Μέχρι τετάρτη δημοτικού όλα τα αγόρια μου ζητούσαν να τα "φτιάξουμε" κι έτρωγαν χυλόπιτα, έβγαινα πρόεδρος της τάξης, γενικά ήμουν δημοφιλής. Μετά στην Πέμπτη, έχοντας αρχίσει να έχω συμπτώματα εφηβείας, πήρα πιο πολύ μπόι (ούτως ή άλλως ήμουν πιο ψηλή από πολλά αγόρια στο δημοτικό), και επειδή άλλαζε και το σώμα μου ήμουν λίγο πιο γεροδεμένη. Και τα
ΚΩΛΟΠΑΙΔΑ με φώναζαν χοντρή (δεν ήμουν!), μέχρι και...μπουλντόζα!
Βάζω στοίχημα ότι τα μαλακισμένα το έκαναν επειδή ήμουν η καλύτερη στην τάξη (μαθήτρια), γενικά συμμετείχα σε διάφορα, έγινα τελικά και σημαιοφόρος (είχε γίνει χαμός τότε, και ξέρετε πως είναι στο δημοτικό, 10-11 παιδιά στην κλήρωση για τη σημαία), και άμα ήθελα τους έριχνα και μια ξυλάρα και όλα κομπλέ (την άξιζαν φυσικά). Το ξύλο ήταν άλλωστε συχνό τότε, πόλεμοι μεταξύ αγοριών-κοριτσιών και συναφή
Στο γυμνάσιο πήγα με αυτοπεποίθηση σκατά, και μέχρι τέλος τρίτης γυμνασίου πίστευα πως ήμουν χοντρή.
Γενικά δεν πιστεύω σε παιδική αθωότητα κλπ, είναι απίστευτη η κακία που έχουν μέσα τους παιδιά δημοτικού-γυμνασίου.
Κι εμείς ήμαστε παιδιά, αλλά δεν φερόμασταν έτσι, είμαι υπέρ της ύπαρξης των πειθαρχείων στα σχολεία-ακόμη και για λόγους κοροϊδίας συμμαθητών.
Χίλιες φορές να μην τολμούν τα μαλακισμένα να ανοίξουν το στόμα τους, παρά να το ανοίγουν και να πληγώνουν τους ανθρώπους γύρω τους.