Η τελευταία φορά που έκλαψα (δάκρυσα) ήταν από ένα διακριτικό και ενθουσιώδες συναίσθημα χαράς όταν τη γνώρισα.
Από στενοχώρια, πρέπει να ήταν στην τρίτη γυμνασίου η πρώτη φορά. Είχα πάει την πρώτη μου πολυήμερη εκδρομή και όταν γύρισα μου φαινόταν όλο τόσο μίζερα, τόσο βαρετά, τόσο ασήμαντα, που ένα βράδυ, με αφορμή έναν τσακωμό μου με τους γονείς μου, πήγα στο δωμάτιό μου με τόση συσσωρευμένη οργή και στενοχώρια που άρχισαν να κυλούν δάκρυα από τα μάτια μου και το οπτικό μου πεδίο να θολώνει.
Εντάξει, μετά από 1-2 μέρες μου πέρασε. Στις επόμενες πολυήμερες εκδρομές μου, παρόλο που είχα ένα παρόμοιο συναίσθημα μελαγχολίας, το διαχειρίστηκα πολύ καλύτερα, με αποτέλεσμα, απλά να μελαγχολώ για 3-4 μέρες και μετά να είμαι καθ' όλα εντάξει.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.