Παλιότερα δε ξέρω γιατί, ήμουν μάλλον ΠΟΛΎ ανώριμη ακόμη, με απασχολούσε πάρα πολύ η εμφάνιση, μα πάρα πολύ, έκανα τα πάντα, φτιαχνόμουν, πρόσεχα το ντύσιμο μου σε βαθμό απελπισίας, μέχρι και όριο στα πόσα κιλά πρέπει να είμαι είχα, πάνω από 43 καίγεσαι έλεγα
Πέρασα ένα διάστημα που δεν ήμουν καθόλου καλά ψυχολογικά, άρχισα κάπου να με χάνω, δεν φτιαχνόμουν καθόλου, οι φόρμες είχαν κολλήσει πάνω μου και δεν έλεγαν να βγουν, γενικά πάρταλος....
Οι γύρω μου με είχαν συνηθίσει αλλιώς, τους φάνηκε πολύ παράξενο, όταν άρχισα να βάζω ξαφνικά κιλά τότε τα σχόλια φούντωσαν κι άλλο, με τα πολλά και τα λίγα πήρα σιγά-σιγά και δειλά τα πάνω μου, αλλά αυτό που έκανα παλιότερα δεν υπάρχει περίπτωση να το ξανά κάνω ΠΟΤΈ!
Φτιάχνομαι και γενικά ασχολούμαι με τον εαυτό μου μέχρι ένα λογικό επίπεδο, άσε που μετά από τόσο καιρό που ήμουν στη τρίχα κουράστηκα την όλη διαδικασία , πλέον έχω καταλάβει πολλά πράγματα, έτσι είμαι, μέχρι τόσα μπορώ να κάνω και σε όποιον αρέσω η πόρτα μου και η αγκαλιά μου είναι ανοιχτεί, για τους υπόλοιπος δεν με ενδιαφέρει καν, αδιαφορώ και ελπίζω κάποια στιγμή να ξυπνήσουν...
Γενικά η διαδικασία του να είμαι χάλια ψυχολογικά μου έδωσε πολλά μαθήματα, να σταματήσω να δίνω σημασία σε κάτι που ουσιαστικά είναι τελείως ασήμαντο (και αυτό σε ΌΛΟΥΣ τους τομείς, όχι μόνο στην εμφάνιση), σταμάτησα να κρίνω πριν γνωρίσω, σταμάτησα να κουράζω εμένα και το σώμα μου με βαφές για τα μαλλιά,πολύ μακιγιάζ κλπ, και γενικότερα άρχισα να εκτιμάω και να βλέπω τελείως διαφορετικά το κόσμο γύρω μου...
Βέβαια παίζει ρόλο και ο χαρακτήρας που πολλές φορές συνδέεται με την εμφάνιση ή τα χαρακτηριστικά μας, και εδώ κολλάει η φράση
"κόψε φάτσα και βγάλε συμπέρασμα"
