Επιτρέψετέ μου να ξεκινήσω με δύο παρατηρήσεις.
Πρώτον, Alchemist ο τρόπος που εκφράζεσαι, και ειδικά σε μια δημοσίευσή σου παραπάνω είναι αυστηρώς απαράδεκτος. Ντροπή. Έτσι περιμένεις να κάνεις εποικοδομητική συζήτηση προκαλώντας το συνομιλητή σου;
Δεύτερον, και στο κυρίως θέμα.
Είναι γεγονός οτι στην ελληνική κουλτούρα έχει ριζωθεί άρρικτα το λειτούργημα του ιατρού με έννοιες όπως: επαγγελματική αποκατάσταση, καταξίωση, ανέλιξη στον κοινωνικό περίγυρο, μεγάλη οικονομική επιφάνεια. Και μόνο το άκουσμα της λέξης "γιατρός" αρκεί για να μεταδώσει ρίγη στον περισσότερο κόσμο και ειδικότερα στις μεγαλύτερες ηλικίες ανθρώπων.
Αυτό το status quo έχει δημιουργήσει, αναπόδραστα θα έλεγε κανείς την μανία σε πολλές οικογένειες, και ειδικότερα στους γονείς τα παιδιά των οποίων είναι άριστοι μαθητές να "βγάλουν γιατρό", όπως συνηθίζεται να λένε. Αυτό που η μάζα όμως δεν έχει συνειδητοποιήσει είναι ότι τα αγαθά κόποις κτώνται.
Το γεγονός ότι ένας άνθρωπος επέλεξε να υπηρετήσει την επιστήμη της ιατρικής δεν τον καταξιώνει αυτομάτως ούτε ως άνθρωπο ούτε ώς επιστήμονα και πόσο μάλλον ως κοινωνικό λειτουργό. Είναι εγκληματικό, τουλάχιστον να φέρεσαι σε κάποιο φοιτητή και όχι μόνο της ιατρικής αλλά και κάθε πρωτοκλασσάτης σχολής λες και αποτελεί αυτομάτως ένα άλλο ανώτερο είδος στην κοινωνία. Είναι πολλοί που λένε μισο-αστεία μισοσοβαρά "το πτυχίο σου, το πάσσο μου". Αναλογιστείτε λίγο τι επιπτώσεις έχει αυτό.
Αλλά, επειδή κινδυνεύω να βγώ εκτός θέματος και να με μηδενίσετε στην έκθεση, ας έρθω στο φλέγον ζήτημα.
Μπορεί ένας κακός μαθητής να γίνει γιατρός;
Η ερώτηση αυτή δεν έχει απλή απάντηση.
Ας σκεφτούμε για μια στιγμή, τι σημαίνει "κακός μαθητής". Η εμπειρία μου, ως φοιτητή φυσικής που όπως και να το κάνουμε έχει φάει στη μάπα όλες τις πτυχές της εκπαίδευσης και ως δασκάλου δείχνει ότι: Κακός μαθητής μπορεί να είναι κάποιος που βαριέται να διαβάσει γιατί βρίσκει το αντικείμενο άνευ ενδιαφέροντος. Κακός μαθητής είναι εκείνος που όσο και να προσπαθεί δεν μπορεί να καταλάβει αυτό που διαβάζει. Δεν θα σας κοροΪδέψω. Δεν μπορούν να γίνουν όλοι επιστήμονες. Ακόμα και αν το θέλουν. Και αυτό δεν είναι κακό. Μπορείς να είσαι ένας απόλυτα λειτουργικός, επιτυχημένος και πάνω από όλα ευτυχισμένος άνθρωπος χωρίς να είσαι επιστήμονας. Η επιστήμη σημαίνει αφοσίωση και ενδιαφέρον το οποίο δεν μπορούν και πολλές φορές ούτε προτείθενται να αφιερώσουν όλοι.
