Το γεγονος οτι ο στρατος ειναι κατι αναγκαστικο ειναι απο μονο του κατι που καταστρατηγει και ισοπεδωνει οποιαδηποτε εννοια ελευθεριας ενος πολιτη που ζει σε ενα δημοκρατικο -my ass- πολιτευμα. Αν το βλεπαμε απο ψηλα, αποστασιοποιημενοι, καθε λογικος ανθρωπος θα αηδιαζε στην ιδεα οτι ολοι οι αντρες μιας χωρας πρεπει αναγκαστικα να καταταγουν σε ενα σωμα ασφαλειας, το οποιο απο την στιγμη εκεινη και για 9 μηνες, θα ειναι υπευθυνο για οσα τους αφορουν:
-Θα οριζει τις ωρες υπνου σου και τις ωρες του ξυπνιου σου,
-Θα οριζει το τι θα κανεις και με ποιον τροπο,
-Θα οριζει το αν και ποτε θα δεις τους αγαπημενους σου ανθρωπους ή θα βγεις για λιγες ωρες εξω απο την γη του,
-Θα σε πεταξει σε εναν θαλαμο με αλλους 5-10-20 νοματαιους και θα σε αναγκασει να συζησεις μαζι τους,
-Θα σε κουβαλησει πανω στα βουνα για να κανεις ασκηση,
-Θα σε βαλει να ζεις μεσα στην βρωμα, τους κοριους, ενιοτε το κρυο, κτλ,
-Θα σε τιμωρει οταν κατι δεν παει καλα,
-Θα σε βαλει να ζεις διαρκως κατω απο τον διαρκη φοβο της εφοδου και της πιθανης τιμωριας σου,
-Θα οριζει μεχρι και το τι θα τρως και θα πινεις,
...και παει λεγοντας.
Και ολα αυτα, στο ονομα μιας πατριδας και ενος κινδυνου για πολεμο, που εντεχνα ποτε δεν ηρεμει.
Εγω λοιπον στον στρατο, δεν εμαθα να πολεμω, δεν ενιωσα πατριωτης, δεν ενιωσα πιο αντρας. Μεσα ομως απο την καταστρατηγηση καθε δικαιωματος μου ως πολιτη [που απο μονο του αρκει για να εχω χεσμενη την "υποχρεωση" της θητειας], πηρα καποια μαθηματα. Θα μου πειτε, αρκουν για να κανουν μια θητεια ανθρωπινη; Οχι φυσικα. Αλλα αυτο που θελω να πω, ειναι οτι μεσα στην ολη μαλακια και τον παραλογισμο της υποχρεωτικης θητειας, θελησα και βρηκα και μερικα θετικα:
-Ειδα ποια ειναι τα ορια μου, τοσο τα σωματικα οσο και τα ψυχολογικα. Διαπιστωσα οτι μπορει να κοιμασαι 7 ωρες την μερα και τις υπολοιπες 17 να τρεχεις, χωρις να πεφτεις κατω ξερος, ή τεσταρα τον εαυτο μου απεναντι σε μαλακες ανωτερους μου οι οποιοι μου ζητησαν ξερω γω να ειμαι σε δυο σημεια ταυτοχρονα και να κανω δυο διαφορετικες δουλειες, πραγμα που δεν εγινε, και επεφερε φυσικα το ανελεητο κραξιμο μου.
-Ειδα πως ειναι να εχεις στερηθει μια χεστρα, ενα πισι, την κοπελα μου, το κρεβατι μου. Και τα εκτιμησα δεοντως, οταν τα ειχα κατα την διαρκεια της θητειας μου.
-Εκτιμησα περισσοτερο τον εαυτο μου, βλεποντας την βλακεια γυρω μου. Και εννοω την βλακεια που εδερνε τους συφανταρους μου, τους περισσοτερους τουλαχιστον.
-Αυξηθηκαν τα περιθωρια υπομονης μου.
...και αλλα πολλα.
Αν βεβαια βαλω στο ζυγι τα θετικα και τα αρνητικα, εννοειται οτι υπερτερουν τα αρνητικα.
Αν ειχα να συμβουλεψω κατι στον υποψηφιο στρατιωτη, ειναι το εξης: Αν μπορεις να το αποφυγεις, απεφυγε το. Αν εχεις βυσμα, χρησιμοποιησε το. Αν χρειαστει να υπερασπιστεις τον εαυτο σου, ο σκοπος στον στρατο αγιαζει τα μεσα.
ΔΕΝ χρωστας αυτους τους 9 μηνες σε κανεναν.
[Για οποιον ενδιαφερεται, κατα την διαρκεια της θητειας μου κρατουσα ημερολογιο. Εδω βρισκεται η πρωτη του σελιδα:
https://sourotiri.blogspot.com/2008/11/page-one.html
και φυσικα μπορειτε να το διαβασετε ολοκληρο, αν πατατε τον συνδεσμο "νεοτερη αναρτηση" σε καθε σελιδα κατω κατω]
