Ο συνδικαλισμός στην εργασία, που τόσο επικαλείστε μερικοί για να δικαιολογήσετε την ύπαρξη του συνδικαλισμού μέσω των παρατάξεων, έχει σοβαρό πρόβλημα στην Ελλάδα ακριβώς επειδή είναι άμεσα συνδεδεμένος με τα πολιτικά κόμματα. Οι συνδικαλιστές εξυπηρετούν περισσότερο πολιτικές σκοπιμότητες και προσωπικά συμφέροντα, παρά τα τα συμφέροντα των εργαζομένων. Το πολιτικό κατεστημένο, εξάλλου, τους αμείβει αδρά για την προώθηση των κομματικών συμφερόντων τους. Άλλοι δουλεύουν και άλλοι πληρώνονται αδρά. Ωραία δουλειά το να είσαι συνδικαλιστής, αλλά δεν μπορεί να γίνει ο καθένας. Σίγουρα είναι όνειρο πολλών παραταξιακών.
Αντίστοιχα και στον χώρο του πανεπιστημίου, ο συνδικαλισμός πάσχει για τον ίδιο λόγο: τα στελέχη των παρατάξεων εξυπηρετούν περισσότερο τα συμφέροντα του εκάστοτε κόμματος και όχι των φοιτητών. Όλα τα στελέχη των παρατάξεων θα σου πουν ότι δεν χρειάζεται να είσαι σε κόμμα για να είσαι στην παράταξή τους και ότι αυτοί νοιάζονται απλά για το καλό των φοιτητών. Όταν όμως τους ρωτήσεις εάν οι ίδιοι είναι σε κόμμα, θα σου πουν όλως τυχαίως ο καθένας αντίστοιχα ότι είναι στην ΟΝΝΕΔ(ΔΑΠ), στην ΚΝΕ(ΠΚΣ), στην νεολαία ΠΑΣΟΚ(ΠΑΣΠ), στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ(ΕΑΑΚ), στον ΣΥΡΙΖΑ(Αρεν) και στο κκε-μλ(Αγ. κινήσεις). Αναφέρομαι πάντα στα πρόσωπα που ασχολούνται ενεργά και όχι τα απλά μέλη που μπορεί να είναι ο,τιδήποτε. Πώς "βοηθούν" όμως όλοι αυτοί; Η μεν ΔΑΠ, σου υπόσχεται ότι θα σε βοηθήσει να κάνεις το πάσο και τη δήλωση μαθημάτων (λες και δεν μπορείς μόνος σου), σου δίνει πρόγραμμα και σημειώσεις (όχι καλές συνήθως
) και παρουσιάζει τις διπλές εξεταστικές ως δικό της κατόρθωμα, ενώ πρόκειται για κάτι που έχει ψηφίσει η κυβέρνηση! Τα προβλήματα τα "λύνουν" με προτάσεις στην γραμματεία, που θα μπορούσε να τις στείλει οποιαδήποτε ομάδα φοιτητών. Οι αριστερές παρατάξεις, από την άλλη, κάνουν κατάληψη στο όνομα του αγώνα (όταν πέσει γραμμή από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ πριν γίνει κυβέρνηση), καταφέρνοντας μόνο να υποβαθμίσουν το ελληνικό πανεπιστήμιο. Σε αντίθεση με τη ΔΑΠ, αυτοί "λύνουν" τα προβλήματα της σχολής με πορείες, τις οποίες και εδώ θα μπορούσε να τις πραγματοποιήσει μια ομάδα φοιτητών (στις κομματικές πορείες που προετείνουν δεν αναφέρομαι καν). Σε ό,τι αφορά και τη δική μου σχολή συγκεκριμένα, αξίζει να σημειωθεί ότι οι παρατάξεις ΕΑΑΚ και ΑΡΕΝ είχαν υποστηρίξει την κατάληψη που έκαναν κουκουλοφόροι εξωπανεπιστημιακοί για τον Σάββα Ξήρο και που προκλήθηκαν πολλές ζημιές, καθιστώντας φανερό ότι η ύπαρξή τους στη σχολή μόνο με τα συμφέροντα των φοιτητών δεν έχει σχέση. Και φυσικά όλες οι ανωτέρω παρατάξεις βοηθούν τους φοιτητές με το να τσακώνονται μεταξύ τους, να προσπαθούν να νοθεύσουν αποτελέσματα συνελεύσεων και ακόμα με το να φέρνουν στις συνελεύσεις άσχετους να ψηφίσουν το δικό τους κομματικό πλαίσιο...πάντα για το καλό των φοιτητών!
Αυτή είναι η συμβολή των παρατάξεων στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Ας είμαστε ειλικρινείς: όποιος θεωρεί ότι ο μέσος φοιτητής επωφελείται από τις παρατάξεις είναι είτε τυφλός είτε... "τυφλός". Ο συνδικαλισμός κάθε μορφής (στην εργασία, στη σχολή), όταν ελέγχεται από κόμματα δημιουργεί προβλήματα αντί να λύνει και ικανοποιεί προσωπικές και φιλοδοξίες και πολιτικές σκοπιμότητες. Οι φοιτητές θα μπορούσαν από μόνοι τους να προβούν σε κάποια διεκδίσηση, όταν αυτή είναι αναγκαία. Εάν χρειάζονται ένα κόμμα για να τους κινητοποιήσει, είναι δικό τους θέμα. Ο φοιτητικός σύλλογος πρέπει να λειτουργεί χωρίς κόμματα και με ευθύνη λειτουργίας του από τους φοιτητές. Και η λογική μου λέει πως όταν θα υπήρχε κάποιοι ουσιαστικό πρόβλημα, θα ενδιαφέρονταν και οι φοιτητές να συγκεντρωθούν και να το συζητήσουν από μόνοι τους.
