Θα σου πω εγώ Χριστιάννα γιατί αδιαφορούν. Θα σου πω γιατί έχω και πολλά παραδείγματα σχετικά με το θέμα. Αδιαφορούν γιατί στην ηλικία τους το λιγότερο που τους ενδιαφέρει είναι η ενασχόλησή τους με σοβαρά θέματα. Ασχολούνται κυρίως με τα γνωστά (τα φτιάχνω, τα χαλάω, νύχια, μαλλιά, games κλπ). Δεν τους κατηγορώ φυσικά γι' αυτό. Εγώ άλλωστε ποτέ δεν είπα πως πράγματι, ασχολούνται όλοι τους με τα ''σοβαρά'' θέματα. Απλά είπα πως
αν θέλουν, μπορούν κάλλιστα να το κάνουν. Για τη δυνατότητά τους μίλησα, όχι για την πραγμάτωση αυτής.
Στα υπόλοιπα με βρίσκεις σύμφωνο. (Τώρα πλακωνόμαστε ή όχι, να ξέρω δηλαδή


)
Ναι ρε, τι να σου πω, μας ψυχολογείς εντελώς.

Επειδή κι εγώ σ' αυτή την ηλικία βρίσκομαι, θα σας πω. Το κάθε άτομο, μάλλον, το κάθε παιδί, είναι διαφορετικό επομένως κι ο χαρακτήρας του είναι ξεχωριστός. Το τι σκέφτεται, είναι θέμα δικό του και φυσικά έχει να κάνει με τις εμπειρίες, το μυαλό και το "που βρίσκεται".
Όσο και να θέλεις λοιπόν, δεν μπορείς να αδιαφορήσεις για κάποια θέματα. Δεν μπορείς να βρίσκεσαι στην "κοσμάρα σου" εκτός κι αν στον μη-διαμορφωμένο χαρακτήρα σου τοπ ένα βρίσκεται ο εγωισμός.
Για τα θέματα που δεν είναι τόσο της ηλικίας σου, που άλλοι σε απομακρύνουν λέγοντας σου "δεν είναι για σένα, είσαι νινι ακόμη" κι άλλοι σε κράζουν "κοτζαμ παιδί Β Γυμνασίου είσαι, δεν μπορείς να έχεις μια ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη άποψη;" ξέρεις καλά εσύ μέσα σου αν σε ενδιαφέρει ή δεν σε ενδιαφέρει. Ακόμη κι αν σε ενδιαφέρει, προτιμάς να παρακολουθείς σιωπηλά και να ακους τις γνώμες και τις αποψεις μεγαλύτερών σου, ώστε να χτίσεις μια γερή βάση για την δική σου.
Ναι εντάξει, το παραδέχομαι, μπορεί να μ' ενδιαφέρουν τα μαλλιά, τα νύχια, το αν ο κωστάκης τα έφτιαξε με την θεοπούλα και δεν ξέρω κι εγω τι, αλλά δεν είμαι γαϊδούρι ούτε και "στην κοσμάρα μου".
Τουλάχιστον εγώ και τα περισσότερα παιδιά που γνωρίζω, προσπαθούμε να είμαστε μέσα σε όλα. Και θα ασχοληθούμε με τα "λιγότερης ουσίας" θέματα, αλλα επίσης, ξέρουμε που βρισκόμαστε, που πατάμε, μπορούμε να υποστηρίξουμε μια χ,ψ γνώμη ή άποψη την οποία σχηματίσαμε (δεν πετάμε κοτσάνες χωρίς να ξέρουμε που βασίζονται) και γνωρίζουμε πότε ένα θέμα αρχίζει να παίρνει μια άλλη μορφή. Γιατί ίσως, λέω ίσως, να είμαι ένα 13χρονο "μικρό" κοριτσάκι που το νοιάζει ο τρόπος που κοίταξε ο Έντουαρντ την Μπέλλα στο "Λυκοφως", αλλά ταυτόχρονα ξέρω τι γίνεται γύρω μου, πίσω μου, μπροστά μου, στον κόσμο που ζω. Θυμηθείτε εσάς στα 13.

Είχατε όλοι τη δυνατότητα να σκεφτείτε τα "σοβαρά θέματα", αλλά πόσοι απο εσάς την πραγματοποίησαν; Πόσοι απο εσάς δημιούργησαν μια εμπεριστατωμένη άποψη; Δεν κατηγορούμε τα 13χρονα ψωνάκια λοιπόν, αλλά ούτε τα βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι με τα παιδιά που
πραγματικά ξέρουν για τη σοβαρότητα ενός θέματος κι αντί να πετάξουν μια κοτσάνα για να είναι "in" προτιμούν απλά να παρακολουθούν, γιατί όντως, δεν γνωρίζουν τι ακριβώς πρέπει να ποστάρουν και αν θα ωφελήσει σε τίποτα αυτό.