Λέω ότι δεν υπάρχει αναλογική αντιστοιχία.Ούτε οι ίδιες δυνάμεις δρουν στους δύο αυτούς χώρους,ούτε έχουν τις ίδιες αρμοδιότητες,ούτε την ίδια μαζικότητα,ούτε τίποτα.Σ'ένα πανεπιστήμιο,δρουν με τελείως διαφορετικούς όρους απ'ότι σ'ένα σχολείο,τα προβλήματα είναι τελείως διαφορετικά,και το πεδίο κινήσεών τους πολύ ευρύτερο.
Και κάτι που θεωρώ ακόμα βασικότερο,είναι η διαφορά μαθητή και φοιτητή:δεν θέλω να είμαι άδικος,μέσα σε τόσους που ανήκουν σε παρατάξεις στα ελληνικά πανεπιστήμια,κάποιοι απ'αυτούς που θα γνωρίσεις,σε όλες τις παρατάξεις,θα είναι αξιόλογα άτομα.Είναι μηδενιστικό και αφοριστικό να πιστεύεις ότι όλοι είναι ηλίθιοι.Θα είναι ένας?δύο?τρεις?θα δείξει,δεν έχει σημασία αυτό.Σημασία έχει,ότι ένας μαθητής είναι στο 99% των περιπτώσεων απλώς φανατισμένος και ημιμαθής,επειδή δεν έχει ούτε την ωριμότητα,ούτε τον χρόνο και τις εμπειρίες να ψάξει και να κατανοήσει κάτι σε βάθος,ενώ ένας φοιτητής,με τα προβλήματά του και αυτός σαφέστατα,έχει πολύ μεγαλύτερο potential να έχει να σου πει 4-5 πράγματα παραπάνω.Καλώς ή κακώς,η πολιτική δεν γίνεται απ'τους μαθητές,αλλά από ενήλικες,και υπάρχει λόγος που γίνεται αυτό.
Στα σχολεία δρουν οι περισσότερες από τις Δυνάμεις που δρουν μέσα στα Πανεπιστήμια.
Σαφώς και υπάρχουν διαφορές στο σχολείο και το πανεπιστήμιο, αυτό, όμως, δεν αλλάζει τη συμπεριφορά μιας οργάνωσης. Τα προβλήματα δεν είναι διαφορετικά. Τα ίδια είναι, με την ίδια βάση, απλώς, εκφράζονται σε άλλο χώρο. Στην παιδεία αναφερόμαστε.
Εγώ πάλι που θεωρώ ότι οι φοιτητές είναι πολύ πιο ηλίθιοι από τους μαθητές;
Μπορείς να συγκρίνεις τους ξύστες με τον άπειρο ελεύθερο χρόνο φοιτητές, με τους αντίστοιχους μαθητές. Σίγουρα οι πρώτοι είναι πολυπληθέστεροι. Από πού κι ως πού ένας φοιτητάκος, που τα έχει όλα στο χέρι, και που δεν τον νοιάζει τίποτα, μπορεί να έχει να πει περισσότερα πράγματα από έναν μαθητή, που, π.χ., μπορεί να δουλεύει τα καλοκαίρια για να πληρώνει τα φροντιστήριά του και για να εισφέρει στην οικογένεια;
Αν θέλεις συνεχίζουμε τις γενικεύσεις και σε ποσοστά μεγαλύτερα του 99%.
Να σου θυμίσω, επίσης, ότι η όρεξη να ασχοληθείς με τα πολιτικά και να ξυπνήσεις δε σου έρχεται όταν πατάς το πόδι σου στο αμφιθέατρο. Την "ανάγκη" να ασχοληθείς με τα πολιτικά σ'τη δημιουργεί το περιβάλλον και τα ερεθίσματα που δέχεσαι κατά καιρούς από γονείς, συγγενείς, δασκάλους κλπ. Το ενδιαφέρον αυτό μπορεί να δημιουργηθεί και σε πολύ μικρότερη ηλικία, και να καλλιεργηθεί.
Αν ο άλλος περιμένει το πανεπιστήμιο για να ανακαλύψει τον πολιτικό κόσμο, είναι χαμένος από χέρι.
Αν, επίσης, νομίζει ότι δεν έχει πολιτικά ενδιαφέροντα, είναι πάλι χαμένος.
Πραγματικά, δε θα με αγγίξει ΚΑΝ ένας φοιτητής με αυτά που θα πει, πόσω μάλλον αν είναι και κόπρος.
Τα λόγια ενός εργάτη θα με βάλουν σε σκέψεις.
Τους θεωρητικάριους ιδεολόγους φοιτητάμπουρες (και όχι μόνο) τους έχουμε φάει στη μάπα εδώ και χρόνια. Δε θα τους μάθουμε τώρα. Η θεωρία, ξέρεις, απέχει πολύ από την πράξη.
Έχει μεγάλη διαφορά όμως ο ιδεολογικός/πολιτικός χρωματισμός απ'τον κομματικό,όπως επίσης και το πόσο εμμένεις σ'έναν συγκεκριμένο χρωματισμό.
Με το συμπάθιο κιόλας, να μου λείπουν τα διδάγματα από μέρους σου.
Α! Επίσης, όσο και να μη θέλεις/μπορείς να το πιστέψεις, ή όσο και να το κρύβεις (?!), κομματικά χρωματισμένος είσαι και ΕΣΥ, και οι άλλοι, συνειδητά ή όχι.
Συνειδητοποίησε σε τι κόσμο ζεις.
Τα παραμυθάκια για πολιτικοποίηση και όχι κομματικοποίηση, και peace, και love, πέτα τα. Πάλιωσαν. Δε χωράνε στο σήμερα.
Κομματικά χρωματισμένος* ΔΕ θα είσαι σε κοινωνία που ΔΕ θα υπάρχουν κόμματα.
* Δεν εννοώ να είσαι μέλος ενός κόμματος, αν δεν κατάλαβες.
Όταν πετάξουμε τις μάσκες, τα ξαναλέμε.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ΚΑΝΕΙΣ δεν κάθεται όλη μέρα στη σχολή για την ψυχή της μάνας του.
Επειδή ενδεχομένως εσύ και οι 5, 10, 2000, συμφοιτητές που ξέρεις έχουν/-ετε αυτά στο κεφάλι σας, επειδή εσείς (π.χ.) δεν καταλαβαίνετε κάποιες αναγκαιότητες, δε σημαίνει ότι όλοι οι άνθρωποι βαδίζουν με τη συγκεκριμένη "λογική".
