Θα αρχίσω από τον τομέα της εκπαίδευσης. Κύριοι, κυρίες, δεκατριάχρονα ή παιδάκια όπως θέλουν πολλοί και πολλές να σας αποκαλούν, θα έχετε παρατηρήσει κι εσείς πως στο Γυμνάσιο υπάρχουν κάποια βαρετά μαθήματα. Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή, Οικιακή Οικονομία, Ιστορία (τρίτης Γυμνασίου). Βαρεμάρα ε?? Λοιπόν αυτά τα μαθήματα, που εσείς τα βρίσκετε τις περισσότερες φορές βαρετά, δε θα φοβόμουν να πω πως είναι από τα σημαντικότερα. Μπορεί το σχολείο μας και το σύστημά μας να είναι σκατά, όμως αυτά τα μαθήματα καλώς υπάρχουν εκεί που υπάρχουν. Αυτά τα μαθήματα σας δίνουν τα ερεθίσματα. Αυτά τα μαθήματα σας ανοίγουν το δρόμο, κάνουν την αρχή. Μπορεί να μεν να μην εμβαθύνουν αρκετά, εισάγουν όμως άκρως σημαντικές έννοιες. Όχι για το διαγώνισμα σαφώς αλλά για τον δικό σας προβληματισμό και τις δικές σας σκέψεις. Κοινωνικοί κανόνες, θεσμοί, αξίες, Διάκριση των Εξουσιών, Σύνταγμα, Κράτος Δικαίου, Κοινωνικό κράτος, Παγκόσμιοι πόλεμοι, αίτια, αφορμές, κοινωνικά αποτελέσματα, συνέπειες. Έννοιες σαν κι αυτές συμβάλλουν στην καλλιέργεια του νου και της σκέψης σας μιάς και αποτελούν γόνιμο έδαφος για τον προβληματισμό. Στʼ αλήθεια, δεν είναι τυχαίο πως αυτά τα μαθήματα αν και απλά σας βοηθούν να αναπτύξετε μία στοιχειώδη κρίση η οποία θα ανθίσει και θα φτάσει στο απόγειό της αργότερα.
Όλα όσα περιγράφεις αφορούν μαθήματα που βρίσκονται στην γ' γυμνασίου (κπα, ιστορία). Στην α' και β' γυμνασίου η οικιακή οικονομία παραείναι γενική και δεν νομίζω πως δίνει καμία βάση στο παιδί. Δεν ξέρω αν έχουν αλλάξει τα βιβλία αλλά αυτό που θυμάμαι εγώ είναι αναφορά στους στόχους, στα κίνητρα, στην οργάνωση, την κρίση και την επικοινωνία αν δεν κάνω λάθος, στην β' γυμνασίου. Όμως τίποτα το συγκεκριμένο, διαφωνώ λοιπόν, για μένα το σχολείο, στα 13, 14 χρόνια ενός παιδιού, δεν υπονομεύει την ανάπτυξη της κρίσης, της λογικής σκέψης, της αντιπαράθεσης απόψεων και του διαλόγου. Με βρίσκεις σύμφωνη στο ότι η Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή της γ' καθώς και η ιστορία έχουν πολύτιμες αναφορές και θίγουν σοβαρά ζητήματα, όμως είμαι σίγουρη πως κάτι τέτοιο δεν γίνεται στις 2 προηγούμενες τάξεις του γυμνασίου. Άλλωστε εδώ παίζει μεγάλο ρόλο το πόσο ώριμο είναι ένα παιδί, κάποιο θα πάρει το βιβλίο και θα κάτσει να τα διαβάσει, να προσπαθήσει να καταλάβει τι στο καλό γράφουν και γιατί, άλλα όμως, και πιστεύω η πλειονότητα, δεν θα δώσουν σημασία, γιατί όπως είπες τα επηρεάζουν ακόμα στοιχεία της παιδικότητας των προηγουμένων χρόνων.
