Eίχα διαβάσει ένα άρθρο του Κάτσικα που έλεγε πολύ στοχευμένα πράγματα για ποιο λόγο ΟΧΙ στην αξιολόγηση. Υπάρχει ένα σχέδιο με μελλοντικές προοπτικές για τις επόμενες δεκαετίες, τα σχολεία να αποκτήσουν έναν αυτοδιαχειριζόμενο τρόπο λειτουργίας κάτω από μια συνεργασία των τοπικών φορέων (Δήμος, Εκκλησία, Σύλλογος Γονέων, ΜΚΟ ίσως, κλπ) όπως συμβαίνει και στο εξωτερικό για δεκαετίες. Το υπουργείο θα έχει μόνο την ευθύνη του σχολικού προγράμματος. Ο διευθυντής θα αναβαθμιστεί ενώ μπορεί να υπάρξει και τμήμα οικονομικής διαχείρισης της μονάδας που θα παίζει ρόλο "ανθρωπίνου δυναμικού". Το πρόβλημα σε μια τέτοια εξέλιξη, είναι ότι οι καθηγητές θα αξιολογούνται σε μόνιμη βάση από επιθεωρητές-συμβούλους εκπαίδευσης και τους μαθητές, με αποτέλεσμα να συμβαίνει αυτό που είναι σεξουαλικό ταμπού στην Ελληνική κοινωνία: η δοκιμαστική περίοδος και η άμεση απόλυση τελείως κοφτά όπως συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα.
Μετά θα "κόψει" τελείως φυσιολογικά το ρεύμα νέων που θέλει να γίνει δάσκαλος ή καθηγητής γιατί η θέση θα έχει αντικίνητρα, δηλαδή, κίνητρα μόνο για ανθρώπους που θέλουν να διδάσκουν σε παιδιά και όχι για τα προνόμια της θέσης (δηλαδή τη μονιμότητα).