Το πιστεύεις πραγματικά αυτό;
Δηλαδή, πιστεύεις πως τα παιδιά, είναι άβουλα, άχρωμα και άοσμα πιόνια, τα οποία δεν έχουν καμία δυνατότητα να κινήσουν νήματα και να αλλάξουν καταστάσεις;
Εάν ναι, αυτό δε νομίζω να σε τιμάει ως συντονίστρια ενός φόρουμ που απευθύνεται σε μαθητές (αφού όλοι ουσιαστικά μαθητές είμαστε όπως θα έλεγε και ο Σόλων) ή τουλάχιστον εάν το πιστεύεις, πες το ξεκάθαρα για να ξέρουν και οι υπόλοιποι που "μπλέκουν".
Επειδή εγώ δεν πιστεύω κάτι τέτοιο, αλλά πως με μεθοδευμένη προσεκτικά σχεδιασμένη δράση, μπορεί να υπάρξει αποτέλεσμα ή ακόμα και το έναυσμα για ανόρθωση της παρακμασμένης παιδείας, υπάρχει άλλο ένα ρητό, το οποίο λέει οφείλω να σας γνωστοποιήσω: "Οι χαμένες μάχες είναι αυτές που δε δόθηκαν ποτέ".
Οι μαθητές δε δίνουν μάχες. Δε δίνουν μάχες όταν η αληταρία (τουλάχιστον στο δικό μου σχολείο) κλείνει τις τάξεις για να κάνουν παρτάκι το βράδυ, να πιούν αλκοόλ και να καπνίσουν μπάφους, ούτε όταν συμμετέχει σε υποκινούμενες πορείες των αναρχικών και πρωτοστατεί σε επεισόδια, όπως τον περασμένο Δεκέμβρη.
Οι μαθητές όμως ΜΠΟΡΟΥΝ να δώσουν μάχες. Γιατί όχι άλλωστε, από τη στιγμή που αυτοί αποτελούν το υλικό στο οποίο βασίζεται το όλο σύστημα, η όλη κοινωνία. Εξού και συνειδητοποιήσουν την ιδιαίτερή τους σημαντικότητα, τότε κατανοώντας πως το παρών (εκπαιδευτικό και μη) καθεστώς τους οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο ΣΗΨΗΣ, μπορούν ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ να αποτελέσουν βραχνά στην πτώση που παρατηρείται.
Και επαναλαμβάνω, αυτοί οι αγώνες των μαθητών, εάν ποτέ γίνουν μπορούν να αποτελέσουν το εναρκτήριο λάκτισμα για γενικευμένη ανοικοδόμηση της κοινωνίας και όχι για την περαιτέρω καταρράκωσή της, όπως - επαναλαμβάνω - έλαβε χώρα κατά τα θλιβερά γεγονότα του Δεκεμβρίου.
