Δεν μπορώ να την χαρακτηρίσω στο σύνολο της,παρα μόνο σε στιγμές.Γιατί ο χαμός ανθρωπων ειτε απο τη ζωη ΜΟΥ είτε απο τη ζωη ΓΕΝΙΚΑ,ειναι πάντοτε κάτι που πονάει και μας κάνει να χαρακτηρίζουμε τη ζωή μας ως"σκατα".
Γενικά όμως,οπως μου έμαθε και μια πολύ καλή καθηγήτρια που είχα στο Λύκειο,εχω μάθει να εντάσσω τον εαυτό στην ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ και οχι στο κλειστό κυκλο που αποτελείται απο τα δικά μου άτομα.
Ειμαι τυχερή γιατί εχω φαγητό,τους γονείς μου,τους φίλους μου(αληθινούς ή μη ειναι κάτι το οποιο θα δείξει),σχεση,συγγενεις,μορφωση..
Θεωρώ πως είμαι τυχερή που τα έχω αυτά.
Οπότε,αν και δύσκολο θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τη ζωή μου ως ΥΠΕΡΟΧΗ παρά τις δύσκολες στιγμές και τις δοκιμασίες της.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.