Έπεται τώρα μία γενική αναφορά στο σχολείο. Μιλάμε όλοι μας γιʼ αυτό λες και είναι κανα πανηγυράκι για να περνάμε την ώρα μας και ξεχνάμε τον πραγματικό σκοπό της ύπαρξής του. Από τους βασικότερους σκοπούς του λοιπόν, για να μην πω και ο πρωταρχικός, είναι η κοινωνικοποίηση. Άλλη ωραία λέξη με τεράστιο περιεχόμενο. Το σχολείο λοιπόν είναι φορέας κοινωνικοποίησης. Το μαθαίνετε και στην Κ.κ.Π.Α του Γυμνασίου. Σκοπός του είναι να ʽʼβγάλειʼʼ σωστούς ανθρώπους, σωστούς και ενημερωμένους πολίτες. Συνειδητοποιημένους νέους που δε θα ασχολούνται πλέον μόνο με τη Μαρία ή το Γιάννη στο απέναντι θρανίο, αλλά νέους που θα νοιάζονται για την ανάπτυξη της χώρας τους, θα νοιαζονται για την πολιτική ζωή αυτής, βασικό συστατικό της Δημοκρατίας. Συνεπώς, τα κατʼ εσάς παιδάκια δεκατριάχρονα γαλουχούνται ήδη από το Γυμνάσιο, σε πρώιμο βέβαια στάδιο, και αρχίζουν να ωριμάζουν. Το θέλετε ή όχι, είναι ο σκοπός του σχολείου ο οποίος δεν έχει μεγάλη σχέση με τη διατήρηση της ʽʼπαιδικότηταςʼʼ. Τα νέα λοιπόν παιδιά, οι αυριανοί πολίτες, κοινωνικοποιούνται μέσα από το σχολείο, το χρειάζονται γιʼ αυτόν τον λόγο, τους είναι απαραίτητο.
Κι επιμένω, τα όσα περιγράφεις αναφέρονται αποκλειστικά και μόνο στην γ'γυμνασίου. Παιδιά 14ων και 15 ετών, εκεί ακούμε πρώτη φορά τον όρο κοινωνικοποίηση, εκεί μαθαίνουμε τι σημαίνει και τι ρόλο παίζει σε αυτό το σχολείο. Με λίγα λόγια πιστεύω πως τους συνειδητοποιημένους νέους θα τους πλάσει και θα τους ολοκληρώσει το Λύκειο αυτό καθ'αυτό. Γι αυτον τον λόγο υποστηρίζω πως οι μαθητές του γυμνασίου, όσοι δεν θέλουν να παίρνουν μέρος σε συζητήσεις πολιτικού/έντονα κοινωνικού περιεχομένου, δεν θα πρέπει να κριτικάρονται για την επιλογή τους αυτή.
Συνεχίζοντας, θα αναφερθώ σε μία από τις δηλώσεις της Χριστιάννας περί εξαναγκασμού και πίεσης που δέχονται τα ''παιδάκια'' μας. Αγαπητή μου, μιλάς για πίεση και εξαναγκασμό την ίδια στιγμή που έχεις το C2 στα Γαλλικά. Μην το εκλάβεις προσωπικά, άλλωστε ξέρεις πόσο σε θαυμάζω για την προσπάθειά σου, απλά αποτελείς το καλύτερο παράδειγμα για αυτά που θα ακολουθήσουν. Ζούμε εν έτει 2008. Στην αγορά εργασίας δε θα βγούμε μετά από τουλάχιστον 7 χρόνια. Όταν λοιπόν θα βγείτε σε αυτόν τον αχανή ωκεανό και θα συναγωνίζεστε άτομα με 7 πτυχία σαν τα δικά σας, ελάτε σας παρακαλώ και πείτε μου αν θα θέλατε να είχατε παραμείνει παιδιά μέχρι τα δεκατρία σας. Σοβαρευτείτε σας παρακαλώ καθώς αυτά που λέτε δε στέκουν με τα σημερινά δεδομένα. Στη δική μας άκρως ανταγωνιστική εποχή, ο καλύτερος επιβιώνει. Και σαφώς ο καλύτερος δεν είναι αυτός που παραμένει παιδί μέχρι τα δεκατέσσερά του. Ο καλύτερος είναι ο καλύτερα προετοιμασμένος, όχι μόνο από πλευράς πτυχίων, αλλά και από πλευράς σκέψης η οποία απαιτεί χρόνο και κόπο για να καλλιεργηθεί. Κοιτάξτε λοιπόν γύρω σας, δείτε τους γονείς σας και τις δυσκολίες που οι ίδιοι αντιμετωπίζουν και καταλάβετε επιτέλους πως δε ζούμε στον ιδανικό κόσμο. Το ιδανικό είναι το ζητούμενο, όντως. Δεν το ζούμε όμως φίλοι μου. Aυτό προς απάντηση για την αναφορά στα φροντιστήρια.
