Εγω θα πω οτι ειναι η χειρότερη δουλειά που εχω πιάσει.. έχω πεσει μεν και σε περίπτωση εντελώς ανοργανωτου γραφείου και άθλιου περιβάλλοντος αλλα κατα βαση ουτε σα δουλειά με ενδιαφέρει.. Θα ήθελα να τα παρατήσω ολα και να κανω το απωθημένο μου που πάντα απέκλεια ως επαγγελματικη επιλογή μιας και δεν θεωρείται με βαση την κοινωνια "επαγγελμα κύρους." Θέλω λοιπόν να παω σε μια σχολη ζαχαροπλαστικης γιατι θεωρω πως και το ταλέντο εχω να το εξελιξω και παρα πολυ διάθεση και υπομονή. Όμως γιατι νιώθω τύψεις γι αυτο; Γιατί μας έχουν
βαλει σε καλουπια; γιατί πρέπει σωνει και ντε να γίνουμε όλοι γιατροι,δικηγοροι,λογιστες, καθηγητές και δε ξερω κ εγω τι.. Νιωθετε κ εσεις εγκλωβισμένοι; οτι μπορεί να χετε ενα όνειρο που ουτε καν τολματε να σκεφτείτε να το κηνυγησετε;;
Προσωπικά θεωρώ οτι κάθε επιλογή κάτι μας δίνει, και κάτι μας παίρνει.
Οπότε το ζητούμενο πάντα είναι να βρούμε τι είναι σημαντικό στην ζωή μας, και τι ασήμαντο(βάσει των ενδιαφερόντων μας). Οπότε επιλέγουμε αυτό που ταιριάζει σε αυτές τις απαιτήσεις μας.
Πηγαίνοντας στην ζαχαροπλαστική,εκτός και εάν σκοπεύεις μια μέρα να ανοίξεις δική σου αλυσίδα, θυσιάζεις πιθανή επαγγελματική εξέλιξη και σταθερότητα εργασίας. Απο την άλλη το απολαμβάνεις πολύ και πληρώνει αυτή την στιγμή σαν επάγγελμα, οπότε... θα σου πω απλά το εξής. Εαν κάνεις τις επιλογές που κάνουν όλοι οι άλλοι θα δεις οτι θα ζήσεις τις ζωές που ζουν όλοι οι άλλοι. Και είναι περιττό να πω πως στην εποχή του facebook & του instagram όλοι φαίνονται σούπερ-happy,αλλά ελάχιστοι είναι πραγματικά. Οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι που γνωρίζουμε, και οι πιο πλούσιοι(χωρίς να είναι το χρήμα απαραίτητο για την ευτυχία) , είναι αυτοί που άκουσαν το ένστικτο τους, το πάθος τους, και ακολούθησαν έναν δικό τους δρόμο. Διαφορετικό απο αυτό που πήραν οι γύρω τους.
Τέλος πάντων, το όλο νόημα είναι οτι οι πεπατημένες εξασφαλίζουν job security και για αυτό προτιμούνται σε αντίθεση με πιο exotic ειδικότητες, για τις οποίες λίγα είναι γνωστά στο ευρύ κοινό.Προφανώς όταν ακολουθείς τον δρόμο της πεπατημένης ξέρεις τι σε περιμένει και για αυτό έχεις μια σιγουριά. Αυτό που δίνεις όμως είναι η μαγεία της ανακάλυψης,της δημιουργικότητας και του πειραματισμού. Του απρόσμενου και του πρωτότυπου. Υποθέτω διαλέγεις και παίρνεις. Είσαι μικρή ακόμα και έχεις ήδη ένα πτυχίο στην άκρη, οπότε να ξέρεις οτι αυτή είναι η καλύτερη περίοδο για να δοκιμάσεις να ξεφύγεις απο το "καλούπι",όπως το έθεσες, εαν σκόπευες ποτέ να το κάνεις.
ΥΓ. Θεωρώ οτι η πλειοψηφία των ανθρώπων θα μπορούσε να ανταπεξέλθει ή πιο λαικά να την παλέψει, στην πλειοψηφία των επαγγελμάτων,ανεξάρτητα ενδιαφερόντων. Αρκεί όμως το περιβάλλον και οι ευκαιρίες σε αυτό το επάγγελμα να του εξασφάλιζαν δημιουργικό και άνετο χώρο για εξέλιξη και μάθηση, ή έστω την αίσθηση οτι κάνει κάτι το οποίο έχει αξία.