Kαι σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά δεν είναι σε θέση να κρίνουν αν θέλουν να δεχτούν το χριστιανισμό ή όχι.
Mα για αυτό ακριβώς το είπα
.
Οι κοινωνικές προεκτάσεις είναι συνάρτηση του πόσο έτοιμος είναι κάποιος να υποστηρίξει τις επιλογές του. Αν δεν είναι, ας κλειστεί στο σπιτάκι του.
Η δήλωση απαλλαγής εφαρμόζεται σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευσης, είναι ΔΗΛΩΣΗ, όχι ΑΙΤΗΣΗ, σαφώς δεν απαιτεί καμία έγκριση, παρά μόνο αποδοχή απ'την διεύθυνση του σχολείου. Ισχύει ταυτοχρόνως για τον εκκλησιασμό και την πρωινή προσευχή. Όποιος επιλέξει απαλλαγή απ'το μάθημα, εξαιρείται αυτομάτως και απ'τα δύο αυτά. Η γονική συναίνεση είναι διοικητικής φύσεως, αφορά μόνο εσωτερικά την οικογένεια και ένα παιδί κάλλιστα μπορεί να υποβληθεί σε ενδοοικογενειακή προπαγάνδα σε κάθε περίπτωση. Δεν αφορά την ουσία το μάθημα των θρησκευτικών αν μια οικογένεια θέλει να προπαγανδίσει. Και τηλεόραση μπορεί να σε αναγκάσει να δεις και ιδεολογική προπαγάνδα μπορεί να σου κάνει από μικρή ηλικία. Τυπική και ανούσια χαρακτηρίζω την αναφορά στα θρησκευτικά όταν μιλάς για οικογενειακή πίεση σε τέτοια θέματα.
Να κλειστεί στο σπιτάκι του; Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις απόψεις του (ναι, το έχω παπαγαλίσει).
Ακριβώς επειδή τα θρησκευτικά είναι μάθημα
σχολείου (=ναού της γνώσης και παράγοντας που επηρεάζει την προσωπικότητα του μαθητή) και όχι κατηχητικού, όπως πολύ σωστά τόνισε ο Φάνης, θα πρέπει να είναι αντικειμενικά, και να μην επηρεάζεται η λειτουργία του μαθήματος από το τί θέλει ο κάθε γονέας να επιβάλλει στο παιδί του.
Την τηλεόραση επιλέγεις να την ανάβεις. Και δόξα τα γένια μου, έχει και τη Θ. Λειτουργία τα πρωινά των Κυριακών, και τους καλούς παπάδες στα δελτία ειδήσεων, και τα ωραία κινούμενα σχέδια με το Νώε και το Μωυσή. Τα θρησκευτικά δεν επιλέγεις αν θα τα κάνεις. Γιατί απλούστατα, δε σου δίνεται η επιλογή. Κάνεις μόνο χριστιανική αγωγή, με τη δυνατότητα απαλλαγής, η οποία δε μου λέει τίποτα σε έναν πληθυσμό όπου οι αλλόθρησκοι αντιμετωπίζονται πολλάκις ως εξωγήινοι.
Στην Ελλάδα των φανατισμένων και στενόμυαλων θεολόγων δεν είναι εφικτό να διδαχθούν ισότιμα όλες οι θρησκείες.
Μα δε θα υπάρξουν ποτέ αρκετοί ανοιχτόμυαλοι θεολόγοι, αν και στο πανεπιστήμιο το 90%, να μην πω παραπάνω, της ύλης αφορά το χριστιανισμό.
Δεν έχει σχέση πιστεύω...
ΟΚ... Δεν έχω όρεξη να συνεχίσω την συζήτηση, μιας και το δίκιο είναι με το μέρος σας.
Αλλά το να λέει κάποιος κάτι κατά του Χριστιανισμού δεν είναι προπαγάνδα... Είναι αντικειμενικό...Μόνο όταν είναι εναντίων άλλον Θρησκειών είναι Προπαγάνδα... Τι λογική και αυτή...
Τέλος πάντων... (Δεν πάνε για σένα τα τελευταία, Χρήστο, για κάτι άλλους που δυστυχώς είναι πολλοί...)
Μήπως θα μπορούσες να προσδιορίσεις ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι; Και δε λέμε κάτι κατά του Χριστιανισμού, αλλά κατά πολλών από αυτούς που τους εκπροσωπούν και αρκετών κοινωνικών συνθηκών και φορέων που έχουν συνδεθεί με αυτόν.
Μπας και γίνουν έστω και λίγο άνθρωποι τα παιδάκια που θα τελειώσουν το σχολείο...
Δηλαδή χωρίς τη θρησκεία δε γίνεσαι άνθρωπος; Έχεις ακούσει ποτέ τον όρο secular humanism?
Αντί να κρίνουμε τους άλλους, παλιότερους και σύγχρονους, ίσως θα ήταν καλύτερα να προσπαθήσουμε να κάνουμε εμείς αυτό που δεν έκαναν εκείνοι.
Και σημειώνω ξανά ότι τα θρησκευτικά του σχολείου είναι το έναυσμα για να αποκτηθούν τα θεμέλια της ηθικής. Ήδη είναι ξεκάθαρο ότι πάμε κατά διαόλου. Ο αθεϊστικός/ανθελληνικός/αντι-οτιδήποτε φανατισμός ανθεί στις νεαρές ηλικίες. Πιθανότατα νομίζουν ότι είναι και πιο έξυπνοι από τους υπόλοιπους αν ενστερνιστούν τα παραπάνω.
Και εγώ ρωτώ: Είναι καλύτερη η προσφορά στο σύνολο ή απλά η στείρα απάρνηση των πάντων;
Φανατισμός; Αν υπάρχει αθεϊστικός και ανθελληνικός φανατισμός, τότε πώς πρέπει να χαρακτηρίσουμε το φανατισμό που προέρχεται από τη μεριά ορισμένων χριστιανών;
Έναυσμα για να τεθούν τα θεμέλια της ηθικής είναι η φιλοσοφία.
Δεν είναι στείρα απάρνηση των πάντων. Δε φτάνουμε στα άλλα άκρα. Αυτό που προτείνουμε είναι η ισότιμη παρουσίαση όλων των κύριων θρησκειών/κοσμοθεωριών, με όσο το δυνατόν αντικειμενικότερο τρόπο γίνεται, χωρίς βαθμό, αφού το μάθημα θα πρέπει να έχει χαρακτήρα προσωπικό και παιδαγωγικό και όχι γνωστικό. Σε αυτές θα συμπεριλαμβάνεται, σαφώς, και ο χριστιανισμός.
