Θα ήθελα να σημειώσω κάτι εδώ ως πρώην υποψήφια Πανελλαδικών επί δύο συναπτά έτη (2012 και 2013). Είναι τελείως διαφορετικό το διαγώνισμα να έχει ορθή κλιμακούμενη δυσκολία (όπως φέτος) και τα τσιμπημένα ερωτήματα να είναι κυρίως στο Δ, και τελείως διαφορετικό, να σου πετάνε ένα παλουκάκι στην αρχή του διαγωνίσματος (Β3), (μετά να είναι όλα πιο βατά), αλλά εσύ να έχεις πελαγώσει στην κυριολεξία,να έχεις χάσει ΤΟΝ άπειρο χρόνο σε ένα ερώτημα Β θέματος, να σου έχει καταρρακωθεί (για να μην πω τίποτα άλλο) η ψυχολογία, και να μην προλαβαίνεις εν τέλει να λύσεις και το υπόλοιπο διαγώνισμα (ακόμα και αν ξέρεις όλα τα άλλα θέματα).
Ναι, ίσως ήταν από τα δυσκολότερα θέματα των τελευταίων ετών, αλλά μόνο στη ΣΥΝΟΛΙΚΉ τους βάση. Όμως, για έναν μαθητή, είναι πολύ πιο ύπουλο και "επικίνδυνο" να έρθει σε επαφή με διαγώνισμα μαθηματικών τύπου 2013, παρά με ένα διαγώνισμα φετινού τύπου, όπου όλα είναι διαβαθμισμένα και ξέρει τι του γίνεται.
Κάτι που ξεχνάνε πολλοί, είναι πως η διαβάθμιση της δυσκολίας, είναι από τα κυριότερα σημεία για να μπορέσεις να αξιολογήσεις την απόδοση και τη δυσκολία σε ένα διαγώνισμα Πανελάδικών.
Σκεφτείτε το λίγο αυτό. Γιατί "μπάλα" στις Πανελλήνιες, δεν παίζουν μόνο οι γνώσεις, αλλά πολλώ δε και η ψυχολογία, ψυχραιμία & συναισθηματική κατάσταση του υποψηφίου.