν σε οδηγεί σε κανένα νομοτελειακό μονοπάτι.Είναι κάτι που καλλιεργείται.Και το σχολείο,δεν σου δίνει τα ερεθίσματα για κάτι τέτοιο.Ούτε χρόνο έχεις ν'ασχοληθείς μέσα στο σχολείο,με τους πιεστικούς του ρυθμούς,ούτε και τη δύναμη όμως.Το ανέφερα και πριν ότι ένας ανήλικος δεν έχει πολιτικά δικαιώματα,μην το προσπερνάς.Διαφορετικά είναι ο μαθητής απέναντι απ'τον καθηγητή,διαφορετικά ο φοιτητής.Ένας μαθητής μπορεί να αποβληθεί για πλάκα,χιλιάδες αποβάλλονται κάθε χρόνο,αλλά για να διαγραφεί ένας φοιτητής είναι μια τεράστια διαδικασία,και πρέπει να έχει γίνει κάτι πολύ χοντρό.Αυτό που σου εξηγώ λοιπόν,είναι ότι το πανεπιστήμιο σου δίνει πολύ
περισσότερες ευκαιρίες στο να αναπτύξεις πολιτική συνείδηση,και έχεις αναπτύξει
κατά κανόνα μεγαλύτερη οξυδέρκεια,έχει πήξει κάπως το μυαλό σου.Ως μαθητής,σου είναι πολύ δυσκολότερο να φιλτράρεις αυτά που ακούς,γιατί η εικόνα που έχεις για τον κόσμο είναι πολύ πιο περιορισμένη.Το ότι υπάρχουν εξαιρέσεις σ'αυτόν τον κανόνα (χαζοί/αδιάφοροι φοιτητές-μαθητές τζιμάνια),δεν μου λέει κάτι,απλά τον επιβεβαιώνουν.
Τους θεωρητικάριους ιδεολόγους φοιτητάμπουρες (και όχι μόνο) τους έχουμε φάει στη μάπα εδώ και χρόνια. Δε θα τους μάθουμε τώρα. Η θεωρία, ξέρεις, απέχει πολύ από την πράξη.
Dude,είσαι παιδί 17 χρονών,και μιλάς σαν 55χρονος που έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι.Πότε πρόλαβες να τους φας στη μάπα εδώ και χρόνια,και είσαι τόσο απόλυτος σ'αυτά που λες?Δεν είσαι μεσήλικας,όπως ούτε και εγώ είμαι μεσήλικας,και γι'αυτό κρατάω το μυαλό μου ανοιχτό,γιατί πιστεύω ότι έχω πολλά να μάθω ακόμα.Και αν σου φαίνεται ότι στο παίζω να ξέρω τρία πράγματα παραπάνω,είναι επειδή στις ηλικίες που βρισκόμαστε,ακόμα και τα δύο χρόνια παίζουν μεγάλη διαφορά στη συλλογή εμπειριών.
Με το συμπάθιο κιόλας, να μου λείπουν τα διδάγματα από μέρους σου.
Καμία απόπειρα "διδάγματος",συζήτηση κάνουμε.Η διαφορά μας είναι ότι εσύ βλέπεις αυτή τη συζήτηση με προκατάληψη και φανατισμό,λες και είμαστε εχθροί,λες και πρέπει να μου "την πεις",και όχι σαν μια συνδιαλλαγή απόψεων.
Α! Επίσης, όσο και να μη θέλεις/μπορείς να το πιστέψεις, ή όσο και να το κρύβεις (?!), κομματικά χρωματισμένος είσαι και ΕΣΥ, και οι άλλοι, συνειδητά ή όχι.
Συνειδητοποίησε σε τι κόσμο ζεις.
Τα παραμυθάκια για πολιτικοποίηση και όχι κομματικοποίηση, και peace, και love, πέτα τα. Πάλιωσαν. Δε χωράνε στο σήμερα.
Κομματικά χρωματισμένος* ΔΕ θα είσαι σε κοινωνία που ΔΕ θα υπάρχουν κόμματα.
* Δεν εννοώ να είσαι μέλος ενός κόμματος, αν δεν κατάλαβες.
Όχι,δεν είμαι κομματικοποιημένος.Και ούτε εγώ αναφέρομαι στο να είμαι μέλος.Δεν υποστηρίζω κανένα κόμμα,δεν με εκφράζει κανένα,δεν συντάσσομαι με τη γραμμή κανενός κόμματος.Αυτό θα πει να είσαι κομματικοποιημένος,και έχει μεγάλη διαφορά με το να είσαι πολιτκοποιημένος.Πολιτικοποιημένος σημαίνει να έχεις κάποιες απόψεις τις οποίες να μπορείς να δικαιολογήσεις,αυτό δεν σημαίνει ότι οι απόψεις αυτές απαραίτητα ταυτίζονται με κάποιο κόμμα,ή ακόμα και αν ταυτίζονται εν μέρει,ότι το υποστηρίζεις.Καμία σχέση η πολιτικοποίηση με το "peace and love".Αυτό ήταν ένα σύνθημα των hippies του '60,που επίσης έλεγαν και "no politics".Δεν είσαι κομματικοποιημένος,όταν δεν ακολουθείς κομματικές γραμμές,είναι απλό.
Είδες συνδυασμό ΠΚΣ στις φοιτητικές σας εκλογές;
Σε όλες τις φοιτητικές εκλογές,ως ΠΚΣ κατεβαίνει το ΜΑΣ.
