Η φιλολογία δεν είναι θετική επιστήμη για να κινείται σε συγκεριμένα πλαίσια.
Το "φιλολογικώς ορθόν", όσο αυτό μπορεί να υπάρξει, και αυτό που τονίζεται στις πανεπιστημιακές διαλέξεις αρχαιοελληνικής φιλολογίας και προσέγγισης - διδασκαλίας της θεματογραφίας (δηλαδή του "αγνώστου"), είναι να διαβάζουμε αρχικά το κείμενο, να εντοπίζουμε τις άγνωστες λέξεις για τις οποίες καλόν είναι να καταφεύγουμε σε λεξικό (όπου αυτό είναι δυνατόν, π.χ. σε ασκήσεις προετοιμασίας), να κάνουμε τη σύνταξη, προσέχοντας ταυτόχρονα και τη γραμματική (ιδιαίτερα τα περίπλοκα φαινόμενα, όπως υποθετικοί λόγοι, πλάγιος λόγος, απαρεμφατική συνταξη κλπ) και στο τέλος να κάνουμε τη μετάφραση, ούτως ώστε το μεταφραστικό αποτέλεσμα να έχει συμπεριλάβει όλους τους προαναφερθένετες παράγοντες.
Οι γνώμες των φιλολόγων πάνω στο θέμα ποικίλλουν. Η επικρατέστερη, αυτή δηλαδή που τονίζεται περισσότερο στα σχετικά συγγράμματα και στις διαλέξεις, είναι η προαναφερθείσα, την οποία και εγώ ως φοιτήτρια της επιστήμης αυτής, υποστηρίζω.
Από έκει και πέρα, όμως, κάντε ό,τι σας διευκολύνει!
Εγώ μια λύση πρότεινα, γιατι με είχε προβληματίσει το θέμα αυτο και ως μαθήτρια, στα πρώτα μου άγνωστα.
σιγά - σιγά, φθάνοντας στη γ'λυκείου (αν είστε μελετηροί

), θα δείτε πως η σύνταξη, τουλάχιστον αυτή των συχνών φαινομένων, θα σας βγαίνει αυθόρμητα!
Good Luck!