...και 3 ώρες και 2 δευτερόλεπτα. Χαχα, έλεος. Νιώθω ότι είναι τόσο επουσιώδης αυτή η κοπιαστική προσπάθεια για τις πανελλήνιες, όταν σκέφτομαι τη μηδενική επαγγελματική αποκατάσταση που μας περιμένει. Μπαίνουμε σε μια φριχτή διαδικασία οι ίδιοι, επιβαρύνουμε οικονομικά τους γονείς μας και στο τέλος η ανταμοιβή είναι τόσο ελάχιστη, και για μας, αλλά και για αυτούς που μας στάθηκαν που δεν ξέρω αν πραγματικά αξίζει τον κόπο όλο αυτό.. Αν και βλέψεις έχω για σπουδές στο εξωτερικό, καταβάλλω μεγάλη προσπάθεια για να έχω έσχατη λύση τις σπουδές στο εσωτερικό...Και το κάνουν τόσα παιδιά αυτό. Άπειρα λεφτά στα φροντιστήρια και μετά εξωτερικό ως εναλλακτική. Ενώ θα ήταν πολύ πιο λογικό να είναι το εξωτερικό πρώτη λύση, κι όλα αυτά τα φροντιστηριακά έξοδα να διατεθούν στο να ενισχυθεί η πρώτη επιλογή από κάθε άποψη. Δεν ξέρω ποιος μας παγίδευσε έτσι και γιατί. Γιατί να δίνουμε τόσα λεφτά για αρχαία και λατινικά και δεν ξέρω εγώ τι, ενώ την ίδια στιγμή θα μπορούσαμε να δίνουμε αυτά τα χρήματα για εντατική εκμάθηση ξένων γλωσσών, να διαβάσουμε μόνοι μας για να δώσουμε ενδοσχολικά και αν απαιτεί η σχολή στο εξωτερικό πανελλήνιες, τις δίνουμε κι αυτές έχοντας διαβάσει (πάλι μόνοι μας) , χωρίς να έχουμε παράλληλα αυτό το ψυχοφθόρο άγχος των μορίων. Ζούμε στον κόσμο του παραλόγου ή μου φαίνεται; Γιατί εμένα έχουν αρχίσει να με τρελαίνουν αυτές οι σκέψεις..