καλά, εδώ μου θυμίζεις κάτι κουτοπόνηρους αγράμματους χωριάτες που θυμώνουν και κόβουν την "καλημέρα" με άλλους συγχωριανούς τους για τα κ*λοχωράφια, ζώντας πλέον σε μια εμπόλεμη ζώνη με "κουτο-εγωϊστικό" μίσος εκατέρωθεν...και με φράσεις του στυλ: «δεν θέλω να τον/την ξαναδώ ποτέ, μέχρι να πεθάνει» και μετά από κάποια χρόνια, οι συγκυρίες της άτιμης της ζωής, "σβήνουν" τα μίση, τα πάθη και τις βαριές κουβέντες...αφήνοντας πικρία ή επανεκκίνηση νέας φιλίας (σαν να μην συνέβει τίποτα)...
οπότε, μεγάλη μπουκιά φάε αλλά μεγάλη κουβέντα μη λες...
....και ο Ιησούς δίδαξε την συγχώρεση...
οπότε ας μάθουμε να δίνουμε μια δεύτερη ευκαιρία στην ζωή

ας μην είμαστε τόσο σκληροί προβάλλοντας τον άσχημο εαυτό μας...
κανείς δεν είναι τέλειος και αλάνθαστος...