Μμ, εξαρτάται απ' την περίπτωση.
Δηλαδή μπορεί να κρατήσει πολύ περισσότερο από μια random σχέση τύπου μ'αρέσεις-σ'αρέσω-γιατίδενπαντρευόμαστε, γιατί πρέπει πραγματικά να
θέλεις τον άλλον για να μπεις σ' αυτή τη διαδικασία. Κανένας δεν είναι τόσο μαζοχιστής ώστε χωρίς λόγο να μπλεχτεί σε μια κατάσταση όπου χάνεις τα μισά πράγματα που θα μπορούσες να μοιραστείς με τον άνθρωπό σου, χάνεις τη δυνατότητα να τον έχεις εκεί όποτε θες, και η σωματική επαφή σου φαίνεται τόσο πολύτιμη όσο οι βροχοπτώσεις στο Σουδάν.
'Ετσι, σε μια σχέση από απόσταση, είτε χρόνια είτε σύντομη (πχ. αν το αγόρι πρέπει να πάει στρατό) όταν επιτέλους ζεις πράγματα με τον άλλον από κοντά, τα πάντα είναι απίστευτα πιο έντονα και ουσιαστικά, συμπυκνώνεις όλο το προηγούμενο κενό στο τώρα - κάτι που μπορεί να είναι και πολύ κουραστικό, γιατί δεν ακολουθείς τους φυσιολογικούς ρυθμούς μια σχέσης.
Απ' την άλλη, υπάρχει τρομερή φθορά απ' τα πράγματα που γίνονται και δεν είσαι κοντά για να τα περάσετε μαζί, τους φίλους που δεν έχεις γνωρίσει ακόμα, τα μέρη που δεν ήσουν όταν έπρεπε, και όλους όσους θα μπορούσαν να πάρουν τη θέση σου γιατί αυτοί βρίσκονται
εκεί.
Με λίγα λόγια είναι λούκι απ' τα λίγα

Και δεν νομίζω ότι 'στεριώνει' αν δεν υπάρχει η προοπτική να είστε στο μέλλον μαζί, ή δεν έχεις τουλάχιστον τη δυνατότητα να βλέπεις τον άλλον συχνά - όμως σίγουρα νομίζω πως είναι μια αίσθηση που κάθε άνθρωπος πρέπει να νιώσει.
Ωχ, άναψε το λαμπάκι της ρομαντικής Κύνθιας.