Να πω κι εγώ τη γνώμη μου. Κατ' αρχήν, για να ανοίξει κάποιος φροντιστήριο δεν χρειάζεται καν να έχει Proficiency. Απλά ορίζει ως διευθυντή σπουδών τον καθηγητή που θα προσλάβει για να διδάσκει την εκάστοτε γλώσσα. Έτσι, υπάρχουν πάρα πολλά φροντιστήρια ή Κέντρα Ξένων Γλωσσών (όπως λέγονται σήμερα) τα οποία ιδρύονται καθαρά ως επιχειρήσεις, από επιχειρηματίες άσχετους με το χώρο.
Οι κάτοχοι Proficiency εννοείται ότι δικαιούνται να ιδρύσουν το δικό τους ΚΞΓ, δηλώνοντας τον εαυτό τους ως διευθυντή σπουδών. Κάποιοι ιδιοκτήτες ΚΞΓ παραπονιούνται ότι είναι δύσκολο να απασχολούν απόφοιτους φιλολογίας γιατί εκείνοι προσπαθούν να διοριστούν κι έτσι τους εγκαταλείπουν μόλις διοριστούν. Άμεση λύση, φυσικά είναι η πρόσληψη επαρκειούχων, ίσως και δικών τους πρώην σπουδαστών (το οποίο είναι και μια εξασφάλιση για τους σπουδαστές τους).
Για μένα, κάποιος που έχει
CAMBRIDGE Proficiency με
Α μπορεί να διδάξει, αρκεί να έχει τη θέληση, την αντοχή και τη δυνατότητα να παρακολουθήσει ειδικά σεμινάρια διδακτικής και ψυχολογίας της εκπαίδευσης, τα οποία είναι μεν πανάκριβα, αλλά είναι απαραίτητα. Αν έχετε καθηγητή ο οποίος μπαίνει στην τάξη ή στο δωμάτιό σας στα ιδιαίτερα μαθήματα, και απλά παραδίδει κανόνες και σας βάζει λεξιλόγιο, τότε έχετε επιλέξει λάθος καθηγητή. Το μάθημα σε καμία περίπτωση δεν είναι μόνο αυτά τα δύο πράγματα. Υπάρχουν εκπαιδευτικές μέθοδοι και εναλλακτικές οι οποίες είναι
αναγκαίο να προσαρμόζονται στις ανάγκες του
κάθε σπουδαστή. Υπάρχουν εκπαιδευτικά μέσα όπως οι ασκήσεις σε Η/Υ, τα βίντεο, οι διαφάνειες. Όμως πολλοί που δικαιολογημένα δεν γνωρίζουν εξαιτίας της κατάρτισής τους, απλά κάνουν κάποιες ασκήσεις ή δείχνουν κάποιο βίντεο, χωρίς όλα αυτά να είναι στοχευμένα και βασισμένα στο μάθημα και στις αδυναμίες των μαθητών.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί η Ελλάδα έχει από τα χαμηλότερα ποσοστά επιτυχίας στις εξετάσεις Proficiency; Πρώτον, επειδή τα πιστοποιητικά αυτά απευθύνονται σε μεγαλύτερους ηλικιακά σπουδαστές (επίπεδο πρωτοετούς φοιτητή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση) και όχι σε παιδιά 14-15 χρόνων. Δεύτερον, επειδή πολλοί "καθηγητές" αναλαμβάνουν να διδάξουν proficiency χωρίς να έχουν τις απαραίτητες γνώσεις και την απαιτούμενη εμπειρία. θα μου πείτε, "κι εγώ, πώς το πήρα τo proficiency στα 15 μου;" Εσείς, παιδιά, αποτελείτε την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Πρέπει να είναι κανείς πολύ καλός στη γλώσσα για να μπορέσει να το πάρει, αλλά κι αν το πάρει, θα είναι με C ή σε ακραίες περιπτώσεις με B. Τρίτον, οι περισσότεροι καθηγητές στην Ελλάδα, διδάσκουν Αγγλικά με στόχο κάποιο πιστοποιητικό, είτε LOWER είτε Proficiency. Στα Πανεπιστήμια, αυτό το λέμε exam-oriented instruction. Αποδεδειγμένα, αν κάποιος είναι άριστος στα Αγγλικά, μπορεί να πάρει οποιοδήποτε Proficiency. Αν, όμως κάποιος κάνει προετοιμασία για το ECPE, δεν μπορεί να περάσει το CPE (Cambridge) εύκολα, όχι επειδή είναι διαφορετικό το format, αλλά επειδή είναι σαφώς πιο δύσκολο ως εξέταση.