Ας δεχτούμε λοιπόν ότι ο μαθητής που δεν του καίγεται καρφάκι προφανώς και δεν μπορεί να προχωρήσει. Τι γίνεται όμως με το παιδί που έχει ένα κακό μέσο όρο επειδή έχει ένα πολύ συγκεκριμένο ενδιαφέρον; Το ζήτημα του μέσου όρου είναι ένα πρόβλημα που αξίζει να συζητηθεί εκτενώς γιατί δεν έχει να κάνει με τους μαθητές και μόνο αλλά δεν είναι του παρόντος.Χαμηλός μέσος όρος μπορεί να σημαίνει ότι ένα πολύ έξυπνο παιδί δεν βρίσκεται στο κατάλληλο περιβάλλον να βρει την όρεξη να ασχοληθεί. Γιατί έτσι αγόγγυστα απορρίπτουμε το παιδί αυτό που έχει την ικανότητα να προχωρήσει αλλά για κάποιο λόγο βγάζει χαμηλούς βαθμους; Δεν μπορεί αυτός ο άνθρωπος, δεδομένων των κατάλληλων συνθηκών να τα καταφέρει;
Ο παράγων που αποκλείει την πλειοψηφεία των μετρίων και κακών μαθητών να φοιτήσουν στην συγκεκριμένη σχολή είναι χωρίς καμία αμφιβολία το prestige που φέρει η ιδιότητα του ιατρού. Ας γίνω σαφέστερος. Το σύστημα κατάταξης των υποψηφίων στα ελληνικά πανεπιστήμια δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα exit poll περί του πόσο δημοφιλής είναι μια σχολή. Η βάση για την κάθε σχολή αποτελεί ευθεία συνάρτηση του πόσο δημοφιλής είναι ήτοι πόσους υποψηφίους έχει, αλλά και πόσες θέσεις δίνει για το κάθε ακαδηματικό έτος.
Με τα δεδομένα λοιπόν αυτά, καταλήγουμε στο εύλογο συμπέρασμα ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο για ένα μαθητή που δεν έχει αρκούντος μεγάλο ενδιαφέρον για μια ευρύτερη γκάμα μαθημάτων ή δεν έχει τη δυνατότητα να καταπιεστεί αρκετά ώστε να τα διαβάσει έστω και αν του προκαλούν εμετικές τάσεις. Όχι όμως και απίθανο.
Μην ξεχνάτε όμως, οτι υπάρχουν πάνω απο μία οδοί που οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα. Τίποτα, και εννοώ απολύτως τίποτα δεν αποκλείει τον κακό μαθητή που τα θαλάσσωσε στις πανελλήνιες από το να προσπαθήσει να φοιτήσει στο εξωτερικό και όχι δεν εννοώ να αγοράσει το πτυχίο του, και να πετύχει στο να γίνει ένας αξιοπρεπέστατος γιατρός.
Μην ξεχνάτε ότι η επιστήμη της ιατρικής, για την άσκησή της δεν απαιτεί την παραγωγική σκέψη αλλά την ικανότητα απομνημόνευσης, τη συνδυαστική ικανότητα και την κριτική σκέψη. Οι περισσότεροι απόφοιτοι ιατρικής άλλωστε έχουν ξεχάσει και τα λιγοστά μαθηματικά που ήξεραν τα οποία τους επέτρεψαν να μπούν στη σχολή ( μη γελάτε αυτό έρχεται απο φίλη γιατρό ).
Συμπερασματικά λοιπόν, ναί μπορεί. Είναι δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο.
Θεωρώ δε εγκληματικό το να αποθαρρύνετε παιδιά έτσι απλά λόγω των στερεότυπων μια σάπιας κοινωνίας. Μη ζείτε με μύθους.
Υ.Γ. Τα offtopic μηνύματα αφαιρέθηκαν. Παρακαλώ μείνετε στο θέμα και διατηρείστε ένα επίπεδο.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.