Το θέμα το πιάνεις πολύ ελαφρολαϊκά..
Προσωπικά ας είμαι από χειρότερο σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων από το δικό σου (προέρχομαι από τις εξετάσεις των 9 σε 2 τάξεις) νιώθω ότι το σχολείο μου έχτισε την κοινωνική προσωπικότητά μου, αυτό που δεν διδάσκεται σε κανένα Πανεπιστήμιο και σε κανένα κωλοσύγγραμμα κάποιου καθηγητίσκου ΔΕΠ περί ψυχοπαιδαγωγικής διαλεκτικής του 1965.
Η λογική "εσύ ένας που θέλει να γίνει π.χ. Ψυχολόγος, τι να τα κάνει τα αρχαία ή τα κείμενα;" δεν αρμόζει σε άτομο που επιδιώκει διακαώς το Πανεπιστήμιο. Γενικότερα δεν αρμόζουν τέτοιες απόψεις σε άτομα που επιθυμούν να χτίσουν στην γνώση. Γνώση είναι τα πάντα: πως φτιάχνεις στιφάδο κουνέλι μέχρι ...πως να επισκευάζεις μια χαλασμένη πρίζα ή να λύνεις δύσκολες εξισώσεις. Δηλαδή εγώ που έμαθα Αρχαία Γενικής Παιδείας ή Βιολογία κατεύθυνσης, ας μην χρειάστηκαν στις σπουδές μου ήταν περιττές γνώσεις; Προσωπικά δεν βλέπω την γνώση ως "σκουπίδι" ή ως αυτοσκοπό για κάτι...γιατί πολύ απλά μου αρέσει να σκέφτομαι περισσότερο από το να λέω μπούρδες.
Ακόμη και στο Πανεπιστήμιο, δεν κινήθηκα τόσο μηχανογραφικά όσο ως φοιτητής, με αυτοσκοπό κάτι συγκεκριμένο. Δεν μου αρέσουν τα πλαίσια και η φουλ τεχνοκρατία στην γνώση. Μου αρέσει η σκέψη πίσω από την γνώση. Πως από δυο συναρτήσεις μπορείς να μελετήσεις ολόκληρη την θεωρία (κλασική μηχανική) του Νεύτωνα με συνεχείς διαλογικές σκέψεις και φιλοσοφικές αναζητήσεις μαζί με τον ατελείωτο και κομψό μαθηματικό φορμαλισμό..
Γιατί θα πρέπει το λύκειο ή το σχολείο να στοχεύει σε Πανεπιστήμονες μόνο; Η κοινωνία έχει ανάγκη από ανθρώπους και όχι από τενεκέδες Πανεπιστήμονες (με την έννοια "κούφιων" ανθρώπων)!
