Για να πω την αλήθεια, ανάλογα με τη διάθεση... πάντα πριν ξεκινήσει μια χρονιά φοβάμαι, κι όταν παίρνω τα βιβλία στα χέρια μου και βλέπω λίγο πολύ τι παίζει λέω, Παναγίτσα μου, πως θα τα μάθω αυτά... όχι ότι με δυσκολεύουν ιδιαίτερα μετά... αυτό που με τρομάζει είναι ότι ενώ στα φιλολογικά δεν χρειάζομαι καθόλου βοήθεια, στα θετικά μαθήματα, κατεύθυνσης και γενικής, χωρίς φροντηστήριο δεν στέκομαι με καμία δύναμη... δεν ξέρω αν είμαι μόνο εγώ έτσι... ώρες ώρες θεωρώ τον εαυτό μου ηλίθια γι' αυτό... και πιστεύω ότι δεν αξίζω να περάσω στην ιατρική... άλλες φορές σκέφτομαι πιο θετικά, δεν χάνω τίποτα με το να δοκιμάσω, κι αν δεν περάσω με την πρώτη θα περάσω με την δεύτερη, δεν έγινε τίποτα...
επίσης φοβάμαι και για την υγεία μου γιατί είναι επιρεπής στις ψυχολογικές μου καταστάσεις κι επειδή είμαι όλο μέσα στα νεύρα και στο άγχος με πιάνουν ημικρανίες, δύσπνοια, ζαλάδα και πόνος στην καρδιά και σε συνδιασμό με την έλλειψη ύπνου φτάνω σε σημείο να λέω 2+4=7... έτσι και με πιάσει κανένα τέτοιο στις πανελλήνιες την έβαψα εμπριμε...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.