Νομίζω ότι έχουμε μπερδέψει τα μπούτια μας (ΠΑΛΙ
)
πιστεύω ότι όλοι μιλάμε για ακραίες συμπεριφορές....
Δε φαντάζομαι να πιστεύει η Λία ή η κάθε Λία (σε χρησιμοποιώ ως παράδειγμα
) ότι ο μαθητής που μπαίνει στην τάξη και μασάει προκλητικά τσίχλα κάνοντας φούσκες και θόρυβο, με τα χέρια μονίμως στις τσέπες που αδιαφορεί μονίμως για το μάθημα, δεν έχει ποτέ βιβλία, χτυπάει το κινητό του και πιάνει κουβέντα με τον κολλητό του για το πότε θα πάνε για καφέ ότι θα πρέπει να μίνει ατιμώρητος....
Ε δε φαντάζομαι ότι ένας τέτοιος μαθητής έχει θέση σε μια τάξη....
Δε φαντάζομαι ότι το να πεις του μαθητή αυτού, κλείσε το κινητό σου και άφησε το πάνω στην έδρα, ότι καθιστά κάποιον κακό καθηγητή.
Γενικά ναι ο σεβασμός κερδίζεται και δεν χαρίζεται αλλά ..... ξεκινάμε ως δεδομένο ότι ΑΡΧΙΚΑ φερόμαστε ευγενικά ..... ότι αν μη τι άλλο πράτουμε με τρόπο που δεν εκθέτουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.. κοινώς ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ τον εαυτό μας...
Ναι μεν μιλάμε για μαθητές αλλά να μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για ΛΥΚΕΙΟ... δλδ ανθρώπους που έχουν πλέον άποψη και επιχειρήματα, ανθρώπους που σε 2 χρόνια καλούνται να ψηφίσουν, ανθρώπους που αρκετοί από αυτούς (αν όχι οι περισσοτεροι) έχουν κάνει έρωτα και ξέρουν (?) να δίνονται ... που ξέρουν να αγαπούν (?)....
Τελικά τι πρέπει να περιμένει κάποιος απ τους μαθητές?
Ότι είναι ικανοί να έχουν σεξουαλικές σχέσεις αλλά ότι δεν είναι ικανοί να γνωρίζουν που σταματούν τα όρια τους? ότι μπορούν να ξέρουν απ έξω κι ανακατωτά όλο το κάμα σούτρα καθώς και την ανθολογία του συγκροτήματος που γουστάρουν αλλά δεν μένει χωρος απ τα περιοδικά για τα βιβλία?
Που ξεκινάει ο τελικά σεβασμός και που αρχίζει η αδιαφορία?
Γιατί σεβασμός είναι να κλείνεις το ρημάδι το κινητό μέσα στην τάξη....
Σεβασμός αν όχι προς τον καθηγητή και το μάθημα του, σεβασμός στον συμμαθητή που ΘΕΛΕΙ να προσέξει το μάθημα κι όχι εσένα....
Εγώ που είμαι 36 χρονών, και είμαι εργαζόμενη, στο χώρο της δουλειάς μου το κινητό μου είναι ΧΑΜΗΛΩΜΕΝΟ... γιατί σέβομαι τους συναδέλφους μου και θεωρώ ότι δεν είναι σωστό να τους παίρνει τα αυτιά και να τους αποσπα την προσοχή όταν χτυπάει....
Σαν μαθήτρια, που ναι, έχουν περάσει απιστευτα πολλά χρόνια (παναγίτσα μου
) θυμάμαι πάρα πολύ καλά ότι όποιος καθηγητής δεν ήταν τσαμπουκάς του
γαμ@γαμε το ταμτιριρι.... δεν άντεχε ο άνθρωπος....
Και καθηγητές που μπήκαν με τσαμπουκά... στην αρχή μας τα έσπασαν αλλά στην συνέχεια μας κέρδισαν με τον ΤΣΑΜΠΟΥΚΑ τους τον σεβασμό....
οχι δεν έχω ξεχάσει πως ήταν να είμαι μαθήτρια....
θυμάμαι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ!!! Κι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα!!!!
