Γειά σε όλους. Κάνω κάποιες σκέψεις για το μέλλον μου κ θα ήθελα να ακούσω τι έχετε να πείτε.
Είμαι φοιτητής στο 4ο έτος στο τμήμα Μηχ. Η/Υ κ Πληροφορικής στο πανεπιστήμιο Πατρών. Μετά από καιρό σκέψης αλλά και προσπάθειας και αφού δεν βλέπω μέλλον σε αυτή τη σχολή πια, σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο να ξαναπροσπαθήσω στις πανελλήνιες του ερχόμενου έτους. Θα μου πείτε "καλά τώρα το αποφάσισες"; Η απάντηση είναι όχι. Απλά καθε χρονιά που το συζητούσα με τους γονείς μου καταλήγαμε στο ότι άξιζε να κάνω μια νέα προσπάθεια (κυρίως λόγω του ότι η σχολή έχει μεγάλο βαθμό απορροφητικότητας στην αγορά εργασίας). Φέτος, και μετά από την τελευταία "νέα προσπάθεια" βλέπω ότι δεν υπάρχει καθόλου μελλον. Το αντικείμενο της σχολής δεν με προσελκύει (όπως πίστευα όταν πρωτομπήκα) με αποτέλεσμα να μην μπορώ να κάνω το απαραίτητο διάβασμα για μια τόσο απαιτητική σχολή και νιώθω πως μένοντας, κορο'ι'δεύω τον εαυτό μου. Το κακό είναι οτι άργησα για να πάρω αυτή την απόφαση, αν και το είχα αποφασίσει κ περσι.
Η ψυχολογία μου είναι στο ναδίρ, αλλά είμαι πεπεισμένος πως μια νέα προσπάθεια και μια νέα αρχή θα μου έδιναν τεράστια ώθηση.
Θα ήθελα να δω ποιά είναι η γνώμη σας στο θέμα
(Τα παραπάνω δεν οφείλονται στη φοιτητική χαλαρότητα όπως πολλοί μπορεί να υποθέσετε. Θέλω πραγματικά να σπουδάσω αλλά ένα αντικείμενο που να με ενδιαφέρει. Για όσους αναρωτιούνται, σκέφτομαι περισσότερο τις Οικονομικές σχολές)
Καταρχήν χαιρετώ όλους. Είμαι νέο μέλος και σκοπεύω να δώσω πανελλήνιες το 2011 μετά από 9 χρόνια (είμαι 26 πια η γρια...
)
Είπα να μην ανοίξω άλλο θέμα γιατί δεν έχω κάποια απορία προς το παρόν, απλά ήθελα να συστηθούμε και να μου δώσετε λίγη δύναμη από εδώ μέσα γιατί ο χειμώνας θα είναι απαιτητικός (διάβασμαααααα)
Και βρήκα αυτό το θέμα να συστηθώ λοιπόν και πέφτω πάνω στον Radiomix και την περίπτωσή του που μου θυμίζει τη δική μου...
Λοιπόν Radiomix, το 2002 δίνω πανελλήνιες και ήθελα από παιδί ιατρικές-παραιατρικές-φαρμακευτικές σχολές (ήθελα και Παιδαγωγικές αλλά όταν έδινα εγώ ήταν για φτύσιμο, οι βάσεις τους πολύ χαμηλά και το ενδεχόμενο επαγγελματικής αποκατάστασης ανύπαρκτο για μια μαθήτρια με τους δικούς μου βαθμούς - αυτά έλεγαν οι "άλλοι"). Όλες οι άλλες μου φαίνονταν ίδιες μετά, τί πέρναγα οικονομικές τί πολυτεχνείο το ίδιο θα μου έκανε.Δηλώνω σχολές ΑΕΙ του 3ου πεδίου λοιπόν που με ενδιέφεραν (ιατρικές-οδοντιατρικές-φαρμακευτικές) και τα ΤΕΙ Φυσιοθεραπείας. Από κάτω βάζω τις Οικονομικές Σχολές, καθώς είχα διαλέξει τις Αρχές Οικονομικής Θεωρίας σαν εναλλακτική τελικά...
Μια μέρα πριν την υποβολή Μηχανογραφικού, βρίσκομαι να ακούω έναν καθηγητή μου μαθηματικό (με τον οποίο ακόμα έχουμε καλές σχέσεις αλλά ακόμα και τώρα του λέω ότι με έκαψε
) που μου προτείνει να βγάλω τα ΤΕΙ Φυσικοθεραπείας, γιατί "ΤΕΙ θα περάσεις? Εσύ?? Όχι! Αν είναι ξαναπροσπαθείς του χρόνου για ΑΕΙ 3ου πεδίου".
Και τέλος Αυγούστου βρίσκομαι να έχω περάσει ΑΣΟΕΕ, σε μια πάρα πολύ καλή σχολή, όνειρο ζωής για άλλους (περιττό να αναφέρω πως αν δεν είχα βγάλει την Φυσιοθεραπεία θα είχα περάσει Αθήνα, και πως αν είχα επιλέξει παιδαγωγικά θα είχα μπει με υποτροφία!!)
Έμεινα δοκιμαστικά να δω τί ήταν αυτή η τόσο σημαντική σχολή που όλοι μου έλεγαν εξτασιασμένοι ότι πέρασα.
