Ολες οι λατινικες γλωσσες ιδιες ειναι. Απλα οι Γαλλοι τα τονιζουν ολα στη ληγουσα. Τα λατινικα ειναι πιο δυκολα γιατι εχουν κλισεις και... δοτικη...
Το ιδιο οι δυσκολοτερες γλωσσες που αναφερει ειναι οι δυσκολοτερες και για τους Ελληνες. Οχι μονο για τους αγγλοφωνους.
Έχω παρατηρήσει μια εμμονή στην άποψη ότι όλες οι λατινογενείς είναι ίδιες και γνωρίζοντας μία αρκεί να τονιστούν οι λέξεις στην λήγουσα για να μιλήσουμε γαλλικά, οπότε με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Νομίζω ότι και εσύ ο ίδιος μπορείς να καταλάβεις ότι αυτό που λες δεν ισχύει καθόλου. Μπορεί τα Ισπανικά να έχουν αρκετές ομοιότητες με τα Γαλλικά λόγω της κοινής τους καταγωγής από τα Λατινικά αλλά μην ξεχνάς ότι είναι δυο λαοί κατά πολύ διαφορετικοί και για αυτό πέρα από τις κοινές ρίζες τους η μετέπειτα ανεξάρτητη εξέλιξη και πορεία της γλώσσας τις έχει διαφοροποιήσει πολύ.
Ένα παράδειγμα είναι το ότι στα ισπανικά δεν είναι απαραίτητη (όπως και στα ελληνικά) η συνεχής επανάληψη και αναφορά στο υποκείμενο της περιόδου ιδιαιτέρως όσον αφορά την χρήση των προσωπικών αντωνυμιών. Ένας Γάλλος λέει "je veux t'embrasser". Ένας Ισπανός όμως θα πει "quiero besarte" και όχι "yo quiero besarte" εκτός πια και αν θέλει να τονίσει ότι ΕΓΩ συγκεκριμένα είμαι αυτός που θέλει να σε φιλήσει. Η χρήση του yo εν προκειμένω αντιστοιχεί στην γαλλική φράση "C'est moi qui veux t'embrasser". Παρατήρησε επίσης την θέση της αντωνυμίας σε σχέση με το απαρέμφατο και στις δύο περιπτώσεις (δεν θα επεκταθώ για αυτή την μικρή διαφορά όμως). Αυτή η διαφοροποίηση έχει να κάνει με την νοοτροπία και την σκέψη και την ιδιαίτερη γλώσσα του εκάστοτε λαού. Στα ισπανικά, ας πούμε, η όλη διαμόρφωση των καταλήξεων των ρημάτων είναι τέτοια που και στον προφορικό και στον γραπτό (αλλά κυρίως στον προφορικό) λόγο αποκλείεται κάποιος να μπερδεύσει ότι το "quiero" αναφέρεται σε άλλο πρόσωπο εκτός του "εγώ". Έτσι είναι περιττή η χρήση της προσωπικής αντωνυμίας. Από την άλλη, στα γαλλικά παρόλου που υπάρχει μια κάποια διαφοροποίηση όσον αφορά την ορθογραφία, η προφορά των περισσότερων ρημάτων σε όλα τα πρόσωπα του ενικού και πολλές φορές και στο γ' πληθυντικό είναι ακριβώς η ίδια. Έτσι αν κάποιος γάλλος έρθει με ένα φίλο του και σου πει "βε μανζέ" τότε εσύ δεν ξέρεις αν πρέπει να ταΐσεις αυτόν ή τον φίλο του! Μόνο αν προσδιορίσει je ou il θα τον καταλάβεις. Αυτή είναι μια διαφορά που προέκυψε εξ αιτίας της ανεξάρτητης πορείας των δύο γλωσσών και των δύο λαών.
