Μάλλον είμαι από τα ελάχιστα κορίτσια που μισούν τα ψώνια. Μισώ το να πρέπει να πηγαίνω από μαγαζί σε μαγαζί, να δοκιμάζω ένα εκατομύριο ρούχα, από τα οποία το ένα δεν μου πάει, το άλλο δεν μου κάνει, και να καταλήγω να παίρνω μία μπλούζα από τις 150 που έχω δοκιμάσει. Μου την σπάνε και οι πωλήτριες, γιατί έρχονται με καλή διάθεση να με εξυπηρετήσουν, όμως εγώ θέλω μόνη μου, με την ησυχία μου να ψωνίζω, και αυτές κολλάνε σαν τσιμπούρια, και παίρνουν πρωτοβουλίες και λένε τι μου πάει, τι δεν μου πάει, και κάνουν και προτάσεις.
Αφήστε, είμαι που είμαι νευρασθενική, τρελαίνω και άλλο κόσμο όταν πάω για ψώνια.