Δεν αποτελώ το καλύτερο παράδειγμα και το τονίζω. Γιατί για να αποκτήσω το πολυπόθητο C2 που αναφέρεις δεν μπορείς να φανταστείς την πίεση που μου ασκήθηκε και από τους γονείς και απ'την καθηγήτριά μου. Κι επειδή με φέρνεις ως παράδειγμα θα σου πω κάτι απλό, ήθελα και δέχτηκα αυτήν την πίεση. Με ρώτησαν αν θέλω να συνεχίσω, αν θα διαβάσω για να τα καταφέρω και είπα ναι θα το κάνω. Δεν έχουν όλοι όμως αυτήν την τύχη. Μιλάω για πίεση γιατί υπάρχουν παιδιά που δεν την αντέχουν, σε αντίθεση μ'εμένα αλλά είναι αναγκασμένα να την υποστούν.
Σε αυτό το θέμα με καλύπτει απόλυτα ο Αλέξανδρος, δεν πάω κόντρα στην μόρφωση, ούτε είμαι αχάριστη και δεν αναγνωρίζω την χρησιμότητα ενός πτυχίου, όμως το να είναι αναγκασμένο ένα παιδί να χάνει όλο του το απόγευμα με το να τρέχει σε φροντιστήρια δεν το δέχομαι.
Η αμφισβήτηση της νοημοσύνης της συγκεκριμένης ομάδας (δεκατριάχρονων) είναι και κάτι άλλο που προβληματίζει επίσης. Ποτέ μου δεν υποστήριξα πως είναι έτοιμοι να αναπτύξουν μια ορθή κρίση μόνοι τους. Αλλά ποτέ μου δεν πρόκειται και να υποστηρίξω πως δεν είναι ικανοί να στηρίξουν την άποψή τους με κάποια επιχειρήματα, με μια στοιχειώδη κρίση. Σταματήστε να τους θεωρείτε μικρούς και ʽʼανίκανουςʼʼ. Το forum μας έχει να επιδείξει πολλά παραδείγματα ʽʼμικρώνʼʼ κατʼ εσάς παιδιών που έχουν την σχετική τους κρίση και άποψη για τα γεγονότα. Έχω συνομιλήσει εγώ ο ίδιος μαζί τους και αναγνωρίζω πως είναι απόλυτα ικανοί να αναπτύξουν τη δική τους κρίση με λίγη βοήθεια και επιρροή.
Πιστεύεις όμως πως είναι η πλειονότητα; Θεωρείς πως τα περισσότερα παιδιά δεκατριών χρόνων μπορούνε να το κάνουνε; Δεν τα ισοπεδώνουμε όλα, ασφαλώς και μερικά παιδιά αναπτύσσουν δική τους κρίση, όμως δεν το βρίσκω καθόλου σωστό να το ζητάμε από όλα.