Άλλη μεγάλη διαφορά στην νοοτροπία των δυο συγκεκριμένων λαών φαίνεται στα πρόσωπα που χρησιμοποιούν. Οι Γάλλοι έχουν το "on" που το χρησιμοποιούν για να μιλήσουν γενικά. Είναι ένα από τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα πρόσωπα της γαλλικής και είναι αλήθεια ότι παρόλο που το μεταφράζουμε τις περισσότερες φορές σαν α' πληθυντικό, δεν αντιστοιχεί στο "nous" το οποίο και χρησιμοποιείται πολύ λιγότερο από το ευρέως χρησιμοποιούμενο "on". Αυτό λοιπόν το τόσο σημαντικό για τους Γάλλους πρόσωπο δεν υπάρχει καθόλου στα ισπανικά! Οι Ισπανοί προκειμένου να μιλήσουν γενικά χρησιμοποιούν ακριβώς τα ίδια πρόσωπα με εμάς τους Έλληνες, δηλαδή άλλοτε το α' πληθυντικό άλλοτε το γ' ενικό και άλλοτε το β' ενικό. Επίσης, ποιό πρόσωπο χρησιμοποιεί ο καθένας για να μιλήσει ευγενικά; Εδώ φαίνεται ότι οι Γάλλοι είναι αυτοί που μας μοιάζουν καθώς για να προσδώσουν ευγένεια μιλούν στο "εσείς". Οι Ισπανοί όμως έχουν άλλο πρόσωπο και μάλιστα καινούργιο, που δεν υπάρχει ούτε στα γαλλικά ούτε στα ελληνικά, το usted και το ustedes που έχει την ίδια κλίση με το γ' ενικό και πληθυντικό αντίστοιχα.
Τέλος, θα ήθελα να αναφερθώ και στην γραμματική. Οι Γάλλοι, όπως θα γνωρίζουν όσοι ξέρουν καλά την γλώσσα, έχουν σχεδόν καταργήσει ορισμένους χρόνους. Συγκεκριμένα οι passé simple (et en conséquence) passé antérieur, subjonctif imparfait et subjonctif plus-que-parfait έχουν χρήση αποκλειστικά λογοτεχνική και δεν χρησιμοποιούνται ούτε και στα πιο επίσημα των κειμένων. Η υποτακτική, εκτός από κάποιες διαφορές γενικά στην χρήση της έγκλησης ανάμεσα στις δυο γλώσσες, έχει εν πολλοίς απλουστευθεί τόσο στα γαλλικά όσο και στα ισπανικά. Εντούτοις, στα ισπανικά χρησιμοποιούνται κανονικότατα και οι 4 χρόνοι της υποτακτικής χωρίς να έχει καταργηθεί από την εν ζωή γλώσσα κανένας από αυτούς. Μάλιστα στα ισπανικά παλαιότερα υπήρχει και μέλλοντας της υποτακτικής ο οποίος όμως έχει πλέον πέσει σε αχρηστία. Τέλος στα γαλλικά ο passé simple έχει αντικατασταθεί από τον σαφώς απλούστερο passé composé. Στα ισπανικά ο αντίστοιχος προς τον composé είναι ο pretérito perfecto (compuesto) ενώ ο pretérito indefinido αντιστοιχεί στον simple. Και οι δύο όμως είναι εν χρήσει και μάλιστα η χρήση του pretérito perfecto διαφέρει αρκετά από αυτή του composé.
Αυτά τα λέω όχι για να αποδείξω ότι οι δυο γλώσσες δεν μοιάζουν, πράγμα αδύνατο αφού κάτι τέτοιο δεν είναι αληθές, αλλά διότι δεν είναι ίδιες και φυσικά δεν αρκεί να τα τονίσουμε όλα απλά στην λήγουσα και να μετατρέψουμε ως δια μαγείας τα ισπανικά σε γαλλικά. Μετατροπή μπορεί να γίνει γνωρίζοντας όμως τις ιδιαιτερότητες της κάθε γλώσσας, τις κατάλληλες καταλήξεις, τους κανόνες και γενικότερα με σεβασμό στην γλώσσα και στους ομιλούντες αυτήν και όχι με την μπλαζέ νοοτροπία ότι όλα είναι ίδια. Η κάπως στερεοτυπική άποψη ότι αρκεί να τονιστούν τα ισπανικά στην λήγουσα για να γίνουν γαλλικά είναι λανθασμένη και αγγίζει τα όρια του εξωφρενικού. Βέβαια μπορεί να κάνω και λάθος. Μπορεί οι Γάλλοι μαζί με τις τελευταίες μεταρρυθμίσεις που κάνανε στη γλώσσα τους να αλλάξανε και το frère σε hermano, φυσικά με προφορά ερμανό και όχι ερμάνο
