Βασικά και η επιφανειακότητα, όπως ορίζεται συμβατικά, δεν ξέρω γιατί δαιμονοποιείται τόσο. Λες και είναι ανάγκη με ΟΛΟ τον κόσμο που γνωρίζεις να 'στε 3-levels deep.
Βασικά όλο το κυνήγι για αληθινούς φίλους κι η φιλοσοφία από πίσω όταν τύχει και συζητάς αυτό το θέμα αρχίζουν να φαίνονται, σε μένα πάντα, πολύ ηλίθια. Δεν το κυνηγάς αυτό, δεν πας στους άλλους με ανυπομονησία να βρεις αληθινούς φίλους, πιο χαλαρά θέλει όσο εκνευριστικά καταθλιπτικός/αγχώδης/απελπισμένος/blah και να 'σαι. Και τέλος πάντων κι αυτή η υπερανάλυση είναι για μένα καθαρή μαλακία όταν γίνεται συνέχεια κι όταν απλά δε μπορείς να περάσεις καλά επειδή έχεις θέματα που απλά δε λύνεις.
Ποιος νοιάζεται στην τελική, λες και τελείωσαν οι άνθρωποι γύρω. Αράξτε και περάστε καλά μ' ό,τι παίζει κάθε μέρα χωρίς πολλή σκέψη, φιλοσοφίες, μπούρδες. Όχι τίποτα άλλα καταντάει εκνευριστική κι όλη αυτή η ανασφάλεια, no wonder you fail finding what you're looking for in the end. Στην τελική γιατί να ψάχνεις κάτι, μμ? Το αφήνεις και πάει όπου είναι να πάει.