Επίσης η ποιότητα σπουδών δεν μετριέται σε αριθμό μαθημάτων. Σε πολλά ελληνικά πανεπιστήμια ο αριθμός μαθημάτων που απαιτούνται για την απόκτηση πτυχίου είναι μεγαλύτερος απ'ότι για την απόκτηση του ίδιου πτυχίου σε αντίστοιχο τμήμα πανεπιστημίου της αμερικής. Αυτό οφείλεται στο ότι εδώ υπάρχουν πολλά άχρηστα μαθήματα και το αποτέλεσμα είναι η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών να αγωνίζεται να περάσει μαθήματα με 5-6 και στο τέλος να μην θυμάται ούτε τα στοιχειώδη.
Δεν υπάρχουν περιττά μαθήματα αλλά περιττοί επιστήμονες που απλά ξεφτυλίζουν την επιστήμη με ημίμετρα γνώσεων και με κουτοπόνηρη ισχυρογνωμοσύνη αμάθειας...:fss:
Το να ψάχνουμε για λίγα και εύκολα από το πολλά και δύσκολα μαθήματα, δείχνει την κατάντια της παιδείας, διότι με αυτήν την λογική, επιβεβαιώνουμε τις χιλιοειπωμένες απόψεις ότι δεν υπάρχει κίνητρο για νέα γνώση...:fss: Τι να το κάνω, να ξαναμάθω στο Πανεπιστήμιο την ύλη του λυκείου μόνο για να λέμε ότι μαθαίνουμε λίγα και καλά; Τότε ποιο το νόημα της Πανεπιστημιακής μόρφωσης;
Σε πληροφορώ φίλε, δεν νιώθω ημιμαθής από τις γνώσεις μου. Το επίπεδο γνώσεων στα 4 χρόνια, είδα ότι ήταν πολύ high αφού σε πολλά μαθήματα, έψαξα από ξενόγλωσσα βιβλία μεταπτυχιακού επιπέδου από κορυφαία Παν/μια των ΗΠΑ, Αγγλίας,...κτλ. Βέβαια, το ότι έμαθα αρκετά πράγματα οφείλεται σε προσωπικό μεράκι και ψάξιμο.
Μου αρέσει που το Ελληνικό Πανεπιστήμιο σου δίνει αυτήν την ελευθερία στην γνώση και στην μάθηση, δηλ., να μορφωθείς από όπου θέλεις και όσο θέλεις με την δική σου θέληση. Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο στηρίζει και προωθεί το δικαίωμα στην αυτενέργεια του φοιτητή. Με αυτόν τον "ψυχρό" και χύμα τρόπο οργάνωσης (για τους καλομαθημένους) το Ελληνικό Πανεπιστήμιο, σε κάνει να
μην μάθεις να περιμένεις την έτοιμη και μασημένη γνώση (τακτική τροφείου) αλλά να ψαχτείς, να σκεφτείς και να διάβασεις μόνος σου από όλες τις πηγές πληροφοριών (με ανταποδωτικό τέλος την ουσιαστική γνώση, τον καλό βαθμό,..κ.α.).
Αυτό έχει και ωφέλιμες κοινωνικές επεκτάσεις, δηλαδή, μαθαίνεις σαν νέος άνθρωπος, να ανταπεξέλθεις και να επιβιώσεις στην ανταγωνιστική σκληρή κοινωνική πραγματικότητα (είτε είναι Ελλάδα, είτε Αγγλία, είτε Καναδάς,...κτλ) έτσι ώστε να μην γίνεις νωχελικός μπούλης (ανίκανος για την ζωή).
Αδιαφορώ τι κάνει η πλειοψηφία των Ελλήνων φοιτητών. Δεν εισάχθηκα στο Παν/μιο για να κάνω κοινωνική πολιτική και να δώσω εξηγήσεις για ποιο λόγο ο κάθε Έλληνας φοιτητής σπουδάζει έτσι. Εξάλλου δημοκρατία έχουμε. Όποιος θέλει σπουδάζει και όποιος θέλει το ξ&**νει αναλαμβάνοντας τις προσωπικές ευθύνες των επιλογών του. Είναι ολίγον φασιστικό, να απαιτούμε όλοι οι εισακτέοι φοιτητές να γίνονται ερευνητές ή ακαδημαϊκοί! Υπάρχουν και άλλα καλύτερα επαγγέλματα, που θέλουν μεγαλύτερα κότσια (ή @@@@ όπως λένε στο χωριό μου) για να ανταπεξέλθεις και να καταξιωθείς! Άσε τον καθένα φοιτητή, να βρει τον δρόμο του. Ο καθένας όπως έστρωσε έτσι θα κοιμηθεί. Ο καθένας σπουδάζει με διαφορετικά κίνητρα, στόχους, ιδέες, απόψεις,...κτλ. Ας δεχτούμε το αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα στην διαφορετικότητα και διαφορετική αντίληψη του καθενός. Και στις ΗΠΑ, από το ΜΙΤάκι ή το Χαρβαρντάκι ένα πολύ μικρό ποσοστό παίρνει τιμητικές διακρίσεις δηλαδή, είναι άριστο και από τους αποκαλλούμενους αριστούχους! Τις προάλλες έδειχνε η ΝΕΤ, ότι πτυχιούχοι του Χάρβαρντ σε πιασάρικα αντικείμενα των οικονομικών επιστημών και με μεταπτυχιακά στην διοίκηση πιγκουϊνων (μεταπτυχιακά απόγνωσης λόγω ανεργίας), δούλευαν στην οικοδομή, σε εστιατόρια, σε φαστφουντάδικα, στην λαϊκή, σε μαγαζιά (πωλητές), στα λεωφορεία,...κτλ, ενώ έλεγαν ότι μετάνιωσαν που δαπάνησαν τόσα φράγκα για δίδακτρα και σπουδές, ενώ ακόμη πληρώνουν τους τόκους (φοιτητικών δανείων) και ότι δεν βρήκαν κανένα ανταποδωτικό τέλος (συναφή επαγγελματική αποκατάσταση).
Μονταρισμένο μήπως ήταν; λες;
Και δεν το σκέφτηκα...Λες να ήταν τόσο καλοί ηθοποιοί;