Εγώ προσωπικά επέλεξα στα 17 μου να μη δώσω Πανελλήνιες (τότε είχαμε Δέσμες), και να δώσω εξετάσεις (foundation course) για να πάω να σπουδάσω στη Μ.Βρετανία. Δεν ήταν ότι δεν πέρασα, γιατί δεν έδωσα καν. Το επέλεξα. Δεν το μετάνιωσα ποτέ, επειδή πιστεύω πολύ στο εκπαιδευτικό τους σύστημα, επειδή ποτέ μα ποτέ δεν παρακάλεσα για να βρω δουλειά, επειδή μπαίνω με απόλυτη αυτοπεποίθηση για να κάνω μάθημα κι επειδή δεν έχασα ούτε μια ώρα εξαιτίας καταλήψεων. Δεν σταμάτησα, όμως, εκεί. Συνέχισα και έκανα Master στη Διδασκαλία της Αγγλικής ως Ξένης Γλώσσας. Δεν μπορώ λοιπόν να δεχτώ ότι έχω τις ίδιες γνώσεις και ικανότητες με έναν άνθρωπο που πήρε το Proficiency με C και κάνει μαθήματα. Απλά δεν γίνεται. Όμως, και 50 χρόνια να σπούδαζα, δεν θα είχα κάνει απολύτως τίποτα αν δεν αγαπούσα τρομερά τη δουλειά μου. Σπουδές, μεράκι και αγάπη για τη δουλειά που θα κάνετε είναι το κλειδί για να είστε καλοί στη δουλειά σας. Δεν λέω ότι εγώ είμαι ο τέλειος. Φυσικά κάνω λάθη, και βέβαια υπάρχουν λέξεις που δεν γνωρίζω, και λάθη πάνω στο μάθημα έχω κάνει αμέτρητα. Όμως τα εφόδιά μου, μου επιτρέπουν να εντοπίζω το πρόβλημα και να ξέρω τι πρέπει να κάνω για να το διορθώσω.
Συμβουλή μου να μένετε μακριά από φροντιστήρια που σας αντιμετωπίζουν ως πρόβατα. 12-15 μαθητές σε μια τάξη είναι λάθος. Οποιοσδήποτε τρίτος καθηγητής μπορεί να σας το επιβεβαιώσει αυτό. Το ιδανικό είναι να κάνετε μάθημα σε γκρουπ 4-5 ατόμων του ίδιου επιπέδου. Και τονίζω ότι ίδιο επίπεδο δεν έχει κάποιος που πήρε το Lower πριν από 6 χρόνια και δεν έχει επαφή με τη γλώσσα, με κάποιον που το πήρε χτες. Τα γκρουπ με λίγα άτομα είναι ιδανικά, και καλύτερα ακόμα κι από τα ιδιαίτερα μαθήματα, στα οποία ο καθηγητής είναι ανεξέλεγκτος.
Συνοψίζοντας, θα έλεγα ότι μπορεί κάποιος με Proficiency να κάνει μάθημα, αρκεί να παρακολουθήσει τα απαιτούμενα σεμινάρια που θα τον καταστήσουν ικανό να εντοπίζει τα προβλήματα στο μάθημα και να ξέρει τι πρέπει να κάνει για να τα λύσει. Για μένα, όμως, αυτός που θέλει να διδάξει με Proficiency θα πρέπει να πάρει το Cambridge και μάλιστα με Α και μετά να δώσει και τις εξετάσεις πιστοποίησης γνώσεων διδασκαλίας που υπάρχουν πάλι από το Cambridge, αλλά πολλοί αγνοούν ότι υπάρχουν ή απλά δεν τις δίνουν, για να μην έρθουν αντιμέτωποι με τη θλιβερή πραγματικότητα. Γιατί, για να περάσουν αυτές τις εξετάσεις, πρέπει να ξέρουν διδακτική και άλλα πολλά. Διαβάστε κι εδώ για να ενημερωθείτε:
https://www.britishcouncil.org/gr/greece-exams-cambridge-tkt-what-is-tkt.htm
Τέλος να ξέρετε ότι εκκρεμεί προσφυγή των Καθηγητών Αγγλικής Φιλολογίας για να καταργηθεί η επάρκεια διδασκαλίας. Κάποια στιγμή θα υπάρξουν εξελίξεις και αν κάποιοι από εσάς ενδιαφέρεστε να πάρετε επάρκεια, θα πρέπει να βιαστείτε.
Ζητώ συγνώμη για το μακροσκελές post. Στόχος μου δεν είναι σε καμία περίπτωση να θίξω κανέναν.
