Είμαι της άποψης,ότι συνήθως στις περιπτώσεις όπου ένα παιδί περιθωριοποιείται και αποτελεί αντικείμενο χλευασμού σ'ένα σχολικό περιβάλλον,συνήθως αυτό έχει,ή αποκτά στη συνέχεια,κάποιο "θέμα" και όχι τα παιδιά που το κοροϊδεύουν.Δε δικαιολογώ,ούτε βρίσκω θεμιτό σε καμία περίπτωση τον στιγματισμό και τις κοροϊδίες,μπορώ όμως να τις κατανοήσω.Είτε instinctively,είτε βάσει των ανταγωνιστικών προτύπων της κοινωνίας (θα έλεγα πρόκειται για μείξη και των δύο),τείνουμε να βλέπουμε εχθρικά αυτό που μας ξενίζει,το διαφορετικό.Αυτό συμβαίνει πρακτικά σε όλους.Still,σχεδόν όλοι είμαστε "διαφορετικοί" σε μια τάξη:κάποιος είναι καλός μαθητής,κάποιος είναι too short,κάποιος too fat,κάποιος fails at sports,κάποιος είναι υπερβολικά ντροπαλός,κάποιος έχει διαφορετικό χρώμα δέρματος κλπ.Γενικότερα όμως,αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα απ'αυτά που μας χωρίζουν.Sure,στην αρχή ο noob στο ποδόσφαιρο ή ο αλλοδαπός ή ο χοντρός μαθητής κλπ ίσως να βιώσουν κάποια exclusion,συνήθως όμως καταφέρνουν γρήγορα να γίνουν fully integrated,δηλαδή να το ξεπεράσουν.Θεωρώ απίστευτα υπεραπλουστευτικό το "με κοροϊδεύουν στο σχολείο επειδή είμαι ο καλός μαθητής" ή "με κοροϊδεύουν στο σχολείο επειδή έχω σιδεράκια" κλπ.Απ'όσα παιδιά έχω γνωρίσει με κάποιο χαρακτηριστικό που θα μπορούσε να θεωρηθεί "ιδιαίτερο" και να αποτελέσει set back για την κοινωνικοποίησή τους,η πλειοψηφία είχαν φυσιολογικές σχέσεις.Μηδενός εξαιρουμένου,όσα παιδιά έχω γνωρίσει να είναι απομονωμένα και θύματα χλευασμού,όλα ήταν "ιδιαίτερες περιπτώσεις",με πολύ διαφορετικό attitude απ'τα υπόλοιπα παιδιά,σε βαθμό προβληματικό.Τα ίδια είχαν πρόβλημα επικοινωνίας,το οποίο φυσικά εντείνεται με την αντιμετώπιση που δέχονται απ'τον σχολικό περίγυρο.Γι'αυτό και εν τέλει άτομα με troubled σχολικά χρόνια,υφιστάμενα χρόνιο bullying συχνά καταλήγουν με πολλά προβλήματα και κόμπλεξ που δεν καταφέρνουν ποτέ να ξεπεράσουν στη μετέπειτα πορεία τους (μην ξεχνάμε άλλωστε ότι και τα παιδιά στα shootings σε διάφορα σχολεία,όπως π.χ. στο Columbine,ήταν τέτοιες ακραίες περιπτώσεις),ενώ εν αντιθέσει τα υπόλοιπα παιδιά,οι "θύτες" συνήθως ωριμάζουν στη συνέχεια και ξεπερνάνε αυτή την "jerk" φάση της ζωής τους (με εξαίρεση ακραίες περιπτώσεις σωματικής βίας,συμμοριών,κλοπών κλπ).Φυσικά,εννοείται και δεν επικροτώ,ούτε καν θεωρώ ανεκτή αυτή τη στάση της κοροϊδίας προς τα παιδιά με αυτό το "πολύ ιδιαιίτερο" attitude.Απλά κατανοώ ότι ένα μικρό παιδί δεν έχει την ωριμότητα να καταλάβει ότι είναι μεγάλη μαλακία να κοροϊδεύει τον weird συμμαθητή του.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
