Μ' αυτά που διαβάζομαι πραγματικά στεναχωριέμαι. Στεναχωριέμαι που βλέπω άτομα 17-18 χρονών να μην μπορούν να διαχειριστούν την ίδια τους τη ζωή και να γίνονται πιόνα ενός συστήματος (ναι, κράχτης της κοινωνίας είμαι) που το μόνο που κάνει είναι να τα αποθαρρύνει.
Ρωτάω μ' όλο το θάρρος - θράσος, αυτά που λέτε είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ αλήθεια;
Πετάμε τη ζωή μας στα σκουπίδια για τις πανελλαδικές; Τη μεγαλύτερη μπούρδα του σημερινού εκπαιδευτικού συστήματος;
Καταλήγουμε να παίρνουμε χάπια και να θέλουμε να αυτοκτονήσουμε για κάτι το οποίο ΣΙΓΟΥΡΑ δεν είναι το τέλος του κόσμου;
Είμαστε σοβαροί;
Δεν το χωράει ο νους μου. Για ένα γαμημένο μέλλον σε μια ακόμη πιο γαμημένη χώρα είμαστε εντάξει με το να παίζουμε την υγεία μας για να καταφέρουμε να πιάσουμε τη "σχολή" μας; Είναι 9 μήνες προετοιμασίας, 9 μήνες μπροστά στα κατά μέσο όρο 72 χρόνια ζωής!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ε-Λ-Ε-Ο-Σ!!!!!!
Όλοι μας ρε παιδιά έχουμε ένα όνειρο. Όλοι μας παλέψαμε και όλοι μας κουραστήκαμε. Αλλά δε θα ήταν καλύτερα αν αυτή η πορεία ήταν πιο φυσιολογική; Θα παλέψουμε για χιλιάδες στόχους στη ζωή μας! Τι θα κάνουμε τότε; Φθείρουμε τη ζωή μας στην προσπάθεια να την κάνουμε καλύτερη με τα μυαλά που κουβαλάμε και με τις ιδέες που μας έχουνε περάσει. Μέσα στο όνειρο για τον εαυτό μας ξεχνάμε τον ίδιο μας τον εαυτό και τον παραμερίζουμε, για να πετύχουμε αυτό που θέλει ο ίδιος τον αυτοκαταστρέφουμε!! Και δεν αναφέρομαι μόνο στις ακραίες περιπτώσεις, αναφέρομαι σ' όλη την ψυχολογία μας! Στο άγχος, τα νεύρα, τα κλάματα, τις ανασφάλειες! Μόνο εμπόδια αποτελούν αυτά στη διαδρομή μας.
Εγώ το συνειδητοποίησα νωρίς ότι ΔΕΝ γίνεται να τρελαθώ φέτος. Ο στόχος είναι πιο κοντινός όταν έχεις καθαρό μυαλό. Και μόνο καθαρό μυαλό δεν είχα...και οι δύο μου γονείς έκαναν κάποιου είδους επέμβαση φέτος, μια επέμβαση καρδιάς και μια επέμβαση στον αυχένα, δίπλα στην καρωτίδα. Και πραγματικά, πραγματικά σας το λέω, υπήρχαν στιγμές που είχα χέσει και τις πανελλήνιες και το όνειρό μου...Υπάρχουν πιο σοβαρά πράγματα στη ζωή, DEAL WITH IT. Όταν το καταλάβετε, θα δείτε πόσο ΕΥΚΟΛΗ ήταν η φετινή διαδικασία...Μια μπούρδα και θα ντραπείτε γι' αυτά που λέτε, ειλικρινά.
Παλέψτε για το ονειρό σας ρε σκασμένα, κάντε τα πάντα αλλά ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ, μη θυσιάσετε την υγεία σας. Και εγώ στόχο την ιατρική είχα και το πέτυχα με το παραπάνω. Και βγήκα καλά μέσα απ' όλη αυτή τη διαδικασία από ψυχολογικής άποψης.
Και μιας και σαν γιατρός πλέον πρέπει να γίνω και λίγο σκληρός, θα ρωτήσω ευθέως τα παιδιά που "τρελάθηκαν" για να το πετύχουν και ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ:
- Αμα ρε συ στις πανελλήνιες έπαιρνες χάπια, ήθελες να αυτοκτονήσεις, είχες τρελαθεί, δεν μπορούσες να κοιμηθείς, πες μου, τι θα πεις στον ασθενή που του ανακοινώνεις ότι έχει λίγους μήνες ζωής; Να πάει να πηδήξει από το παράθυρο και ότι η ζωή είναι άδικη; Να τα παρατήσει; Να τρελαθεί;
Πάρτε το χαμπάρι, σε λίγα χρόνια να αντιμετώπισετε τέτοιες καταστάσεις. Πρέπει η ιδιοσυγκρασία σας να' ναι τέτοια ώστε να τα αντέχετε. Με τέτοια μυαλά αμφιβάλλω.
Και κλείνοντας το μονόλογο του τρελού, να πω κάτι στα παιδιά που τώρα θα πάνε Γ' λυκείου και τα' χουμε κάνει να χεστούνε πάνω τους:
Βάλτε ένα στόχο. Να τον πετύχετε! Αλλά σ' όλο αυτόν τον αγώνα θυμηθείτε ότι πάνω απ' όλα είστε άνθρωποι και η ζωή σας μετράει περισσότερο από 20.000 μόρια στις πανελλήνιες. Αξίζει ΠΟΛΥ παραπάνω. Μην τρελαθείτε, δείτε τα θετικά της χρονιάς αυτής. ΜΗΝ ΤΡΕΛΑΘΕΙΤΕ ΓΑΜΩΤΟ, ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ; Ξέρω άτομα που νοσηλεύτηκαν στο νοσοκομείο με κρίσης πανικού, ξέρω άτομο που έπαιρνε lexotanil όλη τη χρονιά, ξέρω άτομο που χάλασε όλες τους τις φιλίες, ξέρω άτομο που δεν άντεξε να φοβάται...ξέρω ξέρω ξέρω...
Και πραγματικά λυπάμαι που επιβραβεύουμε τα παιδιά που γράφουν ότι πέρασαν πολλά και δύσκολα...Σορρυ αλλά εγώ δε θα πω ποτέ μπράβο σ' ένα άτομο που έβαλε τις πανελλήνιες πάνω από τη ζωή του και που κόντεψε να πεθάνει για ένα κωλοσύστημα και που ποτέ δεν συνειδητοποίησε την αξία του εαυτού του.. Πότε δε θα' θελα να πω μπράβο σ' ένα άτομο που υποβαθμίζει τον εαυτό του σε τέτοιο σημείο...Είναι κρίμα από το Θεό να παίζουμε με το δώρο που άλλοι θα' θελαν να έχουνε και δεν έχουνε...
Και μη μου πείτε τώρα ότι "Αξίζει φίλε μου να ζεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του που θα σε κάψει" γιατί θα φάτε μούτζα. Το να σε κάψει δεν αναφέρεται στο να πεθάνεις από το άγχος, την αγωνία και την κούραση...Στο να ξεχάσεις ποιος είσαι..Άμα χάσεις τον εαυτό σου έχεις χάσει και το όνειρό σου και μάρτυρες όλα τα παιδιά που για τον α ή β λόγο έχασαν τον εαυτό τους και θυσίασαν τη ζωή τους, το όνειρό τους, το μέλλον τους για τις πανελλήνιες.
