Δεν υπάρχει στην ουσία φοιτητικό κίνημα στις μέρες μας.Τα πάντα έχουν βαλτώσει.Το καπέλωμα του καπελώματος.
Κάπως όπως και στις δικές μας μέρες όπου οι φοιτητοπατέρες(αντίστοιχα προς τους εργατοπατέρες) παρέσερναν τούς φοιτητές σαν πρόβατα φανατίζοντάς τους έχοντας βέβαια πάντα ιδιοτέλεια.Πολλοί απο τους τότε φοιτητοπατέρες (μπορώ να πω και ονόματα αλλά δεν έχει σημασία) τους βλέπω σήμερα νέους βουλευτές ή σε διάφορες θέσεις.Δούλεψαν καλά γιά τα κόμματά τους δηλαδή.Και ο απολογισμός τού αγώνα(?) γιά τα Πανεπιστήμια την Παιδεία γενικότερα ποιός είναι?Μηδέν εις το πηλίκο.Χρόνια τώρα.
Εδώ μεγάλα παιδιά, μελλοντικοί επιστήμονες και δεν μπορούν να βγάλουν ένα επίσημο κοινό αποτέλεσμα στις φοιτητικές εκλογές όταν ο σύλλογος οδοκαθαριστών μπορεί να το κάνει.Όταν ξυπνήσουν οι φοιτητές και γίνουν μιά γροθιά τότε θα μπορέσουν να διεκδικήσουν κάτι το ουσιαστικό.Γιατί τα κόμματα βολεύονται από τον κατακερματισμό της ενιαίας πάλης.Και αυτό βολεύει όλα τα κόμματα.Μόνο τους ίδιους τους φοιτητές δεν συμφέρει.Μπορώ να παραθέσω απίθανα και τραγελαφικά περιστατικά γιά το πώς διπλάρωναν τούς νέους φοιτητές τα σαΐνια των κομμάτων και ιδιαίτερα τις προβατίνες(συγνώμη τις ανυποψίαστες κοπέλες ήθελα να πω) γιά να τις μυήσουν στα μυστικά της κομματικής πειθαρχίας.Θα έχετε δεί σε τουριστικές περιοχές τα γκαρσόνια να τραβάνε σχεδόν από το χέρι τους δύστυχους τουρίστες να τούς μπάσουν στις ταβέρνες.Κάτι ανάλογο δηλαδή συνέβαινε.
Θα πω μόνο τούτο, όταν εγώ πάτησα πρώτη μέρα κιόλας το πόδι μου στη Σχολή.Με πλησίασε κάποιος μου έλεγε διάφορα ενώ εγώ έψαχνα γιά την Γραματεία προσφέρθηκε να με βοηθήσει μού είπε ότι με θεωρεί φίλο του μου είπε γιά μιά "μάζωξη" το βράδυ στην ταβέρνα του μπαρμπα γιάννη, κέρασμα δηλαδή.Αποτέλεσμα.Πήγα εγώ το βράδυ, έφαγα άκουσα και τα επαναστατικά τραγούδια, προσγειώθηκα, υποπτεύθηκα και απο την επομένη την έκανα με τρόπο.Το κυνήγι συνεχίστηκε γιά καμμιά βδομάδα αλλά να είναι καλά οι άνθρωποι γιά το τραπέζι αλλά δεν ήθελα να φτάσω μέχρι το ..κρεββάτι.Αυτή ήταν η πρώτη και μοναδική περίπτωση γιά μένα.Αλλά γιά άλλους δεν ήταν το ίδιο.Μπλέχτηκαν στα πλοκάμια.Τελικά κι εγώ δεν ..γλύτωσα, μπήκα σε μιά παράταξη εκεί αλλά επειδή το ήθελα εγώ και έπειτα από σκέψη.Όχι επειδή μου το επέβαλαν.
Πάντως σε σχέση με σήμερα υπήρχε μιά σχετική αγωνιστικότητα τότε.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.