Τυπικά, η μοναδική συνάρτηση που υπάρχει π.χ. από το {4} στο {7} είναι 1-1, αλλά είναι τετριμμένο παράδειγμα. Είναι, ουσιαστικά, μία ειδική περίπτωση της πρότασης ότι αν έχεις μία συνάρτηση f με πεδίο ορισμού Α και πεδίο τιμών Β, όπου Α και Β πεπερασμένα, τότε αν ισχύουν δύο από τα ακόλουθα τρία, ισχύει και το τρίτο:
Τώρα, για το όριο, εξ ορισμού, όπως λες, δεν έχει νόημα, καθώς δεν ορίζεται σε περιοχή του μηδενός. Ωστόσο, με τον επίσημο ορισμό, η συνάρτηση είναι συνεχής, ενώ με τον λυκειακό, όχι. Αυτό γίνεται γιατί στο λύκειο η συνέχεια ορίζεται μέσω ορίων, άρα θες να έχεις σημεία συσσώρευσης του πεδίου ορισμού για να είναι μία συνάρτηση συνεχής εκεί.
Με αυτό κατά νου, σε επίπεδο εξετάσεων θεωρώ αδόκιμα τα μονοσύνολα και, γενικότερα, τα πεπερασμένα σύνολα στα πεδία ορισμού συναρτήσεων. Μέσα στην τάξη έχουν σίγουρα αξία, αλλά κι εκεί... πεπερασμένη. :Ρ