Ουσιαστικα τωρα το συστημα ειναι προσφορα-ζητηση. Μια σχολη εχει ζητηση, ανεβαινει. Μια σχολη δεν εχει, πεφτει. Μειωνονται οι θεσεις, αυξανονται οι βασεις κ.ο.κ. Σε ενα συστημα οπως της Γερμανιας, οπου ο καθε υποψηφιος φοιτητης κανει αιτηση στο πανεπιστημιο εφοσον πιανει τη βαση εισαγωγης και μετα αξιολογειται ατομικα, δεν υπαρχει αυτος ο αρρωστος ανταγωνισμος και η μανια για την κορυφη και το 20.
Σκεψου το καπως ετσι: Εστω η Ιατρικη Σχολη Θεσσαλονικης. Ανακοινωνει στην αρχη της χρονιας οτι το φετινο ακαδημαϊκο ετος θα παρει 300 παιδια. Και θετει η ιδια τα κριτηρια. 18 φυσικη, 20 χημεια-βιολογια, 16 εκθεση. Οσοι ειναι πανω απο αυτα τα ορια, μπορουν να κανουν αιτηση και η σχολη να αξιολογησει μετεπειτα τον καθε ενα υποψηφιο, ανωνυμα. Letter of Motivation κλπ. Εγω θελω να γινω γιατρος για να εχει καμαρι η μανα μου. Εγω θελω να γινω γιατρος γιατι ειναι ο πατερας μου. Εγω θελω να γινω γιατρος για να δουλευω σε ενα χωριο των Ζουλου. Και ουτω καθ'εξης. Με αυτο τον τροπο, δεν θα υπαρχει αυτη η μανια για το απολυτο και η ψυχωση να γραψεις τελεια για τον απλο λογο οτι δεν θα μετραει. Με το σημερινο συστημα θα πρεπει να γραψεις 20 σε ολα για να εισαι 100% σιγουρος οτι θα περασεις. Κι αυτο οδηγει σε τρελα τους υποψηφιους που θελουν υψηλοβαθμες σχολες.