copy-paste από όλα τόπικ γιατί δε θέλω να επαναλαμβάνομαι.
"Μια που η συζήτηση πήγε στις παρατάξεις και την όλη σχέση τους με το πανεπιστήμιο ας κάνω κι εγώ μια τοποθέτηση.
Ας ξεκινήσω κι εγώ, λοιπόν, από την πρώτη μέρα που πήγα για την εγγραφή και τα καλά παιδιά της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ με πλησίασαν, με βοήθησαν στο να γράψω το ονοματεπώνυμό μου ("εδώ που λέει όνομα, τι γράφω;" "Το όνομά σου!!" "αα, ευχαριστώ"), μου έδωσαν ένα τσούρμο χαρτιά (περιοδικά, προγράμματα σπουδών, ανακονώσεις κ.λ.π.), με έκαναν περιήγηση στη σχολή, ανταλλάξαμε κινητά τηλέφωνα για να με ενημερώνουν για τυχόν ανακοινώσεις, καθώς και για κανένα καφέ.
Ομολογώ να πω, πως κι εγώ είχα πάει προκατειλημμένος αρνητικά, ακούγοντας τις κλασικές ατάκες των θειάδων κι άλλων "ααα, μη μιλάς με τέτοιους, μην έχεις επαφές", "μην κάνεις κανένα λάθος και ασχοληθείς". Όταν πήγα, όμως, τα είδα διαφορετικά τα πράγματα. Αν δεν ήθελα καφέ "όχι, ευχαριστώ". Αν ήθελα "οκ, θα 'ναι κι άλλοι από πρώτο έτος;" (στις πολύ αρχές που δεν είχαν ξεκινήσει καν οι παραδόσεις.)
Από την πρώτη, δηλαδή, μέρα είχα κι έχω σχετικά καλές επαφές. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι πως δεν πρέπει να πάτε προκατειλημμένοι αρνητικά να αντιμετωπίσετε μέλη παρατάξεων. Αντιμετωπίστε, βιώστε οι ίδιοι κάποιες καταστάσεις και κινηθείτε με τον καταλληλότερο για εσάς τρόπο.
Αυτά για τα επιφανειακά των παρατάξεων. Πάμε τώρα στα λίγο πιο πολιτικά. Προσωπικά, θεωρώ πως οι παρατάξεις έχουν θέση στο πανεπιστήμιο. Όχι για να συμπληρώνουν εγγραφές, ούτε για να μοιράζουν sos, ούτε για να έχεις κάποιον να βγαίνεις στις αρχές που δεν ξέρεις κανέναν, ούτε γιατί πρέπει να αξιοποιηθεί χώρος με τοποθέτηση τραπεζακίων. Αλλά γιατί ανάβουν τη σπίθα της πολιτικοποιήσεως (όχι, δε μιλάω για πασπ, δαπ). Ως ακαδημαϊκοί πολίτες της χώρας και όντας μέρος του εκλογικού σώματος είναι πρέπον και θεωρώ υποχρέωση όλων να ενημερωνόμαστε για τα θέματα της επικαιρότητας αλλά και να δρούμε. Είτε αυτά μας αφορούν άμεσα (βλ. νέο νομο-πλαίσιο στην παιδεία, περικοπές βιβλίων κ.λ.π.) είτε ακόμα πιο άμεσα (βλ. οικονομική κρίση, Δ.Ν.Τ. κ.ά.). Το πανεπιστήμιο, λοιπόν, είναι μια ευκαιρία ενεργούς πολιτικοποίησης, αφύπνισης και φυγής από την τεχνοκρατική εκπαίδευση που μας παρείχε μέχρι πρότινος το σχολείο. Είναι μια ευκαιρία, λόγω του περισσότερου ελεύθερου χρόνου που έχουμε, να ασχοληθούμε με τα κοινά, να διαμορφώσουμε άποψη (όχι μόνο για τις κρούσεις και τα ολοκληρώματα), συνείδηση, να μετάσχουμε σε αγώνες/πορείες/συλλαλητήρια/γενικές συνελεύσεις.Όπου ο καθένας κρίνει και θεωρεί ορθό.
Δυστυχώς εγώ, (μια που έφτασε εκεί) φέτος είδα την απάθεια, την αδράνεια, την απουσία, την πολιτική αφωνία, την προσέγγιση μόνο μέσω των (ωω κρατηθείτεεε) parties (!!!!!) (έχω και άλλα πολλά και αναλυτικότερα αλλά είναι κρίμα να αφιερώσω τόση έκταση για τη δαπ) να υπερψηφίζεται με μεγάλη πλειοψηφία (όπως συνηθίζεται τα τελευταία 25 χρόνια) από τους συμφοιτητές μου. Όχι, τη λύση και τη διέξοδο δεν μπορούμε να τη δώσουμε ο καθένας μόνος του. Όλοι μαζί, μέσα από συζητήσεις, μέσα από τις γενικές συνελεύσεις κάθε σχολής οφείλουμε να οργανώσουμε το διαλυμένο και πλήρως εκφυλισμένο φοιτητικό κίνημα. Οφείλουμε να αλλάξουμε ότι δε μας αρέσει. Έχουμε χρέος να αλλάξουμε το υπάρχον διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Γιατί έστω κι αν εμείς αναγκαστούμε να μεταναστεύσουμε (διωχθούμε δηλαδή από την ίδια μας τη χώρα) για να ασκήσουμε το επάγγελμά και την επιστήμη μας, ας φροντίσουμε να εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο αύριο στη χώρα μας, τουλάχιστον, για τα παιδιά μας!
Μία συμβουλή ("ναι, μπαμπά" : P ) : Να επιδιώκετε συζητήσεις με άτομα που ανήκουν σε παρατάξεις. Να φέρετε αντίλογο, να ακούτε επιχειρήματα, απόψεις, διαφορετικές ιδέες, να ενημερώνεστε και έπειτα να εξάγετε τη δική σας δυναμική (μη στατική, μη παρωπιδική) άποψη και στάση απέναντι στην επικαιρότητα. Δεν είμαστε η γενιά του φραπέ και του υπολογιστή (όπως μας χαρακτηρίζουν οι περισσότεροι), είμαστε η γενιά που θα φέρει την αλλαγή. Ας τους το αποδείξουμε...."
