Μαθηματικά κατεύθυνσης άρχισα με καθηγητή τον Φεβρουάριο. Δεν με τρέχει αυτός, μάλλον εγώ τον τρέχω και αυτός ακολουθεί. Τι να κάνει ο καημένος όταν π.χ. την πρώτη φορά που ήρθε για μάθημα με βρήκε να έχω διαβάσει τη θεωρία των μιγαδικών, να έχω λύσει τις ασκήσεις του βιβλίου, να έχω καταλάβει ξαναλύνοντας τις λυμένες του Μπάρλα και να έχω μόνον μερικές συγκεκριμένες απορίες? Μου έλυσε τις απορίες, μου συμπλήρωσε κάποια πράγματα, με διόρθωσε σε άλλα που δεν είχα καταλάβει σωστά, μου τόνισε κάποια πράγματα, μού έλυσε υποδειγματικά μερικές ενδιαφέρουσες ασκήσεις, και μου έβαλε να λύσω μόνος μου και άλλες ασκήσεις. Την επόμενη φορά τις έλεγξε, διόρθωσε τα λάθη μου, μου υπόδειξε πώς να λύσουμε μαζί κάποιες που δεν είχα καταφέρει, έκανε κάποιες παρατηρήσεις και μου έδωσε να γράψω διαγώνισμα. Την επόμενη φορά συνεχίσαμε έτσι για το επόμενο κομμάτι κλπ. Να πω εδώ ότι έτσι το θέλω το μάθημα: να είναι πρώτα η δική μου δουλειά και ο καθηγητής να είναι υποστήριξη και συμπλήρωμα. Με το ρυθμό αυτό μέχρι 30/7 τελειώνει η ύλη πρώτο χέρι και από τον Σεπτέμβριο ξανά από την αρχή σε άλλο επίπεδο όμως. Δεν βρίσκω υπερβολικό το ρυθμό αυτό, ούτε και με κούρασε. Και δεν είπα ότι με το πρώτο χέρι είμαι έτοιμος για πανελλήνιες, ξέρω ότι χρειάζομαι ακόμα δουλειά. Με τον ίδιο τρόπο δούλεψα και στη φυσική κατεύθυνσης. Στη φυσική όμως νομίζω ότι είμαι σε καλύτερο επίπεδο και γιατί με ευχαριστεί περισσότερο και γιατί είναι πολύ λίγη η ύλη.
Ειρωνεία ελήφθη, όβερ. Όμως, αν μετρήσεις τον δικό μου χρόνο κάλυψης ύλης πρώτο χέρι (Φεβρουάριος-Ιούλιος) με τον δικό σου (καλοκαίρι-Φεβρουάριος) θα δεις ότι είναι περίπου ο ίδιος. (Και πού ξέρεις? Μπορεί να έχω διαβάσει και το κεφάλαιο: Πίνακες και γραμμικά συστήματα…)