Τον πρώτο χρόνο με 4 περασμένα μαθήματα, αποφασίζω να υποβάλλω Μηχανογραφικό και περνάω με το 10% ΑΕΙ Νοσηλευτικής Αθήνας. Δεν πάω, γιατί "η σχολή σου είναι επιπέδου, άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης, άλλοι παρακαλάνε να μπουν.Τί θα κάνεις στη Νοσηλευτική? Θα γίνεις νοσηλεύτρια?? Σπουδαίο πράγμα! Αυτό ονειρευόσουν?? (θα δώσω κατατακτήριες στην Ιατρική ας πούμε μετά?? Κανείς δεν βρέθηκε να το πει!!!).
Τον 2ο χρόνο είχα φτάσει αισίως τα 6-7 μαθήματα.
Ποτέ μου δεν αγάπησα το αντικείμενο όσο κι αν προσπάθησα.
Ποτέ μου δε μπόρεσα να επικοινωνήσω σε επίπεδο σχολικό με τους συμφοιτητές μου, όλες οι συζητήσεις τους για τα μαθήματα και οι προβληματισμοί τους για το μέλλον τους επαγγελματικά με άφηναν αδιάφορη!
Για να μην τα πολυλέω, τέλος 5ου έτους και εγώ να έχω περάσει μόνο 9-10 μαθήματα (μέσος όρος αποφοίτησης της σχολής μου είναι 6 χρόνια). Τα πήρα με τον εαυτό μου που τόσα χρόνια άκουγα άλλους και απλά πήγαινα βόλτα στην "πιο σημαντική Οικονομική Σχολή της Ελλάδας" (βέβαια όλα αυτά τα χρόνια δούλευα σε δουλειές άσχετες με τα Οικονομικά) και πείσμωσα πάαααρα πολύ. Είπα πως εδώ που έφτασες, χωρίς να έχεις πάρει την απόφαση νωρίτερα, καλά να πάθεις, δεν έχει επιστροφή. Θα γίνεις ο μέσος όρος αποφοίτησης, και μετά κάνε ότι θες... ήξερα ότι μπορώ να τα περάσω, απλά το αντικείμενο δε μου άρεσε ΚΑΘΟΛΟΥ και δεν ήθελα να ασχοληθώ... Ψυχολογικό το θέμα...
Μέσα σε ένα έτος και 3 εξεταστικές μέρασα 26 μαθήματα!!! Και ορκίστηκα πριν και από άλλους συμφοιτητές μου... Οι άλλοι έτριβαν τα μάτια τους και έλεγαν μπράβο κι εγώ απλά ένιωθα πως έφυγε από πάνω μου ένα βάρος, τίποτα άλλο...
Θα έδινα πανελλήνιες ή κατατακτήριες νωρίτερα, αλλά παρουσιάστηκε μια δουλειά 1 μήνα αφού αποφοίτησα και είπα να μην αφήσω την ευκαιρία, γιατί ποτέ δεν είχα μάθει να είμαι χωρίς δουλειά.
Κόλλησα εδώ και 2 χρόνια, ψήθηκα και στο αντικείμενο σπουδών μου στην αγορά εργασίας, και είπα πια όλα καλά (είμαι και τυχερή που στις μέρες μας έχω δουλειά σχετική με τις σπουδές μου κιόλας) αλλά ως εδώ.... θα κάνω αυτό που θέλω εγώ τώρα πια, να μου φύγει και το απωθημένο βρε αδερφέ...
Έχω ήδη ξεκινήσει δειλά δειλά διάβασμα για πανελλήνιες (οι πιθανότητες να μπω με κατατακτήριες στις σχολές που ενδιαφέρομαι είναι πολύ μικρότερες) και ό,τι γίνει...
Θέλω να πω, μην αφήσεις τώρα πια την σχολή σου, πίστεψε στον εαυτό σου και δες ότι το μπορείς. Δεν είμαστε χαζοί, απλά ψυχολογικοί είναι οι λόγοι που δε μας βοηθάνε να την τελειώσουμε την ρημάδα...
Δεν έχεις χάσει χρόνο από την ζωή σου, μην το θεωρήσεις έτσι σε καμία περίπτωση... Ποτέ δεν είναι αργά για τα όνειρά μας, εμπειρίες μαζεύουμε απλά και μέσα από αυτές φτάνουμε πιο συνειδητοποιημένοι στους στόχους μας...
Αν τα παρατήσεις τότε απλά θα είναι κρίμα. Όπως και να έχει είναι ένα πτυχίο, ένα χαρτί που μπορεί κάποτε να σου δώσει δουλειά. Αλλά και ένα χαρτί που θα σου έχει δώσει ένα τεράστιο μάθημα - να πιστεύεις στον εαυτό σου ότι μπορεί να καταφέρει το ακατόρθωτο και να μην είναι οι αποφάσεις της ζωής σου από δω και πέρα αποφάσεις που παίρνουν άλλοι έμμεσα για σένα.
Οκ ίσως κάποιοι να το καταλαβαίνουν νωρίτερα από εμάς, εμείς απλά που αργούμε απολαμβάνουμε πιο μεγάλη διαδρομή.....
Το θέμα είναι να φτάσεις εκεί που θες, όχι το πότε ούτε το πως...
Φιλικά.
