Δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι διαβάζετε κάτι και πάτε και εθελοτυφλείτε. Δεν νομίζω ότι κανένας νοήμων άνθρωπος θα έλεγε "ναι" στην άκριτη εφαρμογή του ορίου φοίτησης. Οι εργαζόμενοι φοιτητές, οι φοιτητές με προβλήματα υγείας, οι φοιτητές με δική τους οικογένεια κλπ, προφανώς και θα πρέπει να έχουν ελαστικά προγράμματα σπουδών, και να υπάρχει ένας δείκτης ενεργής παρουσίας στο πανεπιστήμιο (π.χ. να παρακολουθεί ένα υποχρεωτικό εργαστήριο το εξάμηνο ή να παρίσταται σε 1-2 μαθήματα στην εκάστοτε εξεταστική, τα περνάει δεν τα περνάει). Για όλους τους υπόλοιπους που την έχουν δει τουρίστες τι έχετε να πείτε?
Η επιβάρυνση του κράτους που κάνατε καραμέλα το επιχείρημα ότι κοστίζει ο κάθε αιώνιος μόνο την κόλλα της εξεταστικής, δεν είναι μόνο οικονομική. Πέρα από αυτά που ανέφερε η Natalia Secret πιο πάνω -φανταστείτε σε ήδη ασφυκτικώς γεμάτα εργαστήρια να προστίθενται 4-5 άτομα/τμήμα -χαμός, πού να γίνει ποιοτικό μάθημα μετά?), το θέμα είναι η νοοτροπία που καλλιεργείται. Μπες πουλάκι μου στο πανεπιστήμιο και πάρε το χρόνο σου να το τελειώσεις, δεν πειράζει τι 4 τι 12 χρόνια αφού θα καταλήξεις στην ανεργία. Πλήρωνε μάνα για τα τριήμερα στην Αράχωβα και στην Μύκονο για να περάσω 2 μαθήματα από τα 7 στην εξεταστική. 17χρονα μαθητούδια, live your dream in greek university, ποτά ξενύχτια, γαμήσια, και ας απομακρύνεται το πτυχίο δεν πειράζει, χρόνο δεν έχουμε? Μπαίνουν λοιπόν κάθε χρόνο όλο και λιγότερο συνειδητοποιημένοι για το τι είναι όντως τριτοβάθμια εκπαίδευση και πάνε και βαλτώνουν. Και αντί να πάμε να τους ταρακουνήσουμε λίγο να τους πούμε hello, θυμάσαι ότι έχεις και σχολή? μπας και ψαχτούν λίγο -πάμε και επιβραβεύουμε αυτήν την νωχελικότητα με απεριόριστο όριο φοίτησης!
Δεν μπορούμε από την μία να λέμε ότι είμαστε ανεξάρτητοι 18+ χρονών, και από την άλλη να κλείνουμε τα μάτια στις ευθύνες. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι μια μεγάλη ευθύνη από την αρχή ως το τέλος της. Δεν λέω να γίνουμε Αμέρικα ή Γερμανία και Σουηδία, και για να λέμε και του στραβού το δίκαιο θεωρούσα πιο δίκαιο σύστημα το 2ν από το ν+2, αλλά όχι και να μπαίνουμε, να ξεχνάμε πού μπήκαμε, γιατί και πότε, και σε κάτι αναλαμπές να πηγαίνουμε να δίνουμε μαθήματα έτσι για το γαμώτο.
Το πανεπιστήμιο δεν είναι για όλους (και κάπου εδώ χάνω και τους τελευταίους φαν μου, πλέον με χαρακτηρίζετε ρατσίστρια

). Κάθε χρόνο μπαίνουν στο πανεπιστήμιο πολύ περισσότερα παιδιά από αυτά που μπορούν να απορροφηθούν μετέπειτα. They have a chance, και μπορούν να την αξιοποιήσουν. Αν δεν τα καταφέρουν, over and out, υπάρχουν ένα εκατομμύριο πράγματα με τα οποία μπορείς να ασχοληθείς εκτός τριτοβάθμιας και με μεγαλύτερες πιθανότητες να μην καταλήξεις σερβιτόρος στο γειτονικό σουβλατζίδικο.
p.s. Μην μπείτε στον κόπο να με quotάρετε για να μου την πείτε ή να με βγάλετε υπερβολική, ηλίθια ή ό,τι άλλο. Σταματάω να ασχολούμαι με το θέμα.