Guyzz αναμασάτε μία συζήτηση, που στα ελληνικά τουλάχιστον forum διαρκεί ... περίπου 2 δεκαετίες.
Ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε μερικά ερωτήματα:
- Γιατί μας πειράζει αρχικά που κάποι@ πάει έξω να σπουδάσει κάτι έστω ιατρική;
Αρχίζω λέγοντας ότι δεν μου καίγεται καρφί εάν κάποιος πάει να σπουδάσει έξω. Ζούμε σε ελεύθερη οικονομία, υπάρχει ζήτηση, υπάρχουν και πανεπιστήμια του εξωτερικού που με λεφτά μπορείς να γίνεις ό,τι μα ό,τι γουστάρεις.
Το άδικο που βρίσκω στην περίπτωση αυτή, δεν είναι το ότι κάποια άτομα έχουν τη δυνατότητα να τα σκάσουν και να κάνουν αυτό που γουστάρουν, αλλά ότι υπάρχει μία ανισότητα στην δυνατότητα του κόσμου να σπουδάσει, όχι στο μυαλό αλλά στην τσέπη.
Δλδ έχεις φράγκα, παρακάμπτεις την αξιοκρατική ( sometimes απάνθρωπη ) διαδικασία των πανελληνίων, και μακροπρόθεσμα, όταν τελειώσεις τη σχολή και γυρίσεις Ελλάδα, είσαι στη θέση αυτών που δεν είχαν τη δυνατότητα να σπουδάσουν έξω και συμβιβάστηκαν αναγκαστικά με κάτι που όχι πραγματικά ήθελαν.
Αντίστοιχα, το ίδιο μπορεί να πει κανείς για τα παιδιά των πρωτοκλασάτων ιδιωτικών, που έχουν τη δυνατότητα και να βγάλουν απίστευτους Μ.Ο., και να κάνουν φροντιστήριο και κατά τη διάρκεια του σχολείου και εκτός.
Αυτό, in the long run, δημιουργεί ένα είδος κληροδοτούμενου status quo, όπου μόνο παιδιά-θαύματα θα μπορούν να ανταγωνιστούν τους από πάνω, με τη μεγάλη μάζα να παίρνει φύλλο από ήδη σημαδεμένη τράπουλα.
Αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε, είναι με τη σφραγίδα της ΕΕ, όπου ο οποιοσδήποτε μπορεί να αναγνωρίσει το πτυχίο του στην Ελλάδα έτσι, απλά και μόνο γιατί το έχει.
Εάν κάτι λοιπόν φταίει, μάλλον πρέπει να το ψάξετε αλλού.
Στη μη-ύπαρξη εξετάσεων για την αναμονή ειδικότητας και στην αυτόματη αναγνώριση του ξενόγλωσσου πτυχίου.
Και όλα τα προβλήματα που αυτό φέρνει.
Κάτι που είναι αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων.