La participation est importante
J'suis d'accord.
Να πω επίσης και κάτι περί "χρησιμότητας" γλωσσών, στατιστικών, και ισπανικών-ιταλικών μιας και συζητείται αρκετά απ' ό,τι είδα.
Λοιπόν... την γνώμη μου για τις χρήσιμες γλώσσες μάλλον την έχετε ήδη καταλάβει. Υπάρχουν, θα έλεγα, οι εξής ομάδες γλωσσών που μαθαίνουμε:
0) η/οι μητρική/-ες (το βάζω μηδέν γιατί από πλευράς εκμάθησης ξένων γλωσσών παρουσιάζει λίγο ενδιαφέρον)
1)αυτές που είναι απαραίτητες για κάποιους, ανάλογα με το τί δουλειά κάνουν/σπουδάζουν, με το πού θέλουν να ζήσουν κτλ.
2)αυτές που μαθαίνουμε ως χόμπι, γιατί μας αρέσει η φωνολογία της ή η κουλτούρα του λαού που την μιλά κτλ.
3)τα αγγλικά (που μαθαίνουμε γιατί είναι η de facto lingua franca του σύγχρονου κόσμου και ας προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν ότι αυτό δεν ισχύει)
Χρήσιμες είναι και οι 4 παραπάνω κατηγορίες.
Η "μηδενική" γιατί συνιστά την πρώτη γλωσσική επαφή του ατόμου, "κουβαλά" την οικογενειακή και εθνική κληρονομιά του και διαμορφώνει κατά πολύ (τον αρχικό τουλάχιστον) τρόπο σκέψης του.
Η πρώτη είναι self-explanatory.
Η τρίτη γιατί πρέπει με κάποιο τρόπο να μπορούμε όλοι να έχουμε ΚΑΙ (όχι "μόνο", το τονίζω) έναν κάπως κοινό κώδικα επικοινωνίας.
Τέλος, η δεύτερη, όπως και το κάθε "άσκοπο" χόμπι που κάνουμε, η ζωγραφική, η μουσική, η λογοτεχνία κτλ. μας βοηθάει ιαματικώς στον ψυχισμό μας, καθώς είναι κάτι που κάνουμε επειδή εμείς το θέλουμε και όχι επειδή κάποιος ή κάτι μας το επιβάλλει, πράγμα σπάνιο στην σύγχρονη εποχή όπου οι περισσότεροι "πάσχουν" από έλλειψη ελεύθερου χρόνου (+όλα τα άλλα οφέλη εκμάθησης μιας ξένης γλώσσας φυσικά).
Συνεπώς, ό,τι και αν μάθεις είναι "χρήσιμο". Απλά μπορεί να μην ανήκει απαραίτητητα στην κατηγορία 1!
Ας δούμε τώρα τα στατιστικά. Από επιστημονικής απόψεως αρχικά, σας λέω ότι η στατιστική είναι πιθανοκρατική και όχι ντετερμινιστική. Σίγουρα μπορείς να καταμετρήσεις όλους τους ομιλητές μιας γλώσσας (π.χ.οι γαλλόφωνοι στην Ελλάδα), αλλά είναι μη πρακτικό και καμιά στατιστική εταιρεία δεν το κάνει. Αυτό που κάνουν είναι το εξής: Παίρνουν μια μικρότερη ομάδα από άτομα του πληθυσμού. Συνήθως η επιλογή γίνεται τυχαία έτσι ώστε το δείγμα να είναι όσο πιο αντιπροσωπευτικό γίνεται. Κατά κανόνα, όσο μεγαλύτερο το δείγμα και όσο πιο τυχαία η επιλογή τόσο πιο αντιπροσωπευτικό το δείγμα. Στην συνέχεια βλέπουν τί συμβαίνει στο δείγμα και εξάγουν γενικά συμπεράσματα για τον συνολικό πληθυσμό με βάση αυτό το δείγμα. Π.χ. έστω το προηγούμενο παράδειγμα και έστω ότι το δείγμα αποτελείται από 10.000 άτομα. Από αυτά οι 1.500 μιλούν γαλλικά και έτσι λέμε ότι το 15% όλων των Ελλήνων μιλά την γαλλική.
Όπως μπορεί ο οποιοσδήποτε να διαπιστώσει προκείπτουν τα εξής προβλήματα:
1)Πως είμαστε σίγουροι ότι το δείγμα είναι αντιπροσωπευτικό? (Γιατί είπαμε πώς βελτιώνετε αλλά δεν υπάρχει κλίμακα μέτρησης της αντιπροσωπευτικότητας.)
2)Κατά πόσον τα αποτελέσματα που εξάγαμε ανταποκρίνονται στο συνολικό πληθυσμό? Γιατί προσπαθώντας να γίνει αντιπροσωπευτικό το δείγμα επιλέξαμε τυχαία τα μέλη. Έτσι υπάρχει (έστω και μικρή) πιθανότητα (αλλά όχι μηδενική) πχ. να έτυχε το δείγμα μας να αποτελείται από πολλούς γαλλόφωνους. Έτσι βγάλαμε 15% αλλά πχ στην πραγματικότητα να είναι 10%!
3)Πως ορίζουμε το "μιλάω την (τάδε) γλώσσα"? Δηλαδή με βάση ποιά κριτήρια κάποιος καταμετρείται ως ομιλητής? Γιατί τα επίπεδα ποικίλουν και το ποιο επίπεδο θεωρώ εγώ επαρκές μπορεί να μην ανταποκρίνεται σε αυτό που θεωρεί κάποιος άλλος.
Και άλλα πολλά που είναι κυρίως λεπτομέρειες.
Άρα η στατιστική είναι άχρηστη πιθανολογία??? Όχι βέβαια. Υπάρχει τρόπος (συνήθως τρόποι) να δώσουμε μια μερική λύση σε αυτά τα προβλήματα. Αρχικά προσπαθούμε το δείγμα να είναι αντιπροσωπευτικό και συνήθως παίρνουμε αρκετά και μεγάλα δείγματα (ανάλογα πάντα και με τον συνολικό πληθυσμό). Τα σοβαρά στατιστικά δίνουν πληροφορίες του στυλ: "οι γαλλόφωνοι στην Ελλάδα ανέρχονται στο 15% του πληθυσμού συν πλυν 2% με μια ακρίβεια την τάξης του 90%. (Δηλαδή είναι κατά 90% σίγουρο οι γαλλόφωνοι να είναι μεταξύ του 13% και 17% του πληθυσμού.) Επίσης αναφέρουν επακριβώς(!!!) τα κριτήρια επιλογής. Τέτοια και μερικά ακόμα πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά των statistics. Εάν δεν γίνουν όλα αυτά τότε ναι, είναι απλά πιθανολογίες. Δυστυχώς όμως συναντάται συχνά. Γι αυτό βλέπουμε συχνά τα στατιστικά να προβλέπουν λάθος τα αποτελέσματα των εκλογών ας πούμε.
Πώς επηρρεάζει αυτό το θέμα μας??? Απλά σας κάνω crappy διάλεξη στατιστικής???
Λοιπόν, αν προσέξετε (για όσους κρίνουν τις γλώσσες με βάση τον αριθμό των ομιλητών τους) συνήθως οι second language speakers των γαλλικών και των γερμανικών σε ποσοστά, βγαίνουν στα περισσότερα στατιστικά πολύ κοντά. Ειδικά στην Ευρώπη και στην Αμερική. Αν ας πούμε οι γαλλομαθείς είναι το 14% και οι γερμανομαθείς το 15% (κάτι τέτοιο είναι η διαφορά τους) τότε πρακτικά (για τις περισσότερες στατιστικές) αυτό δεν λέει τίποτα. Μπορεί κάλλιστα να είναι οι γαλλομαθείς περισσότεροι γιατί απλούστατα υπάρχει πάντα το στατιστικό σφάλμα και τα ποσοστά είναι τόσο κοντά που επικαλύπτονται. Ειδικά αν δεν αναφέρονται τα παραπάνω (τουτέστιν "σφάλμα", "ποσοστό σιγουριάς" κτλ) τότε η πηγή θεωρείται αναξιόπιστη. Επίσης, ΠΡΟΣΟΧΗ έχω δει πολλές στατιστικές μελέτες να συγκρίνουν ανόμοια αποτελέσματα π.χ. τον αριθμό των γαλλόφωνων (σαν μητρική) με τους αγγλόφωνους (μητρική+ξένη γλώσσα) ή τους γερμανόφωνους που μπορούν να κάμουν τουλάχιστον έναν απλό διάλογο στα γερμανικά (ό,τι και αν σημαίνει απλός διάλογος) με τους γαλλόφωνους που έχουν τουλάχιστον καλό επίπεδο γαλλικών κτλ. Για αυτό προσέχουμε πολύ τις πηγές μας και τα στατιστικά (Έτσι προκύπτουν αποτελέσματα της μορφής: γαλλόφωνοι 385 εκατομ. και γερμανόφωνοι μόνο 90 εκατομ.).
Στον διάλογο και στις απόψεις χωράει η υποκειμενικότητα, η επιστήμη όμως προσπαθεί να την αποβάλλει, ας το σεβαστούμε. (Το λέω σαν παράπονο για τις εταιρείες στατιστικών)
Τέλος, τα ισπανικά... γιατί ιταλικά δεν ξέρω και από όσο ξέρω μαζικά μόνο στην Ιταλία μιλούνται άντε και Ελβετία. Τώρα, τα Σαν Μαρίνο και ιστορίες ας τα αφήσουμε, γιατί είναι απλά σαν να θέλουν να κερδίσουν αριθμό χωρών που είναι επίσημα, για να λένε μετά οι φροντηστηριούχοι "Μάθε Ιταλικά γιατί μιλιέται σε 137,5 χώρες!". Ιταλικά θα μάθει κάποιος επειδή του αρέσουν και επειδή του αρέσει η Ιταλία όχι για το Βατικανό!
Λοιπόν, Ισπανικά. Νομίζω ότι από όλες τις ξένες γλώσσες που ξέρω είναι αυτή που την ακούω και χαίρομαι. Δεν ξέρω γιατί αλλά τα λατρεύω τα Ισπανικά!!! Εντούτοις ας είμαστε αντικειμενικοί. Όλες οι χώρες στις οποίες ομιλούνται είναι είτε σε παρόμοια είτε στην ίδια κατάσταση με εμάς (οικονομικά). Ενώ πολλοί θα ήθελαν να πάνε διακοπές στην Αργεντινή, δεν νομίζω οικομικά να βρεις μεγάλη άκρη στην λατινική αμερική καθώς είναι πολύ ασταθές το πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό κλίμα εκεί. Όσο για την Ισπανία ας πούμε απλά ότι εκεί είναι στο στάδιο που οι τράπεζες κάνουν συλλογή από κατασχεμένες πρώτες κατοικίες. Γενικά Ισπανικά πιστεύω, θα μάθει κάποιος επειδή του αρέσουν και επειδή του αρέσουν οι κουλτούρες των ισπανόφωνων (και φυσικά για να καυχιέται ότι μιλά την γλώσσα σχεδόν όλων των χωρών της λατινικής αμερικής!
) αλλά όχι γιατί θα είναι "χρήσιμη" οικονομικά...δυστυχώς. Λαμπρή εξαίρεση το καμάρη όλων μας...οι ΗΠΑ!!! Η χώρα με τον ΔΕΥΤΕΡΟ freaking πληθυσμό ισπανόφωνων! Και τα Ισπανικά δεν είναι κάν επίσημα εκεί!!! Εγώ πάντως σας βεβαιώνω ότι τα Ισπανικά είναι σημαντικά όχι μόνο στην Florida, California κλπ. αλλά σε όλη την χώρα (σχεδόν). Εγώ είχα επισκεφθεί πέρσυ κάτι συγγενείς στην Βοστόνη. Είχα πάει λοιπόν σε ένα πολυκατάστημα να πάρει ένα παντελόνι ο ξάδερφός μου. Πραγματικά δεν ξέρω πώς συνέβη αλλά βρέθηκα μετά από λίγη ώρα να μιλάω μόνο Ισπανικά με τους υπαλλήλους των καταστημάτων οι οποίοι δεν ήταν κάν λατίνοι! Αν λοιπόν αξίζει να μάθεις Ισπανικά για μια οικονομικά ισχυρή χώρα αυτή είναι οι ΗΠΑ.
Ας πάρουμε αυτό το ωραίο παράδειγμα των ΗΠΑ με τους πολλούς ισπανόφωνους που έχει αν και δεν είναι επίσημη γλώσσα, για να αναδείξουμε κάτι που ίσως χρησιμοποιείται από "κάποιους" για να κάνουν πιο ελκυστικές "κάποιες" γλώσσες. Τα Ισπανικά ομιλούνται (κυριώς σαν πρώτη γλώσσα) από την συντριπτική πλειοψηφεία των κατοίκων των (αρκετών) χωρών όπου είναι επίσημη γλώσσα. Το ίδιο συμβαίνει και με τα πορτογαλλικά. Σε αντίθεση με αυτές όμως, πολλές χώρες που θεωρούνται Αγγλόφωνες ή Γαλλόφωνες είναι είτε γαλλόφωνες/αγγλόφωνες μόνο στα χαρτιά είτε τα γαλλικά/αγγλικά μαθαίνονται ως "ξένη" ουσιαστικά γλώσσα άρα εκπίπτουμε στην περίπτωση της Ολλανδίας ή Σουηδίας όπου αρκετοί ξέρουν αγγλικά αλλά άλλη είναι η μητρική τους. Παράδειγμα: στο Κονγκό (aka Zaire) την πολυπληθέστερη γαλλόφωνη χώρα μόλις το 47% (περίπου) γνωρίζει γαλλικά και στην συντριπτική πλειοψηφεία όχι σαν μητρική αλλά σαν ξένη γλώσσα, άσε που το ποσοστό αυτών που ξέρουν να τα γράφουν και να τα διαβάζουν πέφτει δραματικά!
Επίσης συνήθως οι "Αγγλόφωνες" και "Γαλλόφωνες" χώρες διαμορφώνουν creoles βασισμένα στα αγγλικά/γαλλικά + δικές τους τοπικές γλώσσες που πολλές φορές δεν μπορούν να καταλάβουν οι ομιλητές των Αγγλικών/ Γαλλικών (είναι ουσιαστικά σχεδόν άλλες γλώσσες). To make matters worse οι ομιλητές των creoles συνήθως δεν μιλούν την "αυθεντική" γλώσσα καθόλου! Σε αντίθεση με αυτό, στις Ισπανόφωνες χώρες ομιλούνται Ισπανικά με μικροδιαφορές, τύπου Αγγλικά-Αμερικάνικα, και όχι σχεδόν διαφορετικές γλώσσες!
