Κατά τη γνώμη μου, δε μπορείς να τους αποδώσεις χαρακτηρισμούς. Μήπως λοιπόν θα ήταν πιο "ώριμο"από μέρους σου, αντί να χαρακτηρίσεις τα αισθήματά μου "κοτσάνες", ν' αναρωτηθείς τι μ'έκανε να νιώσω έτσι? Τί με οδήγησε σ' αυτή την κατάσταση?

Τέλος πάντων, δε θα μείνω σε αυτό. Δεν είναι υποχρεωτικό να έχει την ίδια σημασία για σένα, όσο έχει για μένα.
Αν απευθύνεσαι καθαρά σε μένα, αισθάνομαι έντονα την ανάγκη να αμυνθώ. Δε ντρέπομαι καθόλου για τον εαυτό μου. Δε ντρέπομαι ούτε γι' αυτό που ήμουν, ούτε γι' αυτό που είμαι. Ίσα-ίσα είμαι πολύ περήφανη για μένα, γιατί κατάφερα να τα βγάλω πέρα κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, χωρίς να εκμεταλλευτώ, να κλέψω, να κοροϊδέψω κανέναν. Έχοντας χάσει τους γονείς μου σε μικρή ηλικία αναγκάστηκα να αναλάβω ευθύνες που δε φαντάζεσαι και έτσι δε γνωρίζω στην πράξη τι πάει να πει "αποποίηση ευθυνών". Συνεπώς, δεν ευθύνομαι για την κατάσταση στην οποία μπορεί να βρίσκομαι σήμερα και ούτε έχω βάλει το χεράκι μου στην κατάσταση που έχει βρεθεί η χώρα. Με κανέναν τρόπο.
Αν αναφέρεσαι γενικά και αόριστα, αγνόησε τα παραπάνω.
Θεωρώ ότι η χρήση της φράσης μου δεν είναι λανθασμένη. Για όσο καιρό και αν χρησιμοποιείται ο όρος Έλληνας, δε βλέπω με ποιο τρόπο είναι άκομψη η χρήση του, όταν αισθάνομαι έτσι. Δε μου φταίνε τα πάντα. Απλά σου παρουσίασα συνοπτικά την πραγματικότητα, εξηγώντας με αυτόν τον τρόπο γιατί νιώθω, όπως νιώθω.
Η καταγγελία μιας κατάστασης στο ίντερνετ είναι δείγμα απάθειας,
μόνο όταν πρόκειται για την μοναδική κίνηση διαμαρτυρίας από μέρους σου. Οι περισσότεροι εδώ μέσα είμαστε άγνωστοι μεταξύ μας, επομένως δε μπορούμε να γνωρίζουμε τι κάνει ο καθένας από μας μακριά από το pc του για να συμβάλει στην αλλαγή της υπάρχουσας κατάστασης. Τέτοια συμπεράσματα είναι αυθαίρετα.
Οι συμμετέχοντες του thread είμαστε ένα μικρό δείγμα της κοινωνίας μας. Έξω από 'δω υπάρχουν άνθρωποι σαν εμένα, σαν εσένα κ.ο.κ. Η κατάσταση όντως μυρίζει μπαρούτι παντού. Και στη πόλη και στην ύπαιθρο. Έχοντας ζήσει και στα δύο, βλέπω ότι πλέον δεν υπάρχει καμία διαφορά. Και στις δύο περιπτώσεις οι άνθρωποι είναι αγανακτισμένοι, θυμωμένοι, απελπισμένοι, απαθείς, αδιάφοροι. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους και σε διαφορετική ένταση, αλλά τα αισθήματα είναι κοινά.
Φιλικά πάντα.
